Ο Παγκόσμιος πρωταθλητής ποδηλασίας σε μια συνέντευξη εφ' όλης της ύλης
Δεν
πτοήθηκε ποτέ. Επικεντρώθηκε στο όνειρο που είχε από παιδί και κρέμασε στο παιδικό του δωμάτιο την δική
του αφίσα ως παγκόσμιος πρωταθλητής.
Ο
Χρήστος Βολικάκης πέρασε από συμπληγάδες, ανέβηκε δρόμους δύσκολους και ανηφορικούς
έχοντας ως ώθηση την εσωτερική του δύναμη.
Ο
άνθρωπος που ανέδειξε την ποδηλασία ως άθλημα στη χώρα μας με τους συνεχείς
τίτλους που κατακτά στο εξωτερικό μιλά στο Πινάκιο.
Γι’
αυτούς που είναι δίπλα του, για το πρώτο
χρυσό μετάλλιο -που ήρθε στην ηλικία των 17 ετών- για τον αγαπημένο του Βόλο.
Ο
Χρήστος έκανε πετάλι και ξεπέρασε προσδοκίες και όνειρα, έκανε τον κόσμο να τον
θαυμάζει ενώ ο ίδιος ετοιμάζει τις επόμενες γενιές αθλητών ποδηλασίας.
Τον
συναντήσαμε στην φιλανθρωπική εκδήλωση του φορέα Διάδρασις που συμμετείχε ως
εθελοντής.
Τελικά
τα βουνά και τα όνειρα κατακτιούνται με πίστη… !
Συνέντευξη στον Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλο για το Πινάκιο
Χρήστο ουσιαστικά ανέδειξες
ένα άθλημα το οποίο δεν είχε αναδειχθεί στο αθλητικό κοινό και αυτό χάρις τις
επιτυχίες σου. Πως εισπράττεις και πως νιώθεις γι’ αυτό σου το επίτευγμα;
«Όταν ήμουν σε ηλικία
6--7 ετών είχα γεμίσει τους τοίχους και τα βιβλία μου στο δωμάτιο μου με ένα
τίτλο. Χρήστος Βολικακης παγκόσμιος πρωταθλητής, κάτι μέσα μου με ωθούσε
να το κάνω. Πιστευτά πως είχα τη δύναμη να το πετύχω και όσο μεγάλωνα και
με οποίον και να έτρεχα κέρδιζα ( mtb δρόμο και αργότερα πίστα) Θέλω να
πιστεύω πως έπαιξα κάποιο ρόλο στην ανάδειξη της ποδηλασίας γενικότερα,
αλλά για να μην αδικήσω κανέναν το άθλημα της ποδηλασίας έχει φέρει
πολλές επιτυχίες και εδώ και πολλά χρόνια έχει γράψει ιστορία με πολύ καλούς
αθλητές που έπαιξε ο καθένας το ρόλο του .
Ωστόσο όσον αφορά τον εαυτό
μου εισπράττω την αναγνώριση από πολύ κόσμο από αθλητές και μη .Αυτό με
κάνει να πιστεύω πως τόσα ποδηλατικά χρόνια που παλεύω και θα
εξακολουθώ να κάνω αυτά θα αποτελέσουν παρακαταθήκη για την νεολαία μας».
Ανηφορικός ο δρόμος προς
την κορυφή; Θέλει «ειδική ταχύτητα» για να την κατακτήσεις;
«Ο δρόμος ναι, είναι ανηφορικός όπως εξάλλου και κάθε δρόμος
που οδηγεί σε κορυφή . Θέλει μεγάλη ψυχική δύναμη, μεγάλη προσπάθεια, πολύ ιδρώτα
και ατελείωτες στερήσεις.
Μάλιστα έρχονται στιγμές που κλονίζεσαι και πρέπει να
ξεπεράσεις τον εαυτό σου για να συνεχίσεις .
Το άθλημα μας έχει πολλούς αστάθμητους παράγοντες, πτώσεις
τραυματισμούς ,καιρικές συνθήκες και αλλά…
Η κορυφή είναι ο ζηλευτός στόχος που πρέπει να κατακτήσεις
περνώντας από όσα προανέφερα που αποτελούν τις συμπληγάδες ,θέλει όντως ειδική
ταχύτητα. Όταν φτάσεις στην κορυφή διαπιστώνεις ότι το τίμημα είναι μεγάλο
άλλα αξίζει να το επιχειρήσεις».