Του Θεοφάνη Μαλκίδη
Εξήντα χρόνια μετά τα «Σεπτεμβριανά», την
καταστροφή δηλαδή του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης το 1955, εξήντα
χρόνια μετά από το οργανωμένο πογκρόμ από το τουρκικό κράτος, το κείμενο
του Ανωνύμου αυτόπτου μάρτυρος αποτελεί μία εξαιρετικής σημασίας μαρτυρία. Μία
μαρτυρία που βάζει μία ακόμη απαραίτητη ψηφίδα για να δημιουργηθεί το
μεγάλο ψηφιδωτό της Κωνσταντινούπολης, που καταστράφηκε την 6η και 7η
Σεπτεμβρίου 1955 και συνεχίζει να καταστρέφεται μέχρι σήμερα.
Κατά τη διάρκεια των διώξεων, τουλάχιστον 30 Έλληνες
σκοτώθηκαν και εκατοντάδες άλλοι κακοποιήθηκαν.
Ο Επίσκοπος Παμφίλου Γεράσιμος και ο μοναχός Χρύσανθος Μαντάς
ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου, ο Μητροπολίτης Ηλιουπόλεως Γεννάδιος παραφρόνησε
από τους ξυλοδαρμούς και ύστερα από λίγο χρόνο πέθανε, ενώ διάκονος υπέστη
περιτομή.
Επίσης βιάσθηκαν πάνω από 2000 Ελληνίδες αλλά για
ευνόητους λόγους δηλώθηκαν μόνο 200 βιασμοί.
Μέσα σε 9 περίπου ώρες καταστράφηκαν ολοσχερώς 1004 σπίτια, ενώ άλλα
περίπου 2500 υπέστησαν μεγάλες ζημιές.
Καταστράφηκαν 4348 καταστήματα, 27 φαρμακεία, 26 σχολεία,
5 σύλλογοι, οι εγκαταστάσεις 3 εφημερίδων, 12 ξενοδοχεία, 11 κλινικές, 21
εργοστάσια, 110 ζαχαροπλαστεία και εστιατόρια, 73 εκκλησίες, ενώ συλήθηκαν πάρα
πολλοί τάφοι καθώς και οι τάφοι των πατριαρχών στην Μονή Βαλουκλή.
