Αντώνης Μάντζαρης: Γεννημένος «αρχηγός» για ειδικές αποστολές

Ο Αντώνης Μάνζαρης στο M Coffe & More

-Μιλά στο Πινάκιο για το από κοινού με τον Βαγγέλη επιχειρηματικό εγχείρημα τους που φέρει το όνομα M Coffee & More

-«Ανατριχιάζω» στην σκέψη του Αλφόνσο

-Έχουμε βάλει πλώρη για την Α1 στο ΓΣΠ

-Ονειρεύεται και δρα για έναν  κόσμο ισότιμο

Μπορεί ο καιρός να δείχνει εδώ και λίγες ώρες τις άγριες διαθέσεις του ωστόσο εμείς με μια κούπα ζεστό και γευστικό καφέ μπορούμε να τον απολαύσουμε. Αυτόν τον καφέ γευτήκαμε στο M coffee and More με καλή παρέα. Πρόκειται για το καφέ που άνοιξαν πριν λίγες ημέρες οι Αφοί Μάντζαρη. Αντώνης και Βαγγέλης «σερβίρουν» καφέ σε ένα ιδιαίτερα όμορφο και φιλόξενο περιβάλλον που φέρει έντονα το μπασκετικό στοιχείο. Ο Αντώνης, ο αρχηγός του ΓΣΠ ήταν εκεί και αδράξαμε την ευκαιρία και μιλήσαμε μαζί του. Για το επαγγελματικό εγχείρημα σε μια περίοδο δύσκολη, για το ελληνικό μπάσκετ, για τους στόχους που έχει θέσει το Περιστέρι και η επιστροφή του στην Α1. Ακόμη και για τα παιδιά που είναι εγκλωβισμένα στις οθόνες των κινητών τους, είπαμε.

Συνέντευξη στον Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλο για το Πινάκιο

Όλη η ομάδα του M Coffe & More

Ο ίδιος συγκινήθηκε όταν κλήθηκε να απαντήσει τι του φέρνει στο μυαλό το όνομα «Αλφόνσο Φορντ».

Ο Αντώνης γεννημένος αρχηγός για τα δύσκολα σε μια απολαυστική συνέντευξη στο Πινάκιο.  Ωστόσο και εσείς μπορεί να πετύχετε τον Αντώνη ή τον Βαγγέλη στο

M Coffee & More το οποίο βρίσκεται επί της Θηβών και συγκεκριμένα στο νούμερο 69! Μην εκπλαγείτε αν πίνετε καφέ δίπλα από άσσους της Α1 ή ακόμη και από τους παίχτες του Ατρόμητου…

Στάση…ομπρέλας

Ομπρέλα χρειάζεται κανείς όταν περιμένει στην στάση του ΙΚΑ στο Περιστέρι όπου περνούν τα λεωφορεία 822 & 823 είτε βρέχει είτε η ημέρα είναι ηλιόλουστη.

Ο λόγος; Μα έχει σπάσει το προστατευτικό πλέξι γκλας.

Έχει πανσέληνο απόψε και είναι ωραία...

Πανσέληνος από την δυτική Αθήνα και συγκεκριμένα από τον ουρανό του Περιστερίου στο σημείο όπου επί γης δεσπόζει η εκκλησία των Ταξιαρχών.

Πλημμύρισαν στο Περιστέρι τα προβλήματα

Σε καμία περίπτωση δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί πως στο Περιστέρι οι δρόμοι μετατράπηκαν σε ποτάμια.
Οι φωτογραφίες και το βίντεο που ακολουθεί δείχνουν το βαθμό της ξαφνικής μικρής νεροποντής. Μέσα σε λίγα λεπτά ο δρόμος που  οδηγεί από τον Άγιο Αντώνη προς το Μπουρνάζι μετατράπηκε σε χείμαρρος.

Η πιο συγκινητική στιγμή στο Περιστέρι σήμερα (25-3-2014)

Η πιο συγκινητική στιγμή της ημέρας στο Περιστέρι κατ’ εμέ όταν ο Μπάμπης Δούναβης κατάθεσε το στεφάνι προς τιμήν των ηρώων που με το αίμα τους στέκουμε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Η φωτογραφία αυτή ανέβηκε πριν λίγο στο λογαριασμό facebook του δημάρχου Ανδρέα Παχατουρίδη. 

Αυτοί είναι οι δικοί μας...Μπελάδες

Ακροβατικά που κόβουν την ανάσα, στη μέση του δρόμου σε παρκέ, σε γήπεδα και όπου μπορείς να φανταστείς από μικρά παιδιά….Ζουν σε μια πόλη της Δυτικής Αττικής, το Περιστέρι και παρά τις δυσκολίες έχουν μάθει να δαμάζουν τη ψυχή τους και το σώμα τους. Ο λόγος…για τους ΜΠΕΛΑΔΕΣ….Μια ομάδα που έχει συνδυάσει τη ρυθμική γυμναστική με το στρέιτ ντάνς, κι όλα αυτά εξαιτίας της Εμμανουέλας Καραγιώτα, αφού οι «μπελάδες» είναι δικό της δημιούργημα, που πήρε σάρκα και οστά από τα παιδιά που απαρτίζουν την ομάδα. Όλοι μαζί, έχουν έναν παρανομαστή…ΨΥΧΗ και θέληση. Η Εμμανουέλα, μας μιλάει για τους Μπελάδες της, πως είναι παιδιά με βλέψεις, με όνειρα, με οράματα, αλλά και με προβλήματα και με πολλές ανασφάλειες για το αύριο.Όμως η ψυχή τους, έχει χαλιναγωγηθεί με ατσάλι. Εμμανουέλα τα θεωρεί και δικά της παιδιά…Ας γνωρίσουμε τους μπελάδες της Εμμανουέλας ή αν προτιμάτε την Εμμανουέλα των Μπελάδων

Είσαι η δημιουργός των Μπελάδων. Θα μας πεις τι ακριβώς είναι οι "Μπελάδες";
Οι μπελάδες είναι μια ομάδα Γενικής γυμναστικής ή αλλιώς Γυμναστική για
όλους, μόνο που είμαστε λίγο πιο ιδιαίτεροι σαν team στις μουσικές μας
προτιμήσεις και στο κομμάτι των χορευτικών μας.

Κάτω από ποιες συνθήκες γεννήθηκαν;
Γεννήθηκαν το 2000 όταν στην προσπάθεια μου να δείξω στην γιορτή στου συλλόγου
κάτι πιο ιδιαίτερο και πρωτότυπο ,ώστε να κεντρίσει το ενδιαφέρον των
παιδιών και των γονιών, προσπαθώντας να βάλω μέσα σε ένα πρόγραμμα με
μουσική στο έδαφος όσο το δυνατόν πιο πολλές ασκήσεις που είχα διδάξει
στα παιδιά όλο τον χρόνο .Άρεσε και το καθιέρωσα.

Οι ηλικιακές ομάδες που απαρτίζουν οι Μπελάδες; Αν θέλει κάποιος να μπει στην ομάδα σας γίνεται και αν ναι, ποιες προϋποθέσεις πρέπει να πληρεί;
Πάντα ψάχνω για νέο αίμα ,συνήθως προτιμώ μικρές ηλικίες για να έχουν μέλλον στην γυμναστική. Πρέπει να ταιριάζει με την ομάδα ,να έχει την χημεία μας να παλεύει για τα όνειρα που είναι κοινά για μας. Όλη η ομάδα έχει άποψη. Αν δεν έχουν κοινά ενδιαφέροντα και ψυχή, τσαμπουκά και ζήλο δεν τον θέλουν. Γενικά θέλω άτομα με καρδιά και να πονάνε την ομάδα να είναι πρώτη προτεραιότητα και όχι έτσι απλά να λένε ότι είναι στους μπελάδες .Όλοι οι μπελάδες έχουν κερδίσει με το σπαθί τους την θέση τους, τίποτα δεν μας και τους χαρίστηκε.

Παρουσίαζες την ομάδα σου στο ημίχρονο και στα τάιμ άουτ της ομάδας μπάσκετ του Περιστεριού, ο κόσμος τι σας έλεγε; Σας χειροκροτούσε; Και τα "παιδιά" σου πως το εισπράττανε αυτό;

Μας λένε τα καλυτέρα πάντα στην αρχή δεν ήξεραν τι κάνουμε στον 2ο αγώνα και με την ενθάρρυνση -προτροπή από τούς γονείς των παιδιών πήραν χαμπάρι και
χειροκροτανε। Σήμαινε πολλά για μας οι Fentagin να μας δεχτούν. Τα συγκεκριμένα παιδιά έχουν φοβερό ήθος και το είδανε σαν δουλειά ,οπότε έπρεπε να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους ότι και να γίνει. Να εμψυχώνουν
την ομάδα και να δείχνουν στους αντιπάλους ότι το περιστέρι είναι ενωμένο και οι μπελάδες χορεύουν για όλους στο γήπεδο.

Οι μπελάδες είναι δημιούργημα σου, τι νιώθεις γι αυτούς;
Αυτό που νιώθω είναι ανεπανάληπτο οπότε μιλάω για τα παιδιά δακρύζω, τα χω μεγαλώσει και τα λατρεύω όλα, έχουν και θα έχουν μια θέση στην καρδιά μου ξεχωριστή για πάντα। Είμαι περήφανη «μαμά» θα έλεγα γιατί είναι μια ομάδα που ξεκίνησε απ το μηδέν με καμιά βοήθεια και μας πηρέ 7 χρόνια για να απολαύσουμε τώρα την αναγνωσιμότητα που έχουμε। Θέλει πιστή ,υπομονή, επιμονή και πολλή αγάπη και τρελές ώρες προπόνησης για να φτάσουμε εδώ.

Η ομάδα έχει όλα τα φόντα να διαγωνιστεί σε διεθνείς διαγωνισμούς, τι είναι αυτό που σας κρατάει στάσιμους;
Θα έλεγα ότι τα οικονομικά θέματα μας μπλοκαρουν। Πολλά παιδιά από την ομάδα αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα ,καθώς κάποια είναι αδέλφια, πολύτεκνες οικογένειες και επίσης παιδιά μεταναστών. Δεν μας
πειράζει όμως γιατί πάντα πάμε Κεφαλλονια για φεστιβάλ και είναι ταξίδι
για μας।

Στην Ελλάδα δεν είναι πολύ πρωτοποριακό αυτό που κάνεις;
Πρωτοποριακό σαν ομάδα γυμνιστικής για όλους όχι για τι υπάρχουν άπειρα σωματεία ,αλλά στην επιλογή της μουσικής, τα χορευτικά αλλά ακόμα και το ύφος
και το ντύσιμο μας ναι. Ακόμα καμιά ομάδα μπασκετ δεν έχει τέτοια ομάδα
με παιδιά και να συνδυάζει hip-hop kai breakdance με τόσο τρελές και
ριψοκίνδυνες ακροβατικές ασκήσεις στο παρκε!!

Σε μια εποχή που όλα τα παιδιά είναι κολλημένα στους υπολογιστές και στα ηλεκτρονικά εσύ κάνεις κάτι διαφορετικό, κάτι πιο εναλλακτικό, υπάρχει διέξοδος για τους σημερινούς εφήβους αλλά και για πιο νεαρά παιδιά। Τι λέει η εμπειρία σου;

Πάντα υπάρχει απλά δεν το προσπαθούν, νομίζουν ότι δεν αξίζει τον κόπο. Τα παιδιά δεν φταίνε το σύστημα φταίει, πολλή ύλη για διάβασμα, παραπαιδεία στο φουλ, φροντιστήρια αγγλικά, που χρόνος για αθλήματα. Ενώ είναι εκτόνωση για τα παιδιά έστω και μια ώρα μπασκετ με φίλους, αλλά δυστυχώς μιλάμε με τους φίλους μας μέσω f acebook. Καλό το pc αλλά έχει χαθεί η επικοινωνία ,τα παιδιά στις αλάνες χάθηκαν ,η πλατεία έσβησε και το κρυφτό στις γειτονιές απαγορεύτηκε λόγω εγκληματικότητας.

Αν ήσουν για μέρα υπουργός αθλητισμού τι θα άλλαζες;
Από που ν αρχίσω.....!Σε αλλά κράτη το μάθημα (το σωστό μάθημα) της Φυσικής αγωγής και όχι(παρτε μπάλες και παιχτε)είναι 3με 4 φορές την εβδομάδα σε όλες τις βαθμίδες ,τα παιδιά θέλουν κίνητρα και όχι απλά ελεύθερη ώρα. Όχι άσκοπη και ποσοτική γνώση αλλά γνώση που θα τους
ελευθερώσει και θα γίνουν ενεργοί πολίτες γνωρίζοντας την χώρα τους। Το μάθημα της γυμναστικής μαθαίνει τα παιδιά να συνεργάζονται να μαθαίνουν στην σωστή άμιλλα, να βοηθούν αυτούς που τούς έχουν ανάγκη, να κατακτούν πράγματα και είναι ένα είδος κοινωνικοποίησης। Λίγοι είναι οι γονείς που ρωτάνε «πως είναι ο κωστακης στην γυμναστική παιζει; Μοιράζεται; Χτυπάει; Στην γυμναστική;

Ζεις και δουλεύεις με εφήβους...τους "Μπελάδες" τι σου εξομολογούνται; Φοβούνται για το μέλλον τους ή ελπίζουν σε καλύτερες μέρες απ' αυτές που ζουν;
Φοβούνται με όλα αυτά ,προσπαθούν να καταλάβουν τι πρέπει να κάνουν για να έχουν μια ασφαλή δουλειά ένα μέλλον ,αλλά τώρα με την οικονομική κρίση, τους έχουν πέσει τα φτερά. Όλες οι οικογένειες ζορίζονται και πιέζονται και
αυτά, έχουν μια αισιοδοξία ότι κρίση είναι θα περάσει και εύχονται να
πάνε όλα καλά.

Οι μπελάδες είναι…
Η Ελένη Αδαμοπούλου, η Κωνσταντίνα Κωνσταντακοπούλου, η Ελένη Σελεμίδη, η Έφη Ματθαίου, η Βασιλική Πανταζοπούλου, η Κάτια Πρασσά, ο Ντάνιελ Σουσάνου, ο Γιάννης Αρτόπουλος, η Βασιλική Παπαδοπούλου, η Βαρβάρα Κωνσταντοπούλου, η Πάμελα Πετσαγκουράκη, η Θεοδώρα Κάλκου, η Δήμητρα Παπαιωάννου, η Βαλεντίνα Σονέλ, η Ραφαέλα Καρκαλέτση, ο Νίκος Απέργης, η Βιβή Μπάρδη, η Μάγια Σιούτη Μπέρκοβιτς και η φυσικά η Εμμανουέλα Καραγιώτα

Η αρχή
Όλα ξεκίνησαν όταν αποφάσισα μαζί με κάποια παιδια που είχα να κάνουμε ένα απλό χορευτικό σε γυμναστικές επιδείξεις το 2000.
Το αποτέλεσμα δεν άρεσε μόνο σε εμάς αλλά και στον κόσμο που το παρακολούθησε, το οποίο το ευχαριστήθηκε και το χειροκρότησε έντονα.
Έτσι αποφασίσαμε να ανεβάσουμε το βαθμό δυσκολίας και να δώσουμε ακόμη καλύτερο θέμα στο κόσμο που μας παρακολούθησε και του αρέσαμε. Η ηλικία μου ήταν κοντά στα παιδιά γεγονός που επέτρεπε την καλύτερη επικοινωνία μεταξύ μας», επισημαίνει μεταξύ άλλων η Εμμανουέλα Καραγιώτα.

Και το όνομα αυτών...μπελάδες


Στην συνέχεια η Εμμανουέλα μας λέει για τις απαιτητικές προπονήσεις αλλά και για τα όραμα που είχε για τα «παιδιά». Έψαχνε, ρώταγε, συνεχώς...ήθελε να φτάσουνε ψηλά , να ξεχωρίζουν απο τους υπόλοιπους... Έτρεχε με τα παιδια σε γυμναστήρια, σε φεστιβάλ, σε διαγωνισμούς, σε γήπεδα... Και κάποιοι γονείς της έλεγαν αστειευόμενοι πως με εσένα βρήκαμε το μπελά μας...και έτσι απο αυτό το αστείο τα παιδιά ονομάστηκαν Μπελάδες. «Έτρεχα με τα παιδιά παντού, οι ώρες που κάνεμε προπόνηση ατελείωτες. Μαζί με τα παιδιά «ταλαιπωρούσα» και τους γονείς τους. Όμως η τρέλα μου ήταν – και είναι ακόμη- αυτά τα παιδιά να ξεχωρίσουν και να φτάσουν ψηλά. Αυτό απαιτεί θυσίες απο όλους, Τα παιδιά άντεξαν την πίεση αλλά και οι γονείς....Θυμάμαι χαρακτηριστικά τον μπαμπά της Στέφης να μου λέει αστειευόμενος, με σένα βρήκαμε το μπελά μας. Αυτή η φράση με κόλλησε. Και έτσι ονόμασα την ομάδα μου μπελάδες».

Ο Πάγκαλος ξαναχτυπά….αυτή τη φορά τα βάζει με τους διαδηλωτές του κέντρου

Ούτε πορείες, ούτε διαμαρτυρίες, μπορούμε να κάνουμε για να διαμαρτυρηθούμε, σύμφωνα, με όσα μπορεί να συμπεράνει κανείς, από τις δηλώσεις του κ. Πάγκαλου στο ραδιοφωνικό σταθμό flash.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ ο κ. Πάγκαλος τόνισε πως οι διαδηλώσεις στο κέντρο είναι η βασική αιτία που έχει παραλύσει η αγορά, ενώ για ακόμη μια φορά στράφηκε εναντίον της κας. Παπαρήγα, την οποία έμμεσα κατηγόρησε για υποκινήτρια των διαμαρτυριών.

«Αν μπορούσε η κυρία Παπαρήγα να δεχθεί ότι η ελευθερία της διαδήλωσης η οποία υπάρχει και την οποία κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει και ούτε θέλει να αμφισβητήσει δεν συνεπάγεται ότι κάθε φορά που συγκεντρώνονται 50 άτομα κλείνουν το κέντρο της πόλης επί δύο ώρες δημιουργώντας μια τεράστια αναστάτωση σε βάρος της οικονομίας της μεγαλύτερης πόλης, της μεγαλύτερης αγοράς της χώρας φωνάζοντας συνθήματα όπως νόμος είναι το δίκιο του εργάτη, κάτι τέτοια τα οποία δεν έχουν και πολύ μεγάλη έννοια, αυτό θα ήταν μια μεγάλη πρόοδος. Πέρυσι έγιναν 500 διαδηλώσεις, δηλαδή μιάμιση διαδήλωση την ημέρα. Μιάμιση διαδήλωση την ημέρα είναι τέσσερις ώρες αναστάτωση στο κέντρο της Αθήνας, κατά τη διάρκεια της εργάσιμης ημέρας», είπε μεταξύ άλλων ο αντιπρόεδρος της Κυβέρνης.

Να κλείσουμε το κείμενο με μια μικρή επισήμανση. Το τελευταίο χρόνο δεν είναι τα μαγαζιά στην Αθήνα που έχουν πληγεί, αλλά σε περιοχές που άλλες εποχές ήταν εμπορικές δυνάμεις, όπως το Περιστέρι, η Νέα Ιωνία, ο Κορυδαλλός.

Και τέλος έχετε σκεφτεί να μη σας συνοδεύουν αστυνομικοί εσάς και τους συνάδελφους σας, άλλους βουλευτές και να περιπολούν τις γειτονιές και το κέντρο και ελάτε να δούμε μετά αν οι πορείες επηρεάζουν την αγορά.
Επίσης θα μπορούσατε να μην αυξάνατε το ΦΠΑ, να κυνηγάτε το λαθρεμπόριο, να μην υπερφορτώνετε τις δόσεις, σε ΤΕΒΕ και ΙΚΑ, να υποστηρίξετε την νεανική επιχειρηματικότητα, να ελαττώσετε τους φόρους και αν μετά απο αυτά η αγορά είναι σε κρίση τότε θα φταίει η Παπαρήγα....Αλλά τουλάχιστον η Αλέκα κάνει βόλτα άνετα στα μαγαζιά του κέντρου ή του Περιστερίου και του Αιγάλεω, εσείς κ Θόδωρε μπορείτε; Ή όλοι είμαστε γραμμένοι στο ΚΚΕ και δεν το ξέρουμε....; Αλλά αυτά είναι τα ήθη σας και ο πολιτισμός μας, εμείς απαντάμε αγανακτησμένοι στο Συνταγμα και στις πλατείες ξανά...

Αδερφέ, Καλό σου ταξίδι εκεί ψηλά

Ήσουν μόλις 17 χρονών…. Δεν είχες προλάβει να ζήσεις κι όμως αποφάσισες και έβαλες τέλος στη ζωή σου. Διάλεξες την ημέρα της γιορτής της γυναίκας που σε πλήγωσε και αυτοκτόνησες….

Μια ερώτηση μόνο ΓΙΑΤΙ;

Δεν γουστάρω τους επικήδειους, τις περισσότερες φορές είναι κούφιοι και υποκριτικοί. Το κείμενο που γράφω έχει έναν πυρήνα …ένα ΓΙΑΤΙ που πλανάται στις ψυχές όλων μας.

Ήθελα να σου γράψω κάτι από την ημέρα που έφυγες από κοντά μας. Δεν είχα τη δύναμη… Μόνο αγανάκτηση, στενοχώρια και λίγο θυμό.

Η είδηση του χαμού σου με αυτόν τον τρόπο έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στην τοπική κοινωνία του Περιστερίου. Ένα αγόρι αυτοκτόνησε στην γειτονιά του παλιού Ταξιάρχη… απαγχονίστηκε… ΓΙΑΤΙ ρε αδερφέ, ΓΙΑΤΙ;

Όλοι λένε ερωτική απογοήτευση, δεν ήμουν στο μυαλό σου για να ξέρω…. Αλλά δεν σκέφτηκες, μήπως δεν άξιζε, μήπως ξεπέρασες τα όρια… Μήπως έπρεπε να πας παρακάτω ή να κάτσεις να πολεμήσεις για τη ψυχή σου και το εγώ σου. Τώρα έφυγες. Η οικογένεια σου θρηνεί το χαμό σου και μαζί της όλο το Περιστέρι, αλλά ξέρεις κάτι οι άνθρωποι ξεχνάνε εύκολα. Θα στενοχωρηθούν μια μέρα θες δύο τρεις δέκα, μετά θα συνεχίσουν να ζουν. Η οικογένεια σου, σε θρηνεί. Δεν ξέρω αν το έκανες για τη γκόμενα…. εκείνη οκ…. θα το έχει βάρος στη συνείδηση της αλλά θα συνεχίσει να ζει σε αντίθεση με εσένα. Δεν τα ζύγισες καλά αδελφέ και λείπεις για να σου ζητήσω το λόγο και δε θα επιστρέψεις.

Η είδηση του θανάτου σου, πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων και των δελτίων ειδήσεων. Άλλοι δε σε αγνόησαν παντελώς. Έκανα ένα σερφ στα σάιτς της πόλης μας και δε σε είχανε πουθενά. Μόνο τον Παχατουρίδη, τον Κελάφα και δέκα αυλικούς… Δεν ίδρωσε το αυτί τους, αυτοί τη μπάζα τους κοιτάνε αδερφέ.

Ξέρεις και κάτι άλλο; Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να εξηγήσει την κίνηση σου, σε κοινωνικό επίπεδο. Πως ένας νέος ζορισμένος από την κοινωνία που δε βρίσκει δουλειά, που ενδεχομένως να θέλει να ανοίξει τα φτερά του να φύγει από την οικογένεια του να ζήσει στηρίζει πολύ τις ελπίδες και το μέλλον στον έρωτα του και στα συναισθήματα του. Εσύ νόμισες πως επειδή προφανώς σου πήγαιναν όλα σκατά πως έχασες το παιχνίδι. Δεν είναι έτσι αδερφέ. Ότι και αν είχες με την οικογένεια σου – που δεν ξέρω αν συνέβαινε κάτι τέτοιο υποθετικά τελείως το γράφω- αυτοί είναι που σε αγαπούσαν όσο τίποτα άλλο στον κόσμο αυτό. Με τη γκόμενα δε ξέρω τι έγινε, ούτε με νοιάζει, αλλά δεν άξιζε αυτό που έκανες. Λίγο σεβασμό στον εαυτό σου ρε αδερφέ. Δε σε ήξερα. Κι όμως νιώθω να σε ξέρω. Όταν είδα βουρκωμένο το φίλο μου το Λάμπρο και τον ρώτησα τι είχε γίνει έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Ήσουν άδικος ρε αδερφέ… με την οικογένεια σου , με τους φίλους σου, με τους συγγενείς σου αλλά πιο πολύ με τον ίδιο σου τον εαυτό.

Με δυσκολία γράφω τις λέξεις αυτές…θέλω να σου ευχηθώ καλό ταξίδι και να ξέρεις ήσουν πολύ άδικος αδερφέ…να προσέχεις φίλε