*Της Ερωδίτης Παποστολου
«Θέλω να πάω στα τρένα…», έλεγε και ξανάλεγε.
Πάντα του άρεσαν τα τρένα…Οι σιδηροδρομικές γραμμές
του έδιναν την αίσθηση ενός ατελείωτου ταξιδιού…
«Όταν ταξιδεύεις με το τρένο, είναι σαν να
ταξιδεύεις στο όνειρο», συνήθιζε να λέει.
Τον ξεκούραζε να τα κοιτάζει καθώς περνούσαν,
πλάθωντας ιστορίες στο μυαλό του για φανταστικά
μέρη που περίμεναν τους επιβάτες στο τέλος κάθε σταθμού. Ήταν το μόνο μέσο που χρησιμοποιούσε όταν
ταξίδευε. Καθώς τα τοπία εναλλάσσονταν με γρήγορες ταχύτητες, ένιωθε ότι αντίκρυζε
κάθε φορά κι ένα διαφορετικό κόσμο.... Όταν η ομίχλη σκέπαζε τα πάντα, το θέαμα
γι αυτόν ήταν μυστηριώδες και συναρπαστικό. Οι σιδηροδρομικές γραμμές
αιωρούνταν στο κενό και γύρω τους απλωνόταν το χάος…
Κάθισε σε ένα παγκάκι, ακούμπησε δίπλα του το
μπαστούνι και κοίταξε νοσταλγικά. Εκείνη την ώρα ακούστηκε ο συναγερμός που
ειδοποιεί τους περαστικούς και τα αυτοκίνητα να σταματήσουν. Οι προστατευτικές
μπάρες κατέβηκαν κι ένα τρένο πέρασε σε λίγα λεπτά από μπροστά του.
