Τα χρόνια του μνημονίου το παρεμπόριο ανθεί στην πόρτα του υπουργείου Οικονομικών

Το παρεμπόριο ανθεί ακόμη και στην πόρτα του υπουργείου Οικονομικών. Ένα φωτο-ρεπορτάζ του Πινακίου είναι αρκετό για να αποτυπώσει την κατάσταση, στους δρόμους εκεί που το παρεμπόριο έχει πάρει άγριες διαστάσεις την ίδια ώρα που το υπουργείο Οικονομικών “ξεζουμίζει” με φόρους-χαράτσια έμπορους που βλέπουν το αδιέξοδο σε απόσταση αναπνοής.

Δεν έφτανε η οικονομική κρίση που έχει πλήξει τους πάντες, που οι θέσεις εργασίας χάνονται κάθε μέρα με αριθμητική πρόοδο πια....άνθρωποι που δεν καταβάλουν μισό ευρώ φόρο στο κράτος πλουτίζουν χάρις την ανέχεια και την αδιαφορία του υπουργείου.

Κωμικοτραγικές καταστάσεις εν έτη 2011, όταν πριν από λίγες ημέρες κλιμάκιο του ΣΔΟΕ επέβαλε πρόστιμο σε ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου γιατί ο κόσμος κόλλαγε στο μέτωπο του μουσικού που έπαιζε κλαρίνο χαρτονομίσματα και ο τελευταίος δεν τους έκοβε απόδειξη....(!!!!) ενώ την ίδια ώρα στο κέντρο της Αθήνας και συγκεκριμένα στην Επικούρου, μια νταλίκα ξεφόρτωνε ένα ολόκληρο κοντέινερ...αφορολόγητα προϊόντα.

Ο φωτογραφικός μας φακός εντόπισε στο παράρτημα του υπουργείου Οικονομικών στην πόρτα σχεδόν, στην Καραγιώργη Σερβίας γυναίκα να πουλάει βεντάλιες, ενώ απέναντι από το υπουργείο Εξωτερικών και πίσω από τη Μεγάλη Βρετάνια, μεσήλικας άνδρας είχε κάνει γκαλερί στο δρόμο και πούλαγε πίνακες, ενώ λίγα μέτρα πιο πέρα μια άλλη γυναίκα πουλούσε βότανα.

Και όλα αυτά στα πιο κεντρικά σημεία των Αθηνών, ενώ στην Ακαδημίας στο ύψος της νομικής δεκάδες έγχρωμοι άνδρες, έχουν στήσει το δικό τους παζάρι με τσάντες, ρολόγια, γυαλιά ηλίου.

Και η πλατεία των Αγανακτισμένων -όπως τείνει να μεταονομαστεί η πλατεία Συντάγματος- έχει γεμίσει μικροπολιτές που κόντρα σε αυτά που φωνάζουν 42 μέρες τώρα οι Αγανακτισμένοι αυτοί αισχροκερδούν.

Καταγγελλίες που έφθασαν σο ΠΙΝΑΚΙΟ κάνουν λόγο για μπουκάλια με νερό του μισού λίτρου να πουλούνται ακόμη και 1,5 ευρώ....ενώ η μερίδα οι λουκουμάδες 4!!!!!

Δείτε καρέ-καρέ τι κατέγραψε η κάμερα του ΠΙΝΑΚΙΟΥ, τα συμπεράσματα δικά σας

Γκαλερί έχει μετατρέψει την πίσω πλευρά της Μεγάλης Βρετάνιας, ένας άνδρας που πουλά τα έργα του αμέριμνος απέναντι από το υπουργείο Εξωτερικών.












Λίγα μέτρα πιο κάτω απο την "γκαλερί" και στις αρχές της Πανεπιστημίου στο φανάρι που οδηγεί στο πεζόδρομο της Βουκουρεσίου, πωλούνται βότανα....φυσικά χωρίς απόδειξη













Ότι τραβάει η ψυχή σας, τσάντες, ρολόγια, γυαλιά ηλίου την ίδια στιγμή λουκέτα βάζουν τα αντίστοιχα μαγαζιά, καταστηματάρχες και υπάλληλοι μένουν στο δρόμο, αλλά το παρεμπόριο ανθεί...
















Στην πλατεία των Αγανακτισμένων -όπως τείνει να μετανομαστεί η πλατεία Συντάγματος- πωλούνται ομπρέλες, ενώ στο βάθος ένα άλλος "πωλητής" έχει απλώσει την πραμάτεια του και πουλάει φο-μπιζού. Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι οι επίσημες πωλήσεις κοσμημάτων και αξεσουάρ έχουν πτώση πάνω από 50% το α΄εξάμηνο το 2011










Στην πόρτα σχεδόν του παραρτήματος του υπουργείου Οικονομικών στην Καραγιώργη Σερβίας πωλούνται από την εικονιζόμενη βεντάλιες, όλων των χρωμάτων & των σχεδίων














8 Ιουλίου 22:32 κέντρο της Αθήνας, λίγα μέτρα πιο κάτω από την πλατεία Ομονοίας, μια ολόκληρη νταλίκα, ένα κοντέινερ αδειάζει τα εμπορεύματα του, φυσικά δεν υπήρχε τιμολόγιο, ή δελτίο αποστολής και οι του ΣΔΟΕ προφανώς γυρνάγανε στα κλαρίνα

Θεόδωρος Παπαθεοδώρου: «Υπάρχουν νομικά κενά στο νομοσχέδιο»

Πρύτανης Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, πρόεδρος της Συνόδου Πρυτάνεων

Δριμύ κατηγορώ κατά της υπουργού Παιδείας για το σχέδιο νόμου που αφορά στις αλλαγές στην ανώτατη εκπαίδευση , εξαπολύει ο πρόεδρος της Συνόδου των Πρυτάνεων , πρύτανης του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου Θόδωρος Παπαθεοδώρου. Χαρακτηρίζει ολιγαρχικό το σχέδιο διοίκησης που προωθεί το υπουργείο στα πανεπιστήμια , ενώ θέτει ευθέως ζήτημα συνταγματικότητας βασικών άρθρων του υπό κατάθεση πλαισίου. Ο κ. Παπαθεοδώρου σημειώνει ότι το υπουργείο είχε κρυφή ατζέντα και ουδέποτε προηγήθηκε διάλογος . Αναφέρει ακόμη ότι τα κονδύλια στα ανώτατα ιδρύματα μειώθηκαν κατά 50% όταν οι αντίστοιχοι πόροι του υπουργείου Παιδείας λόγω του Μεσοπρόθεσμου περικόπηκαν μόλις κατά 7%. Το κείμενο της συνέντευξης έχει ως εξής :

Πώς κρίνετε το νέο μοντέλο διοίκησης των πανεπιστημίων που εισάγεται στο σχέδιο νόμου του υπουργείου Παιδείας;

“Το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου προωθεί ένα ολιγαρχικό σχέδιο διοίκησης του πανεπιστημίου χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση , με ετεροδιοίκηση και με πλήρη κατάργηση οποιασδήποτε εσωτερικής δημοκρατίας. Τα συγκεκριμένα όργανα που θα κληθούν να διοικήσουν το πανεπιστήμιο είναι ένας εξωτερικός πρόεδρος του Συμβουλίου ο οποίος θα εκλέγεται από εσωτερικά και εξωτερικά μέλη και ένας πρύτανης που ουσιαστικά δεν θα έχει νομιμοποιητικές αρμοδιότητες αφού προβλέπεται ότι μπορεί να επιλέγεται και να παύεται από το Συμβούλιο και τον πρόεδρο. Αυτό καταργεί οποιαδήποτε εσωτερική διαδικασία αντιπροσώπευσης και παράλληλα προωθεί ένα ολιγαρχικό μοντέλο διοίκησης”.

Με ποιο σκεπτικό πιστεύετε ότι κινήθηκε το υπουργείο στην απόφαση αυτή;

“Νομίζω ότι το υπουργείο μεταφέρει ένα νεοφιλελεύθερο μοντέλο λειτουργίας το οποίο στηρίζεται σε εταιρικά σχήματα παροχής εκτελεστικών υπηρεσιών και απομακρύνεται από τη βασική κοινωνική αποστολή του πανεπιστημίου. Το πανεπιστήμιο είναι μια αυτοδιοικούμενη συλλογικότητα, μια αυτοδιοικούμενη κοινότητα όπως ρητά ορίζεται από το άρθρο 16 του Συντάγματος. Η αυτοδιοίκηση, επομένως, επιτάσσει συγκεκριμένες λειτουργίες αντιπροσώπευσης οι οποίες μειώνονται στο ελάχιστο από την προτεινόμενη ρύθμιση του υπουργείου Παιδείας”.

Θέτετε δηλαδή ζήτημα συνταγματικότητας ;

“Το σχέδιο νόμου θα κριθεί ως προς τη συνταγματικότητα του από τα αρμόδια όργανα . Πολύ σύντομα θα έχουμε τις εκθέσεις της επιτροπής εμπειρογνωμόνων που αποτελείται από καθηγητές νομικής και βρίσκονται σε διαδικασία ανάλυσης του σχεδίου. Δεν θέλω να προκαταλάβω την κρίση τους. Πάντως εμφανίζονται πολλά νομικά κενά , κακοτεχνίες νομικές , ατέλειες που δείχνουν ότι δεν είναι ώριμο να συζητηθεί”.

Η υπουργός Παιδείας αναφέρει ότι συζητούσατε επί έναν χρόνο. Επομένως γιατί να δώσει και άλλη παράταση;

“Δεν υπήρξε κανένας ουσιαστικός διάλογος. Δεν υπήρξε καν διάλογος. Αυτό που υπήρξε ήταν το κείμενο της διαβούλευσης επί του οποίου καταθέσαμε τις θέσεις μας. Δεν υπήρξε διάλογος . Υπήρξε ανταλλαγή θέσεων και παράλληλοι μονόλογοι υπό τη μορφή της κατάθεσης απόψεων. Άλλωστε θα σας θυμίσω τη ρήση του πρώην υφυπουργού Παιδείας που μας έλεγε ότι «όταν μιλάμε για διάλογο , δεν σημαίνει πως θα αποδεχτούμε τις προτάσεις σας». Θυμίζω επίσης ότι η υπουργός είχε κληθεί στη Σύνοδο των πρυτάνεων αλλά δεν ήλθε και σαν να μην έφτανε αυτό διαβάζαμε στα ΜΜΕ διαρροές , τοποθετήσεις και εξαγγελίες από την πλευρά της” .

Γιατί δεν δέχεστε τον τριετή κύκλο σπουδών;

" Ποτέ δεν συζητήθηκε ο τριετής κύκλος σπουδών με τα πανεπιστήμια . Κι εδώ έχω πολλά ερωτήματα . Τι σημαίνει τριετής κύκλος σπουδών; Ότι οι σπουδές ολοκληρώνονται σε τρία χρόνια και θα έχουμε οικονομολόγο ή νομικό των τεσσάρων ετών και των τριών ετών; Σημαίνει μείωση της ύλης, των ωρών διδασκαλίας, των μαθημάτων; "

Κατ΄ επέκταση και μείωση προσωπικού…

“Μείωση προσωπικού ως συνέπεια. Θα σας έλεγα όμως το εξής απλό. Αν όλα αυτά σημαίνουν κάτι τότε θα μπορούσε να πει κάποιος ότι πάμε στην εφαρμογή – για παράδειγμα- του γαλλικού μοντέλου , όπου δίδεται η πιστοποίηση –πτυχίο στα τρία έτη αλλά ο πτυχιούχος δεν έχει επαγγελματικά δικαιώματα, ενώ υπάρχει και ένας τέταρτος χρόνος για να ολοκληρωθούν οι σπουδές. Υπάρχει το πτυχίο τριετούς διάρκειας στη Γαλλία και κατόπιν το Master 1 και το Master 2 σε επίπεδο μεταπτυχιακού. Όλα αυτά όμως ήλθαν τόσο απροετοίμαστα και με τόσο μεγάλη προχειρότητα που δεν μπορούσαν να υπάρξουν συνθήκες συναίνεσης. Φαίνεται τελικά ότι είχαμε δίκιο όταν μιλούσαμε για κρυφή ατζέντα”.

Κρυφή ατζέντα με σκοπό την απαξίωση των ελληνικών πτυχίων;

“Οι σπουδές πολλαπλών ταχυτήτων , τα μονοετή, τα διετή , τα καταρτισιακά προγράμματα, όλα αυτά θα μπορούσαν να ήταν χρήσιμα αν υπήρξαν ισχυρές προπτυχιακές σπουδές. Δεν είναι όμως διότι δεν εντάσσονται σε κάποιο πλαίσιο. Προσωπικά, δεν αντιλαμβάνομαι πώς θα υλοποιήσει το υπουργείο αυτές τις προτάσεις . Μιλάμε όντως για αποδυνάμωση των πτυχίων”.

Η θέση σας για τα συγγράμματα;

“Πάγια θέση της Συνόδου είναι ότι χρειαζόμαστε τα χρήματα που δίδονται για τα συγγράμματα να δοθούν στις βιβλιοθήκες. Χρειαζόμαστε για την έρευνα και το επιστημονικό έργο , ισχυρές βιβλιοθήκες, ισχυρή τεκμηρίωση. Το ότι σταματά η δωρεάν διανομή του ενός συγγράμματος , δεν πρέπει να σημαίνει ότι σταματά η χρηματοδότηση των βιβλιοθηκών διότι σε αυτή την περίπτωση θα υπάρξει σοβαρό πρόβλημα με την έρευνα”

Πόσο έχει μειωθεί η χρηματοδότηση της ανώτατης εκπαίδευσης τον τελευταίο χρόνο;

“Κατά μέσο όρο 50% και όπως αναφέρεται στο κείμενο της Συνόδου, μάς δημιουργεί μεγάλες απορίες γιατί η μείωση λόγω της εφαρμογής του Μεσοπρόθεσμου είναι 7% στο υπουργείο Παιδείας και η συνέπεια του στα πανεπιστήμια είναι 50% και με ανύπαρκτο πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων”.

Γιατί κατά τη γνώμη σας , το υπουργείο Παιδείας δεν επιθυμεί τη συμμετοχή των φοιτητών στις συλλογικές διαδικασίες των πανεπιστημιακών;

“ Υπάρχει μια αφετηρία που δεν μας βρίσκει σύμφωνους. Η πανεπιστημιακή κοινότητα μπορεί να αντιπροσωπευθεί ανάλογα με το Σώμα που ψηφίζει (καθηγητές, φοιτητές) κι από ‘ κει και πέρα μπορούμε να προχωρήσουμε ή στη στάθμιση της ψήφου ή να πάμε σε άλλου τύπου αναλογίες που να εκπροσωπούνται και οι φοιτητές, όπως συμβαίνει στα κορυφαία πανεπιστήμια της Ευρώπης. Δυστυχώς από την πλευρά του υπουργείου δεν υπάρχει συγκεκριμένο πρόγραμμα , στόχευση και γενικώς δεν υπάρχει ένα μοντέλο συμμετοχής των φοιτητών”.

Πώς κρίνετε τις αλλαγές στο πανεπιστημιακό άσυλο;

“ Παραμένω σύμφωνος με την ισχύουσα διάταξη του προηγούμενου νόμου. Νομίζω ότι καλύπτει απολύτως την ευθύνη της πανεπιστημιακής κοινότητας να προστατεύσει τον εσωτερικό χώρο του πανεπιστημίου ενώ αποδίδει την ευθύνη στην πολιτεία να καλύψει τον εξωτερικό χώρο. Επαναλαμβάνω λοιπόν ότι η ισχύουσα διάταξη είναι επαρκής'.

“Η μόνη μας πατρίδα τα παιδικά όνειρα μας”

Όνειρα...τι ωραία λέξη...τι μαγική. Κρύβει μέσα της μυστήρια, αγωνίες, πάθη.

Κάθε άνθρωπος κυνηγά το όνειρο του, τι είναι όμως αυτό που πραγματικά κυνηγά;

Κανείς δεν μπόρεσε να μάθει τι σημαίνει στα αλήθεια η λέξη...όνειρο.

Ωστόσο η λέξη πρέπει να προέρχεται απο τα Ομηρικά χρόνια, (όναρ) και το γεγονός αυτό μαρτυρά ότι ο άνθρωπος από τα βάθη των αιώνων προσπαθεί να εξερευνήσει τις εικόνες που προέρχονται απο τις υποσυνείδητες γωνιές του μυαλού του, ίσως ακόμη και της ψυχής του.

Googlάρωντας προσπαθούσα να βρω έναν ακριβή όρο για τη λέξη όνειρο.

Δεν υπάρχει πουθενά, το μόνο που βρήκα και μπορώ να σας καταθέσω είναι το εξής:

Τα όνειρα είναι κληρονομική διαδοχή των εικόνων , τις ιδέες , συνασθήματα και αισθήσεις που συμβαίνουν χωρίς τη θέλησή τους στο μυαλό κατά τη διάρκεια ορισμένων σταδίων του ύπνου.

Το περιεχόμενο και ο σκοπός των ονείρων δεν είναι ακόμα κατανοητό.

Το βρήκα κάπως ξερό, αλλά αμέσως σκέφτηκα την ανάποδη εκδοχή....και ποια είναι αυτή; Ο εφιάλτης.

Οι αρχαίοι έδωσαν το όνομα του Εφιάλτη στο κακό όνειρο, στα κακά μαντάτα, ή σε σκέψεις που τρικλίζουν τη ψυχή και την καρδιά. Αν χωράει το αν στην ιστορία, εάν ο εφιάλτης δεν είχε οδηγήσει τους Πέρσες από το κρυφό μονοπάτι που οδηγούσε στην “πλάτη¨των Σπαρτιατών θα μιλάγαμε για την πιο ονειρική νίκη σε ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας, όπου μια χούφτα άνθρωποι θα νικούσαν πολυάριθμες στρατιές Βαρβάρων, που σύμφωνα με τον Ηρώδοτο, η θάλασσα είχει σκεπαστεί από τα πλοία τους.

Οι παραπάνω σκέψεις ξεπήδησαν στο μυαλό μου όταν είδα γραμμένο σε έναν τοίχο, “τα παιδικά μας όνειρα η μόνη μας πατρίδα”. Και ίσως αυτή η φράση να είναι η πιο ουσιαστική που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια.

Μια φράση, που σε πάει πίσω στα χρόνια της αθωότητας και της ανεμελιάς και η ψυχή σου ευφραίνεται.

Κλείστε απλά τα μάτια και φέρτε τον εαυτό σας, παιδί...αμέσως ένα αυθόρμητο χαμόγελο θα χαραχτεί στο πρόσωπα σας....Θυμηθείτε τα όνειρα που κάνατε παιδιά, τελικά αυτά είναι η μοναδική πατρίδα την στιγμή που οι “κυβερνούντες” έχουν μπει σε διαδικασία πωλητηρίου της δικής μας αξιοπρέπειας.

Τα παιδικά μας όνειρα, είναι αυτά που μας κρατάνε όρθιους, απέναντι στις εξελίξεις και τις διαδικασίες ξεπουλήματος της πατρίδας μας και όχι μόνο.

Αυτά είναι που μας δίνουν δύναμη ενάντια σε όλους τους Αμερικανοεβραίους και προβοκάτορες που πασχίζουν να σβήσουν όχι μόνο τη χώρα από το χάρτη, αλλά και εμάς τους ίδιους και τις ψυχές μας.

Βρήκαν όμως ισχυρό και απροσπέλαστο εμπόδιο...τα παιδικά μας όνειρα.

Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΙΔΙΚΟΥ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΥ

«Προτεραιότητά μας είναι να αξιοποιηθούν όλες οι δυνατότητες των παιδιών και να μην χαθούν»

Της Μαίρης Σταμπουλοπούλου

Ένας Ειδικός Παιδαγωγός είναι στο σωστό δρόμο όταν του περισσεύει αγάπη για ο μικρό παιδί και τον άνθρωπο γενικότερα, αλλά και να γνωρίζει πολύ καλά το «ποιόν και πως θα βοηθήσει». Οι Ειδικές Παιδαγωγήσεις αποτελούν ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα βοήθειας για τους μαθητές με ιδιαίτερες μαθησιακές δυσκολίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες που δεν κατέκτησαν τον μηχανισμό της ανάγνωσης και της γραφής, ανεξάρτητα από την τάξη στην οποία βρίσκεται, από το αν φοιτούν στην κανονική τάξη του σχολείου, σε ειδική τάξη για ορισμένες ώρες την ημέρα ή την εβδομάδα ή σε ειδικό σχολείο.

Στόχος του Ειδικού Παιδαγωγού είναι να βοηθήσει το μαθητή να γράψει και να διαβάσει με τον πιο αβίαστο και φυσικό τρόπο. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα από μια πληθώρα ασκήσεων ( συμπλήρωσης, αντιστοίχισης, πολλαπλής επιλογής, ανάγνωσης, κατανόησης, γραπτής καθοδηγημένης έκφρασης και αντιμετώπισης της δυσλεξίας στο φωνολογικό επίπεδο), για κάθε επίπεδο μάθησης ( συλλαβές, δισύλλαβες λέξεις, τρισύλλαβες λέξεις, δίψηφα φωνήεντα κτλ. ).

Η «άμεση διδασκαλία», στην οποία ο κάθε θεραπευτής έχει οργανώσει έτσι την ύλη ώστε να επιτρέπει την εξελικτική ανάλυση της γλώσσας, αρχίζοντας από απλές γλωσσικές δομές και προχωρώντας όλο και σε πιο σύνθετες. Ο γλωσσικός στόχος επαναλαμβάνεται αρκετές φορές και με πολλά παραδείγματα. Απώτερος σκοπός όλων αυτών είναι η ανάλυση του λόγου στα άμεσα συστατικά του. Στη διδασκαλία των γραφημικών συμβόλων της γλώσσας, το παιδί ασκείται ώστε να κατανοήσει τη διαφορετική αξία του φθόγγου και της φωνητικής συλλαβής σε φωνολογικό και σε σημασιολογικό επίπεδο. Οι λέξεις δίνονται με 3 αξίες που συγκεντρώνουν: την ακουστική εικόνα, την γραφημική μορφή και την σημασία. Η οπτική εικόνα συνταυτίζεται με την ακουστική και κατανοείται μ' εκείνο που σημαίνει.

Για να επιτευχθεί ο μακροπρόθεσμος στόχος του θεραπευτή: « ο μαθητής να γράφει και να διαβάζει λέξεις και προτάσεις και να τις κατανοεί», η ύλη χωρίζεται σε ενότητες ( στόχους διδασκαλίας)- στάδια, και το κάθε στάδιο αναλύεται σε ακόμη μικρότερους στόχους-βήματα. Μέσα από τα στάδια αυτά και τα βήματα μπορεί να αναπτυχθεί η διδασκαλία του στόχου που έχουμε για τον μαθητή μας, με περισσότερα κάθε φορά θετικά αποτελέσματα. Τα θετικά αυτά αποτελέσματα, αλλά και η συμμετοχή του μαθητή στις υπόλοιπες δραστηριότητες της τάξης καθώς και η ειδική προσέγγιση, ενθάρρυνση και σωστή ψυχοπαιδαγωγική αντιμετώπισή του από το δάσκαλο και γενικά από το σχολικό και οικογενειακό περιβάλλον, θα τον οδηγήσουν σε περισσότερες θετικές συμπεριφορές και στην ένταξή του στην σχολική κοινότητα και μελλοντικά στην κοινωνία.

«Το έργο μας μπορεί να αποτελέσει ένα πολύ καλό βοήθημα για τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες στη γλώσσα και να τα βοηθήσει να ανακαλύψουν τις εσωτερικές σχέσεις της προφορικής και γραπτής γλώσσας, να αναπτύξουν ένα ικανοποιητικό γλωσσικό σύστημα, να εξελιχθούν σε ολοκληρωμένες προσωπικότητες και να ζήσουν δημιουργικά».

Κι όμως υπάρχουν και υπέροχοι δημοσιογράφοι….ένας από αυτούς ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου, που στη ζωή μου έχω γνωρίσει αξιόλογους ανθρώπους. Ελάχιστους από αυτούς, είχα την τύχη να τους έχω δασκάλους μου, όχι μόνο σε επίπεδο απόκτησης γνώσεων, αλλά σε θέματα ηθικής, αξιών, αντίληψης.

Ένας από αυτούς, είναι και ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Εκτίμηση μου είναι πως είναι ο καλύτερος συντάκτης και αρθογράφος που υπάρχει αυτή τη στιγμή. Τον γνώρισα στη Χώρα το 2001 και σε αυτό που διέφερε από πολλούς άλλους που απλώς το παίζανε διευθυντές ήταν –και είναι- το πάθος γι’ αυτό που κάνει.

Αν το σύνολο των δημοσιογράφων ήταν όπως και ο Δημήτρης, τότε θα μιλάγαμε για έναν κλάδο πολύ πιο αναβαθμισμένο, πιο ανθρώπινο.

Ό,τι έχω γράψει δεν το έχω κάνει με σκοπό να τον κολακέψω κάθε άλλο.

Και στο κάτω-κάτω έχω βαρεθεί να βλέπω σε τηλεοράσεις να βλέπω τους δήθεν ή τους gay που προβάλλουν λόγω συστήματος.

Υπάρχει και η άλλη πλευρά των δημοσιογράφων και με τιμή –και γιατί όχι και με καμάρι- σας παρουσιάζω τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο.

Βρήκα ένα κείμενο στα parapolitika.gr και σας το καταθέτω, για να διαπιστώσετε την ποιότητα του γραπτού του λόγου και σας διαβεβαιώνω πως είναι και υπέροχος άνθρωπος.

Τονίζω ξανά πως το πήρα το κείμενο από τα parapolitika.gr

Λευτέρης Χ. Θεοδωρακόπουλός 6/7/2011

Οι σκέψεις και το σκέπτεσθαι...

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

«Τα τελευταία εικοσιτετράωρα γινόμαστε μάρτυρες ιστορικών στιγμών και καλόν είναι όσοι συμμετέχουν σε αυτές , ως διαδηλωτές ή ως πραγματικά σκεπτόμενοι, να οδηγήσουν τους γύρω τους σε ανάλογη στάση. Αυτή την περίοδο η ζωή είναι έξω από τους τοίχους του διαμερίσματος, πέρα από τα τηλεοπτικά παράθυρα, τις κατευθυνόμενες γραφίδες και τις «εξαρτημένες» τηλε- περσόνες.

Όποιος θέλει να βρεθεί στον πυρήνα των γεγονότων δεν έχει παρά να κατέβει στην «πλατεία», να ανοίξει κανά βιβλίο και να ζυγίσει τα γεγονότα διαβάζοντας τα από τις πραγματικές πηγές τους και όχι αναμασώντας αυτά που άκουσε ή είδε χωρίς να τα φιλτράρει.

«Με λίγα λόγια ο άνθρωπος δεν πρέπει να μάθει σκέψεις αλλά να μάθει να σκέπτεται. Δεν πρέπει κανείς να τον μεταφέρει αλλά να τον καθοδηγεί, εάν θέλει να είναι στο μέλλον ικανός να βαδίζει μόνος του » γράφει ο Καντ στους στοχασμούς του για την «Παιδεία».

Σε ποιον λοιπόν θα επιτρέψουμε να μας καθοδηγήσει , σε αυτόν που προπαγανδίζει υπέρ της σωτηρίας του ηγέτη ή σε εκείνον που επίσης προπαγανδίζει προσχηματικά υπέρ της σωτηρίας της πατρίδας και στο βάθος κοιτάζει τον εαυτό του στον καθρέπτη ως τον ένα και μοναδικό σωτήρα;

Σε κανέναν από τους δύο ή τους τρεις ή τους τέσσερις που «μετακινούν» κατά το δοκούν την πραγματικότητα προπαγανδίζοντας ασύστολα.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι πρέπει να απαξιώσουμε συλλήβδην το πολιτικό σύστημα αλλά να παρέμβουμε στα γεγονότα και να διαμορφώσουμε τις «νόρμες» τους.

Πόσο εύκολο είναι κάτι τέτοιο; Δυσκολότερο πάντως από τον εύκολο τρόπο του αφορισμού που επιλέξαμε όλο το προηγούμενο διάστημα.

Εξηγούμαι.

Είμαστε εμείς που φέραμε τα πράγματα ως εδώ με τις λανθασμένες επιλογές μας στην κρίσιμη ώρα της κάλπης.

Είμαστε εμείς που ψηφίσαμε και μετά καταλάβαμε το … παρασύνθημα τους συνθήματος.

Είμαστε εμείς που τώρα βλέπουμε τον πρωθυπουργό να παραιτείται , μετά να ξε- παραιτείται και στο τέλος να κάνει ανασχηματισμό .

Είμαστε εμείς που βλέπουμε την Αστυνομία να μεταφέρει τα καδρόνια και να τα δίνει στους προβοκάτορες για να πλήξουν τη μεγαλειώδη συνάθροιση της «πλατείας».

Είμαστε εμείς που σήμερα καλούμαστε να δεχτούμε ότι η νέα σε πρόσωπα κυβέρνηση θα εφαρμόσει την ίδια οικονομική συνταγή των χθεσινών υπουργών και θα πετύχει.

Είμαστε εμείς που θα ακούσουμε τον πρωθυπουργό να επαναλαμβάνει ξανά και ξανά ότι η χώρα βρίσκεται σε πόλεμο και ως στρατιώτες πρώτης γραμμής θα πρέπει να θυσιαστούμε για μία ακόμη φορά.

Όταν ο Καντ έθετε το δίλημμα για το ποιος δικαιούται μεγαλύτερο σεβασμό , ο πολιτικός ή ο στρατηλάτης, ανέφερε ότι η αισθητική κρίση αποφαίνεται υπέρ του δεύτερου.

«Ακόμη και ο πόλεμος» γράφει «όταν διεξάγεται με τάξη και ιερό σέβας για τα δικαιώματα των πολιτών, έχει κάτι καθαυτό υψηλό και καθιστά το φρόνημα του λαού, ο οποίος τον διεξάγει με αυτόν τον τρόπο , τόσο υψηλότερο σε όσο μεγαλύτερους κινδύνους έχει εκτεθεί και στους οποίους ανταπεξήλθε με θάρρος.

Ενώ αντιθέτως, μια μακρά ειρήνη, καθιστά συνήθως κυρίαρχο το πνεύμα του εμπορίου και μόνο , αλλά μαζί με αυτό την ταπεινή ιδιοτέλεια, τη δειλία και την τρυφή και υποβιβάζει τη νοημοσύνη του λαού». Θα συνεχίσουμε λοιπόν να πολεμάμε με ηγέτες που σκιαμαχούν;

Εμείς θα το αποφασίσουμε κι αυτό …»

Πηγή: Parapolitika.gr

Αυτοί είναι οι δικοί μας...Μπελάδες

Ακροβατικά που κόβουν την ανάσα, στη μέση του δρόμου σε παρκέ, σε γήπεδα και όπου μπορείς να φανταστείς από μικρά παιδιά….Ζουν σε μια πόλη της Δυτικής Αττικής, το Περιστέρι και παρά τις δυσκολίες έχουν μάθει να δαμάζουν τη ψυχή τους και το σώμα τους. Ο λόγος…για τους ΜΠΕΛΑΔΕΣ….Μια ομάδα που έχει συνδυάσει τη ρυθμική γυμναστική με το στρέιτ ντάνς, κι όλα αυτά εξαιτίας της Εμμανουέλας Καραγιώτα, αφού οι «μπελάδες» είναι δικό της δημιούργημα, που πήρε σάρκα και οστά από τα παιδιά που απαρτίζουν την ομάδα. Όλοι μαζί, έχουν έναν παρανομαστή…ΨΥΧΗ και θέληση. Η Εμμανουέλα, μας μιλάει για τους Μπελάδες της, πως είναι παιδιά με βλέψεις, με όνειρα, με οράματα, αλλά και με προβλήματα και με πολλές ανασφάλειες για το αύριο.Όμως η ψυχή τους, έχει χαλιναγωγηθεί με ατσάλι. Εμμανουέλα τα θεωρεί και δικά της παιδιά…Ας γνωρίσουμε τους μπελάδες της Εμμανουέλας ή αν προτιμάτε την Εμμανουέλα των Μπελάδων

Είσαι η δημιουργός των Μπελάδων. Θα μας πεις τι ακριβώς είναι οι "Μπελάδες";
Οι μπελάδες είναι μια ομάδα Γενικής γυμναστικής ή αλλιώς Γυμναστική για
όλους, μόνο που είμαστε λίγο πιο ιδιαίτεροι σαν team στις μουσικές μας
προτιμήσεις και στο κομμάτι των χορευτικών μας.

Κάτω από ποιες συνθήκες γεννήθηκαν;
Γεννήθηκαν το 2000 όταν στην προσπάθεια μου να δείξω στην γιορτή στου συλλόγου
κάτι πιο ιδιαίτερο και πρωτότυπο ,ώστε να κεντρίσει το ενδιαφέρον των
παιδιών και των γονιών, προσπαθώντας να βάλω μέσα σε ένα πρόγραμμα με
μουσική στο έδαφος όσο το δυνατόν πιο πολλές ασκήσεις που είχα διδάξει
στα παιδιά όλο τον χρόνο .Άρεσε και το καθιέρωσα.

Οι ηλικιακές ομάδες που απαρτίζουν οι Μπελάδες; Αν θέλει κάποιος να μπει στην ομάδα σας γίνεται και αν ναι, ποιες προϋποθέσεις πρέπει να πληρεί;
Πάντα ψάχνω για νέο αίμα ,συνήθως προτιμώ μικρές ηλικίες για να έχουν μέλλον στην γυμναστική. Πρέπει να ταιριάζει με την ομάδα ,να έχει την χημεία μας να παλεύει για τα όνειρα που είναι κοινά για μας. Όλη η ομάδα έχει άποψη. Αν δεν έχουν κοινά ενδιαφέροντα και ψυχή, τσαμπουκά και ζήλο δεν τον θέλουν. Γενικά θέλω άτομα με καρδιά και να πονάνε την ομάδα να είναι πρώτη προτεραιότητα και όχι έτσι απλά να λένε ότι είναι στους μπελάδες .Όλοι οι μπελάδες έχουν κερδίσει με το σπαθί τους την θέση τους, τίποτα δεν μας και τους χαρίστηκε.

Παρουσίαζες την ομάδα σου στο ημίχρονο και στα τάιμ άουτ της ομάδας μπάσκετ του Περιστεριού, ο κόσμος τι σας έλεγε; Σας χειροκροτούσε; Και τα "παιδιά" σου πως το εισπράττανε αυτό;

Μας λένε τα καλυτέρα πάντα στην αρχή δεν ήξεραν τι κάνουμε στον 2ο αγώνα και με την ενθάρρυνση -προτροπή από τούς γονείς των παιδιών πήραν χαμπάρι και
χειροκροτανε। Σήμαινε πολλά για μας οι Fentagin να μας δεχτούν. Τα συγκεκριμένα παιδιά έχουν φοβερό ήθος και το είδανε σαν δουλειά ,οπότε έπρεπε να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους ότι και να γίνει. Να εμψυχώνουν
την ομάδα και να δείχνουν στους αντιπάλους ότι το περιστέρι είναι ενωμένο και οι μπελάδες χορεύουν για όλους στο γήπεδο.

Οι μπελάδες είναι δημιούργημα σου, τι νιώθεις γι αυτούς;
Αυτό που νιώθω είναι ανεπανάληπτο οπότε μιλάω για τα παιδιά δακρύζω, τα χω μεγαλώσει και τα λατρεύω όλα, έχουν και θα έχουν μια θέση στην καρδιά μου ξεχωριστή για πάντα। Είμαι περήφανη «μαμά» θα έλεγα γιατί είναι μια ομάδα που ξεκίνησε απ το μηδέν με καμιά βοήθεια και μας πηρέ 7 χρόνια για να απολαύσουμε τώρα την αναγνωσιμότητα που έχουμε। Θέλει πιστή ,υπομονή, επιμονή και πολλή αγάπη και τρελές ώρες προπόνησης για να φτάσουμε εδώ.

Η ομάδα έχει όλα τα φόντα να διαγωνιστεί σε διεθνείς διαγωνισμούς, τι είναι αυτό που σας κρατάει στάσιμους;
Θα έλεγα ότι τα οικονομικά θέματα μας μπλοκαρουν। Πολλά παιδιά από την ομάδα αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα ,καθώς κάποια είναι αδέλφια, πολύτεκνες οικογένειες και επίσης παιδιά μεταναστών. Δεν μας
πειράζει όμως γιατί πάντα πάμε Κεφαλλονια για φεστιβάλ και είναι ταξίδι
για μας।

Στην Ελλάδα δεν είναι πολύ πρωτοποριακό αυτό που κάνεις;
Πρωτοποριακό σαν ομάδα γυμνιστικής για όλους όχι για τι υπάρχουν άπειρα σωματεία ,αλλά στην επιλογή της μουσικής, τα χορευτικά αλλά ακόμα και το ύφος
και το ντύσιμο μας ναι. Ακόμα καμιά ομάδα μπασκετ δεν έχει τέτοια ομάδα
με παιδιά και να συνδυάζει hip-hop kai breakdance με τόσο τρελές και
ριψοκίνδυνες ακροβατικές ασκήσεις στο παρκε!!

Σε μια εποχή που όλα τα παιδιά είναι κολλημένα στους υπολογιστές και στα ηλεκτρονικά εσύ κάνεις κάτι διαφορετικό, κάτι πιο εναλλακτικό, υπάρχει διέξοδος για τους σημερινούς εφήβους αλλά και για πιο νεαρά παιδιά। Τι λέει η εμπειρία σου;

Πάντα υπάρχει απλά δεν το προσπαθούν, νομίζουν ότι δεν αξίζει τον κόπο. Τα παιδιά δεν φταίνε το σύστημα φταίει, πολλή ύλη για διάβασμα, παραπαιδεία στο φουλ, φροντιστήρια αγγλικά, που χρόνος για αθλήματα. Ενώ είναι εκτόνωση για τα παιδιά έστω και μια ώρα μπασκετ με φίλους, αλλά δυστυχώς μιλάμε με τους φίλους μας μέσω f acebook. Καλό το pc αλλά έχει χαθεί η επικοινωνία ,τα παιδιά στις αλάνες χάθηκαν ,η πλατεία έσβησε και το κρυφτό στις γειτονιές απαγορεύτηκε λόγω εγκληματικότητας.

Αν ήσουν για μέρα υπουργός αθλητισμού τι θα άλλαζες;
Από που ν αρχίσω.....!Σε αλλά κράτη το μάθημα (το σωστό μάθημα) της Φυσικής αγωγής και όχι(παρτε μπάλες και παιχτε)είναι 3με 4 φορές την εβδομάδα σε όλες τις βαθμίδες ,τα παιδιά θέλουν κίνητρα και όχι απλά ελεύθερη ώρα. Όχι άσκοπη και ποσοτική γνώση αλλά γνώση που θα τους
ελευθερώσει και θα γίνουν ενεργοί πολίτες γνωρίζοντας την χώρα τους। Το μάθημα της γυμναστικής μαθαίνει τα παιδιά να συνεργάζονται να μαθαίνουν στην σωστή άμιλλα, να βοηθούν αυτούς που τούς έχουν ανάγκη, να κατακτούν πράγματα και είναι ένα είδος κοινωνικοποίησης। Λίγοι είναι οι γονείς που ρωτάνε «πως είναι ο κωστακης στην γυμναστική παιζει; Μοιράζεται; Χτυπάει; Στην γυμναστική;

Ζεις και δουλεύεις με εφήβους...τους "Μπελάδες" τι σου εξομολογούνται; Φοβούνται για το μέλλον τους ή ελπίζουν σε καλύτερες μέρες απ' αυτές που ζουν;
Φοβούνται με όλα αυτά ,προσπαθούν να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν για να έχουν μια ασφαλή δουλειά ένα μέλλον ,αλλά τώρα με την οικονομική κρίση, τους έχουν πέσει τα φτερά. Όλες οι οικογένειες ζορίζονται και πιέζονται και
αυτά, έχουν μια αισιοδοξία ότι κρίση είναι θα περάσει και εύχονται να
πάνε όλα καλά.

Οι μπελάδες είναι…
Η Ελένη Αδαμοπούλου, η Κωνσταντίνα Κωνσταντακοπούλου, η Ελένη Σελεμίδη, η Έφη Ματθαίου, η Βασιλική Πανταζοπούλου, η Κάτια Πρασσά, ο Ντάνιελ Σουσάνου, ο Γιάννης Αρτόπουλος, η Βασιλική Παπαδοπούλου, η Βαρβάρα Κωνσταντοπούλου, η Πάμελα Πετσαγκουράκη, η Θεοδώρα Κάλκου, η Δήμητρα Παπαιωάννου, η Βαλεντίνα Σονέλ, η Ραφαέλα Καρκαλέτση, ο Νίκος Απέργης, η Βιβή Μπάρδη, η Μάγια Σιούτη Μπέρκοβιτς και η φυσικά η Εμμανουέλα Καραγιώτα

Η αρχή
Όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισα μαζί με κάποια παιδια που είχα να κάνουμε ένα απλό χορευτικό σε γυμναστικές επιδείξεις το 2000.
Το αποτέλεσμα δεν άρεσε μόνο σε εμάς αλλά και στον κόσμο που το παρακολούθησε, το οποίο το ευχαριστήθηκε και το χειροκρότησε έντονα.
Έτσι αποφασίσαμε να ανεβάσουμε το βαθμό δυσκολίας και να δώσουμε ακόμη καλύτερο θέμα στο κόσμο που μας παρακολούθησε και του αρέσαμε. Η ηλικία μου ήταν κοντά στα παιδιά γεγονός που επέτρεπε την καλύτερη επικοινωνία μεταξύ μας», επισημαίνει μεταξύ άλλων η Εμμανουέλα Καραγιώτα.

Και το όνομα αυτών...μπελάδες


Στην συνέχεια η Εμμανουέλα μας λέει για τις απαιτητικές προπονήσεις αλλά και για τα όραμα που είχε για τα «παιδιά». Έψαχνε, ρώταγε, συνεχώς...ήθελε να φτάσουνε ψηλά , να ξεχωρίζουν απο τους υπόλοιπους... Έτρεχε με τα παιδια σε γυμναστήρια, σε φεστιβάλ, σε διαγωνισμούς, σε γήπεδα... Και κάποιοι γονείς της έλεγαν αστειευόμενοι πως με εσένα βρήκαμε το μπελά μας...και έτσι απο αυτό το αστείο τα παιδιά ονομάστηκαν Μπελάδες. «Έτρεχα με τα παιδιά παντού, οι ώρες που κάνεμε προπόνηση ατελείωτες. Μαζί με τα παιδιά «ταλαιπωρούσα» και τους γονείς τους. Όμως η τρέλα μου ήταν – και είναι ακόμη- αυτά τα παιδιά να ξεχωρίσουν και να φτάσουν ψηλά. Αυτό απαιτεί θυσίες απο όλους, Τα παιδιά άντεξαν την πίεση αλλά και οι γονείς....Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον μπαμπά της Στέφης να μου λέει αστειευόμενος, με σένα βρήκαμε το μπελά μας. Αυτή η φράση με κόλλησε. Και έτσι ονόμασα την ομάδα μου μπελάδες».

«ΛΕΦΤΑ ΓΙΑ ΧΗΜΙΚΑ ΠΑΝΤΩΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ»

Στο mail του ΠΙΝΑΚΙΟΥ πριν από λίγα λεπτά, έφτασε η ακόλουθη επιστολή από την Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, ο τίτλος της….Λέφτά για χημικά υπάρχουν. Σας το γνωστοποιούμε, χωρίς να πειράξουμε μια λέξη:

«Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και του Πολίτη πολλάκις έχει εκφράσει την απόλυτη αντίθεσή της στη χρήση βίας από όπου κι εάν προέρχεται σε νόμιμες διαδηλώσεις. Ιδιαίτερα αναφορικά με την παράνομη χρήση βίας από την πλευρά της Αστυνομίας, επισημαίνει το αυτονόητο, ότι δηλαδή η Αστυνομία δεν είναι συμμορία να χτυπά αδιακρίτως. Έχει επίσης επισημάνει ότι μία διαδήλωση διατηρεί το νόμιμο και ειρηνικό χαρακτήρα της ακόμα και όταν μία μειοψηφία εκτοξεύει πέτρες, ακόμα και μολότοφ, στα ΜΑΤ. Ως εκ τούτου, η διάλυσή της είναι παράνομη.
Μετά τα επεισόδια των δύο τελευταίων ημερών 28 και 29/06, κατά τις οποίες καταλύθηκε πλήρως το θεμελιώδες πολιτικό δικαίωμα της δημόσιας διαμαρτυρίας, η Ένωσή μας δεν μπορεί παρά να εκφράσει την αγανάκτησή της αλλά και την αμηχανία της.
Αγανάκτηση, γιατί είναι αδιανόητο σε μια δημοκρατική χώρα να καταλύονται πολιτικά δικαιώματα από αστυνομικές δυνάμεις, η δε Πολιτεία, όχι απλώς επί έτη να κωφεύει, αλλά και διαρκώς να διευρύνει το πεδίο εφαρμογής παράνομων και αντισυνταγματικών πρακτικών.
Αμηχανία, αφενός γιατί το Υπουργείο Υγείας δεν έπραξε ουδέν ενώ κινδύνευε η υγεία και η σωματική ακεραιότητα όχι μόνο των διαδηλωτών αλλά και γιατρών, φαρμακοποιών καθώς και οποιουδήποτε βρισκόταν στο ευρύτερο πεδίο δράσης των ΜΑΤ. Αφετέρου, γιατί το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη είτε δίνει εντολές προς αυτήν την κατεύθυνση είτε αδυνατεί να επιβληθεί στα υφιστάμενα σώματά του τα οποία δρουν ανέλεγκτα μεν, ένοπλα δε.
Και το κυριότερο, επισημαίνει τη διάχυτη πεποίθηση ότι η βία και τα χημικά δεν αποτελούν πλέον κυρίως μέσο διάλυσης μιας ομάδας που εκτρέπεται σε πράξεις βίας : στην πράξη, αποδέκτης τους είναι ο γενικός πληθυσμός, ο καθένας μας, είτε όχι, με σκοπό ώστε αύριο να ξημερώσει μια νέα μέρα σε ένα κενό Σύνταγμα. Κενό Σύνταγμα πράγματι...».