Η απόλυτη ευτυχία του να Μοιράζεσαι…

Ο  Γ. Λάγιος μιλά στο Πινάκιο για τον φορέα «Μοιράζομαι» και χαρτογραφεί ένα δίκτυο αδελφοσύνης….

Πως θα προσφέρετε με ένα κλικ…

«Πρόσφατα επικοινώνησαν μαζί μου από μεγάλο κόμμα να μας κάνουν μια δωρεά με σκοπό να το επικοινωνήσουν και οι ίδιοι και να δείξουν τον φιλανθρωπικό τους χαρακτήρα στα media. Εμείς δεν λειτουργούμε με αυτόν τον τρόπο».

Το να προσφέρεις αυτές τις ημέρες είναι ευλογία…Γιατί η κίνηση σου αν είναι από ψυχής είναι μεγαλειώδης και συμβολική…

Λίγες ημέρες πριν από την μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης το Άγιο Πάσχα και το Πινάκιο επέλεξε να σας παρουσιάσει έναν φορέα ο οποίος προσφέρει σε ανθρώπους με ένα κλικ…δικό σας!  Ο λόγος για το Μοιράζομαι (moirazomai.gr)

Συνέντευξη στον Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλο και στο ΠΙΝΑΚΙΟ

Όπως υποστηρίζουν τα μέλη του, «Μέσα από το Μοιράζομαι βοηθάμε ο ένας τον άλλο και γινόμαστε μέρος μιας αλυσίδας αλληλεγγύης όπου το "μοιράζεσθαι" είναι ανάγκη. Προσφέρουμε ό,τι μπορούμε και ίσως αργότερα κάποιος άλλος προσφέρει σε εμάς όταν χρειαστούμε βοήθεια. Αυτή εξάλλου είναι και η μαγεία του να αποτελείς μέρος ενός δικτύου αδελφοσύνης. Η προσφορά εδώ δεν είναι χάρη, αλλά δυνατότητα να προσφέρεις χαρά σε κάποιον. Υπάρχω σημαίνει συνυπάρχω. Ζήτησε ό,τι χρειάζεσαι. Μοιράσε ό,τι μπορείς. Βοήθησε να συμπληρωθεί ο κύκλος αλληλεγγύης με περισσότερα χαμόγελα».

Σήμερα το Πινάκιο έχει την τιμή να φιλοξενεί τον εμπνευστή και δημιουργό του «Μοιράζομαι» τον κ. Γιώργο Λάγιο. Ο κ. Λάγιος εξηγεί με ποιον τρόπο μπορεί να προσφέρει κάποιος σε ανθρώπους που πραγματικά έχουν ανάγκη και έτσι η προσφορά του θα πιάσει τόπο…Στην συνέχεια εξηγεί γιατί είναι απόλυτη ευτυχία να μοιράζεσαι…

Μοιράζομαι μια λέξη της οποίας η έννοια έχει χαθεί…ποιο είναι το νόημα που τις προσδείδετε εσείς;

«Τίποτα δεν έχει νόημα αν δεν το μοιραστείς. Η Χαρά, η αγάπη, η λύπη, όλες οι πτυχές της ζωής μας. Για εμάς Μοιράζομαι σημαίνει ευτυχία, ολοκλήρωση. Δεν μπορείς να αγαπήσεις, αν δεν μοιραστείς με κάποιον την αγάπη σου, δεν μπορείς να χαρείς αν δεν μοιραστείς με κάποιον τη χαρά σου, και σίγουρα είναι πολύ πιο δύσκολο να μην έχεις με κάποιον να μοιραστείς τη λύπη σου.

Το "μοιράζεσθαι" είναι στη φύση μας, είναι χαρά, είναι πολιτισμός».

Κλείσε απλά το πορτοφόλι σου (τις Κυριακές) …και άρχισε την επανάσταση

Όσο ψωνίζεις από Mall, Jumbo, IKEA κλπ γίνεσαι ένα με τα μνημόνια τι δεν μπορείς να καταλάβεις;

Αρχικά είχαν πει πως επρόκειτο για την αύξηση της ανταγωνιστικότητας και την βελτίωση της ελληνικής οικονομίας.

Μια φράση που ήταν η κυρίαρχη στα Μεγάλα Μέσα όταν παρουσίαζαν για το νέο ωράριο των καταστημάτων το οποίο εμπεριείχε και την κυριακάτικη εργασία. Εννοείται χωρίς παραπάνω χρήματα προς τον εργαζόμενο καθώς σύμφωνα με τις νέες διατάξεις είναι υποχρεωμένος πια από τον νόμο.

Τώρα εδώ και λίγες ημέρες σε εφημερίδες αλλά και σε κανάλια τράπεζα προσφέρει bonus στις Κυριακάτικες αγορές σας…

Τελικά είστε τόσο ανίδεοι  ή τόσο χαμηλής νοημοσύνης άνθρωποι εσείς που θέλετε να πάτε για ψώνια Κυριακή…

Δεν μπορείτε να καταλάβετε ότι με αυτόν τρόπο συμβάλετε στο σύστημα να δημιουργήσει νέους σκλάβους για να τρέχουν τα γρανάζια του;  Ένα απλό παράδειγμα:  Σε ένα κατάστημα συνήθως υπάρχουν πωλήτριες. Από αυτές ένα μεγάλο ποσοστό έχει οικογένεια και μικρά παιδιά..Γιατί επειδή εσείς καύλωσατε να ψωνίσετε την Κυριακή πρέπει να της στερείτε και να την στερείτε από την οικογένεια της… και μάλιστα χωρίς να την ανταμείψετε;

Χάθηκαν μωρέ οι ημέρες και οι ώρες να πάτε για ψώνια…πρέπει ντε και καλά να πάτε Κυριακάτικα… Αμ το άλλο…;

Mall, IKEA, JUMBO αυτά προτιμάτε και τίποτα άλλο…Εσείς  με τα λιγοστά σας χρήματα δεν σκοτώνετε την ελληνική οικονομία και μετά σας φταίνε Σαμαράδες, Βενιζέλοι και οι υπόλοιποι….Αυτοί φταίνε η δικιά σας νοοτροπία εε;

 Εσείς δεν είστε που φέρνετε σε αδιέξοδο τον μαγαζάτορα της γειτονιάς σας, τον οποίον «πνίγουν»  ενοίκια, εφορίες, ΤΕΒΕ, ρεύματα;

 Και την ώρα που αυτός αναρωτιέται τι άλλο πρέπει να κάνει για να πάει ένα καρβέλι ψωμί στην οικογένεια του εσείς περνάτε επιδεικτικά από μπροστά του με την σακούλα του εμπορικού…

Εσείς δεν φταίτε που η γειτονιά σας ρήμαξε… κι όλα αυτά για να κρατάτε μια τσάντα των JUMBO…Που νομίζετε ότι έχετε αγοράσει φθηνά το εκάστοτε προϊόν, το οποίο στην πραγματικότητα δεν αξίζει ούτε μια οκά… Για ρωτήστε τον υπάλληλο στα Jumbo για πόσα δουλεύει και πόσες ώρες…

Και εντάξει εσείς είστε άξιοι της μοίρας σας που προδιαγράφεται με μελανά χρώματα που θα τα δείτε όταν θα είναι ήδη αργά, εμείς τι φταίμε…

Αν θέλετε να κάνετε κάτι αρχίστε…να μην ψωνίζετε τις Κυριακές…Αν ανοίγουν και δεν μαζεύουν μια δεκάρα τσακιστή θα αναγκαστούν να κλείσουν.

Αυτή είναι η πραγματική επανάσταση και όχι αυτή που σε βάζουν για να σε βάζουν στους δρόμους κόμματα μικρά και συνδικάτα… Κλείσε απλά το πορτοφόλι σου.

Υπογραφή: ΠΙΝΑΚΙΟ 

Όταν στέρεψε η αντοχή…της Ελένης Γαληνού

Φθινόπωρο 1961. Σε μια ακτή της Μυτιλήνης εντοπίζεται σε άσχημη κατάσταση μια νεαρή έγκυος, η Μαριάνθη, μαζί με τον τρίχρονο γιο της. Η κοινή τους πορεία διακόπτεται εκεί καθώς ο μικρός, πιστεύοντας ότι η μητέρα του είναι νεκρή, απομακρύνεται από κοντά της. Μια μέρα πριν, κάτω από περίεργες συνθήκες, η Μαριάνθη είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει το σπίτι της στην Κωνσταντινούπoλη και να περάσει λαθραία απ’ την Τουρκία στην Ελλάδα. Αγγίζοντας τα όρια του πόνου, με φόντο τον θάνατο και τα αμείλικτα κύματα που απειλούσαν να την καταπιούν, ατσαλώνεται με πείσμα να επιβιώσει και ορκίζεται εκδίκηση. Τη Μαριάνθη περιμαζεύει και περιθάλπει η Δέσποινα, μια αρχοντική γυναίκα χτυπημένη επίσης απ’ τη ζωή. Της προσφέρει στέγη, αγάπη και μια ζεστή οικογένεια γι’ αυτήν και το κοριτσάκι που γεννιέται.

Στην πορεία του χρόνου η Μαριάνθη στήνει τη νέα της ζωή στη Μυτιλήνη, η μοίρα αποκαλύπτει ίντριγκες, υφαίνει νέες, τις ποτίζει με μίσος, λάθη και εμμονή, πλέκοντας παράλληλα έναν ιστό από έρωτα. Η Μαριάνθη, με τη βοήθεια ενός ικανού ντετέκτιβ, παλεύει να εκπληρώσει την ορκισμένη της εκδίκηση και αφοσιώνεται στην ανεύρεση του χαμένου της γιου. Μοναδικό στοιχείο που την ενώνει με τον γιο της είναι τα κοσμήματα που είχε ράψει στα ρούχα του μικρού φεύγοντας από την Τουρκία. Όταν χρόνια μετά φωτίζεται η ανατριχιαστική αλήθεια, στερεύει μέσα της κάθε αντοχή…

Έχει ήλιο, έχει Πλωμάρι. Έχει Kalamaraki Day!

 Αναμφισβήτητα η διαφήμιση των ημερών δεν είναι άλλη από αυτή του Ούζου «Πλωμάρι». Πραγματικά μύρισε καλοκαιράκι και μας ξεσήκωσε όλους για ουζάκι… 

Η μυρωδιά της άνοιξης!

Της Τατιάνας Παπαδοπούλου 

Όταν υποδεχόμαστε την άνοιξη, καλωσορίζουμε μαζί… και τις έντονες μυρωδιές της φύσης. Υποκλινόμαστε στο μεγαλείο της.

Μας δίνει τα βασικά υλικά, για να τη φροντίσουμε. Με υπομονή και αγάπη σκαλίζουμε το χώμα της.

Με σεβασμό παρατηρούμε τη γέννηση της. Μέρα με τη μέρα παίρνει σάρκα και οστά….μέσα από χρώματα και αρώματα ολόκληρη η πλάση.

Είναι πολύ γενναιόδωρη, μας χαρίζει καρπούς πρωτόγνωρους, δεν τους γευόμαστε παρά μόνο τους θαυμάζουμε.

Ανακαλύπτουμε αυτό που λένε, ότι είμαστε επισκέπτες στη φύση και πρέπει να τη σεβόμαστε.

Προσπαθούμε, άλλοι τα καταφέρνουμε και άλλοι όχι. Άλλοι μαθαίνουμε και άλλοι παραβλέπουμε.

Είναι ωραίο ο καθένας να βάζει το δικό του λιθαράκι, σε ένα όμορφο δημιούργημα.

Η φύση γεννά συναισθήματα.

Το πιο έντονο, είναι αυτό του έρωτα.

Ενεργοποιεί όλες τις αισθήσεις.

Ξαφνικά έχεις μια ευφορία, όσο δύσκολη και να είναι η καθημερινότητα σου.

Έχεις μια εσωτερική δύναμη… που πηγάζει από την όραση και την όσφρηση. Αποκτάς ψυχική ηρεμία. Αρχίζεις να ονειρεύεσαι διαφορετικά.

Τα βράδια σου γίνονται πιο ευχάριστα. Τη μέρα πιάνεις γλυκιά κουβέντα με ζουμπούλια, πετούνιες, μολόχες, τριαντάφυλλα.

Έρχεσαι σε αντίλογο με αγκάθια και άγρια χόρτα.

Παίρνεις συμβουλές από δέντρα και βασιλικούς. Στο τέλος μένει η χαρά.

Η χαρά της προσφοράς, της δημιουργίας, του σεβασμού, της ευγένειας, της έμπνευσης.

Διαβάστε επίσης:  - Hμαγεία της στιγμής

                              - Το σκοτάδι

                               

Γυρολιμνιά Καστοριάς: Η συνήθεια που έγινε λατρεία…

Η αγάπη μου για την Καστοριά είναι γνωστή…Εδώ και λίγο καιρό σας αναδημοσιεύω φωτογραφίες της Ντίνας Παπαγεωργίου η οποία ανεβάζει στιγμιότυπα της Γυρολιμνιάς…Πριν λίγο ξεπέρασε το φράγμα των 1000 likes κάντε κι εσείς εδώ…

Ευχόμαστε να τα κάνει 1.000.000

Σου είχα πει πως μόνο αν με αφήσεις θα σε αφήσω...Συγγνώμη που σου είπα ψέμματα