ΕΛΣΑ ΠΟΙΜΕΝΙΔΟΥ: Δεν υπάρχουν τηλεοπτικοί ήρωες

Οι τηλεθεατές αναζητούν απλότητα και ειλικρίνεια

Έλειπε πολύ καιρό από τη μεσημβρινή-απογευματινή ζώνη, της ελληνικής τηλεόρασης μια εκπομπή ποιότητας και ουσίας. Σχεδόν είχαμε ξεχάσει τις δύο παραπάνω έννοιες.
Με έκπληξη μου και ενώ έκανα ζάπινγκ στις 14 Μαρτίου “έπεσα” πάνω στην ΕΤ 3 λίγο μετά τις 5 το απόγευμα. Μια νεαρή κοπέλα παρουσίαζε ενημερωτική εκπομπή. Στάθηκα και άρχιζα να παρακολυθώ, στην αρχή από περιέργεια αλλά όσο πέρναγε η ώρα, χωρίς να το καταλάβω είχα απορροφηθεί. Ο λόγος; Μα γιατί παρουσίαζε θέματα που περνάνε στα “ψιλά” -κυρίως στην τηλεόραση- και τα προσέγγιζε με έναν ανθρώπινο και όχι τον αδηφάγο -δημοσιογραφικό-τηλεοπτικό τρόπο.
Το όνομα της Έλσας Ποιμενίδου. Ήρθα σε επαφή μαζί της και της ζήτησα να παραχωρήσει μια συνέντευξη στο ΠΙΝΑΚΙΟ. Δέχθηκε με χαρά και από τις συζητήσεις μας στο τηλέφωνο κατάλαβα πως είναι γνήσια ρεπόρτερ και δεν κουβαλούσε σε καμία περίπτωση τον τηλεοπτικό αέρα των σταρ που συνήθως έχουν παρουσιαστές που δεν μπορούν να γράψουν μονόστηλο.
Η Έλσα μας μιλάει για τη δημοσιογραφική της πορεία, για την εκπομπής της που κέρδισε -και με το παραπάνω- το στοίχημα της απογευματινής ενημέρωσης. Παράλληλα μας λέει πως δεν υπάρχουν “τηλεοτικοί ήρωες” και πως οι τηλεθεατές επειδή έχουν κουραστεί από την τηλεόραση στρέφονται σε άλλα είδη ενημέρωσης.
Για όσους δεν το ξέρατε η Θεσσαλονικιά δημοσιογράφος, έχει ένα μικρό παιδί και μας εξηγεί γιατί οι γυναίκες-μητέρες είναι οι ηρωίδες της εποχής μας.
Το μήνυμα που εκπέμπει η Έλσα Ποιμενίδου και μέσω του ΠΙΝΑΚΙΟΥ είναι στις δύσκολες εποχές που διανύουμε να παραμένουμε αισιόδοξοι και δημιουργικοί.

Συνέντευξη στον Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλο

Από τις 14 του Μάρτη, εμφανίστηκε στις οθόνες μας το 5+ και κέρδισε το στοίχημα της απογευματινής ενημέρωσης. Πόσο εύκολο ήταν αυτό σε μία δύσκολη θεωρητικά ζώνη;

Ήταν πολύ δύσκολο, πρώτα από όλα για μένα, γιατί για πρώτη φορά ήμουν μέσα στο στούντιο και έπρεπε να κάνω εγώ «παιχνίδι». Τόσα χρόνια είχα συνηθίσει έξω στο ρεπορτάζ, στην ανταπόκριση. Έπειτα εκείνην την ώρα μέσα στον Μάρτη οι περισσότεροι έβλεπαν τα τούρκικα σίριαλ ή ψυχαγωγικές εκπομπές στα ιδιωτικά κανάλια και εμείς έπρεπε να κλείσουμε το μάτι στο κόσμο που βαρέθηκε το συγκεκριμένο τηλεοπτικό προϊόν. Ε, δεν ήταν καθόλου απλό σε αυτή την μεσημεριανή-απογευματινή ζώνη. Μπορεί να έχεις την καλύτερη ιδέα και στην πράξη να διαπιστώσεις ότι δεν τραβάει, τότε την προσαρμόζεις και παρατηρείς τις αλλαγές και το ενδιαφέρον του κόσμου και αυτό είναι το δελεαστικό αφού πρόκειται για άμεση επικοινωνία για ένας είδος καθημερινής μεταμόρφωσης.

Ποιες είναι οι ενότητες της εκπομπής και με ποια θέματα ασχολείται κυρίως;

Παρουσιάζουμε θέματα επικαιρότητας προσπαθώντας να αναδείξουμε αυτούς που είναι πίσω από κάθε είδηση, μας ενδιαφέρουν χρηστικές πληροφορίες, μικρά και πρακτικά πράγματα που βελτιώνουν τη ζωή μας και την κάνουν πιο ποιοτική. Επικεντρωνόμαστε σε νέες τεχνολογίες. Με τον καιρό καταλάβαμε ότι μπορεί μερικά θέματα να τα θεωρούμε αυτονόητα αλλά τελικά χρειάζεται να τα επαναπροσδιορίζουμε, έτσι εντάξαμε θέματα μητρότητας, θηλασμού, διατροφής προτείνοντας και μια άλλη άποψη από αυτήν που έχουμε συνηθίσει। Θέλουμε να είμαστε θετικοί και να μην ξεχνάμε ότι πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης για όλους μας. Για το καθημερινό ρεπορτάζ συνδεόμαστε με το κέντρο, με γειτονιές δυτικά της Θεσσαλονίκης που πιθανόν δεν τις γνωρίζουμε, με την περιφέρεια: Χαλκιδική, Γιάννενα, Θεσσαλία, Κομοτηνή, Κρήτη, Μυτιλήνη για να ακολουθήσουμε ανθρώπους και ρεύματα, μια διαφορετική δηλαδή στάση ζωής.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως το 5+ είναι ένα εναλλακτικό μαγκαζίνο που δίνει βήμα σε θέματα σημαντικά που περνάνε στα “ψιλά” των κεντρικών δελτίων;

Ναι, γιατί ασχολούμαστε μεν με την επικαιρότητα με θέματα εκπαίδευσης, φορολογικά, χρηστικά, κοινωνικά αλλά επικεντρωνόμαστε στο πως αλλάζουν αυτά την ζωή μας και τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Έχουμε ασχοληθεί με ανθρώπους που θέλησαν και κατάφεραν πραγματικά να αλλάξουν τη ζωή τους, με ερευνητές, με μαθητές που διακρίνονται διεθνώς με ότι αξίζει και κρύβει αισιοδοξία. Θέλουμε να βάζουμε περισσότερο θετική ενεργεία στη ζωή μας, το έχουμε ανάγκη και προσπαθούμε να το μεταδώσουμε μέσα από τις οθόνες καθημερινά στην ΕΤ3 στις «Πέντε και».

Ο κόσμος αναζητά την ποιότητα στην ενημέρωση του ή “τρώει” ότι του “πλασσάρουν”;

Μάλλον έχει κουραστεί από τα δελτία ειδήσεων। Ας πούμε οι φίλοι μου δεν βλέπουν ειδήσεις ενημερώνονται από το διαδίκτυο. Από την άλλη ακούω κόσμο γύρω στα εξήντα να λέει ότι αν δεν δει πρώτα ειδήσεις το μεσημέρι δεν τρώει, τι να πω...εξαρτάται από τις ηλικίες και το πώς σκέφτεται ο καθένας. Όταν βγαίνεις όμως έξω για ρεπορτάζ το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεσαι είναι η αγανάκτηση. Κάποτε έβαζες το μικρόφωνο μπροστά και σου απαντούσαν ευχαρίστως, τώρα ο κόσμος μπούχτισε.

Η πορεία σου για να φτάσεις να παρουσιάζεις μια καθημερινή εκπομπή ήταν εύκολη, δύσκολη, στρωμένη με ροδοπέταλα..ή...δρόμος με αγκάθια;

Εργάζομαι στην ΕΤ3 από το 1999, τόσα χρόνια έκανα ρεπορτάζ και ήθελα πάντα το έξω κλίμα το πώς ζουν και σκέπτονται οι άνθρωποι να το φέρνω μέσα, τώρα προσπαθώ να το κάνω αυτό από την εκπομπή. Ήταν και παραμένει μια μεγάλη δοκιμασία. Άνοιξε στην ουσία ένας άλλος κόσμος μπροστά μου. Στο ρεπορτάζ σημασία έχει για μένα η παρατηρητικότητα και το να πεις καλά την ιστορία που σου εμπιστεύονται, στην παρουσίαση χρειάζεται εκτός από παρατηρητικός να είσαι τόσο ευγενικός και οικείος ώστε να πει ο άλλος απευθείας την ιστορία του και να αποκαλυφθεί από μόνος του. Όλοι οι κόποι όμως από τα ρεπορτάζ των δώδεκα χρόνων ξαφνικά μετά την εκπομπή μετατράπηκαν σε εμπειρία και αυτό είναι συναρπαστικό. Τώρα αν ήταν με αγκάθια ή ροδοπέταλα αν εργάζεσαι και βασίζεσαι στις δυνάμεις σου δεν έχεις να φοβηθείς κανέναν και έρχεται τελικά μια στιγμή που κάποιος στο αναγνωρίζει και το βλέπει πριν από σένα.

Πολλά είναι τα παιδιά που βλέπουν στην τηλεόραση ανθρώπους και θέλουν να μπουν στη θέση τους, νομίζοντας ότι είναι όλα είναι απλά και ωραία. Αν τα είχες αυτά τα παιδιά απέναντι σου τι θα τους έλεγες;

Κάθε δουλειά έχει καλά και άσχημα το ξέρουμε αυτό. Σημασία έχει πέρα από τον ενθουσιασμό να γνωρίσεις ουσιαστικά αυτό που θέλεις να κάνεις και να αναζητάς πάντα την ποιότητα. Η τηλεόραση είναι σαν φούσκα που σκάει, το θέμα είναι τι μένει μετά.

Παρουσιάζεις μια καθημερινή εκπομπή, απαιτητική -προφανώς- και παράλληλα είσαι μητέρα ενός μωρού. Πως μπορείς και τα συνδυάζεις;

Ξέρω πολλές γυναίκες που το κάνουν αλλά είναι δύσκολο. Εγώ έχω μικρό παιδί και ακόμη δεν μπορεί να καταλάβει γιατί λείπω τόσες ώρες από το σπίτι. Είναι πολύ απαιτητικό να είσαι κάθε μέρα στον αέρα και να μην μπορείς να λείψεις ακόμη και αν ψήνεται το παιδί σου στον πυρετό ή αν είσαι ξενυχτισμένη και κουρασμένη γιατί το φρόντιζες. Αυτά βέβαια τα ζουν καθημερινά όλες οι μητέρες στις δουλειές τους. Απλά καμιά φορά σε βαραίνουν πολύ αλλά πρέπει να είσαι συνεπής και με χαμόγελο μπροστά στο φακό.

Οι γυναίκες -μάνες της εποχής μας είναι ηρωίδες;

Φυσικά και είναι. Έχουν τόσους πολλούς ρόλους καθημερινά και δουλεύουν σκληρά μέσα και έξω από το σπίτι. Ποτέ δεν σου φτάνει ο χρόνος για να φροντίσεις ή να παίξεις με το παιδί σου. Για κάθε βήμα που χάνεις από την ζωή του σε τρώνε οι ενοχές και οι τύψεις. Είσαι με ένα χρονόμετρο για να τα προλάβεις όλα. Θέλει όμως λίγα λεπτά κάθε μέρα να σταματάς από όλα, να σιωπάς και να ακούς μέσα σου, τον εαυτό σου.

Θα ήθελες το παιδί σου να γίνει δημοσιογράφος;

Όχι. Υπάρχουν τόσα άλλα ωραία πράγματα να κάνει κανείς. Εκτός αν δεν ασκούσε το επάγγελμα στην Ελλάδα.

Θα ήθελες το παιδί σου να γίνει δημοσιογράφος;

Όχι. Υπάρχουν τόσα άλλα ωραία πράγματα να κάνει κανείς. Εκτός αν δεν ασκούσε το επάγγελμα στην Ελλάδα.

Η κρίση έχει πλήξει και τα ΜΜΕ....ποιο εκτιμάς πως θα είναι το μέλλον του Τύπου στην Ελλάδα;

Ήδη μετράμε εκατοντάδες απολύσεις σε εφημερίδες Θεσσαλονίκης και Αθήνας. Η δημοσιογραφία ανήκει στα επαγγέλματα που δεν έχουν μέλλον τα επόμενα δέκα χρόνια. Το διαδίκτυο αντικατέστησε τις εφημερίδες είναι το νέο μέσο.

Καλύπτετε με ρεπορτάζ κάθε μέρα τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα, πως είναι τα πράγματα στην εποχή του Μεσοπρόθεσμου, μέσα από τη δημοσιογραφική σου ματιά;

Τι να σας πω, κόσμος που χρωστάει μας τηλεφωνεί κάθε μέρα από όλη την Ελλάδα για να πάρει πληροφορίες για το πως θα υπαχθεί στο νόμο για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Στη Θεσσαλονίκη οι επιχειρηματίες χρωστάνε δάνεια και νοίκια, από την άλλη ακούμε συνέχεια για απολύσεις. Στην επαρχία δουλειές δεν υπάρχουν ακόμη και σε σούπερ μάρκετ για να μπεις θέλει γνωστό να μεσολαβήσει. Από την άλλη υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα νεαρών γυναικών στην Έδεσσα που επέστρεψαν στα χωριά τους έκαναν συνεταιρισμό και πωλούν κεράσια μέσω διαδικτύου. Βλέποντας και τα καλά λες δεν μπορεί θα υπάρχει τρόπος να γίνουμε παραγωγικοί…


Ο κόσμος τι σου λέει στο δρόμο....να ασκείς τη δική σου αντίσταση μέσα από την εκπομπή σου;

Δεν νομίζω ότι σκέφτονται πλέον ποιος μπορεί να αντισταθεί μέσα από την τηλεόραση. Δεν υπάρχουν τηλεοπτικοί ήρωες, οι τηλεθεατές αναζητούν απλότητα και ειλικρίνεια.

Φοβάσαι για την επόμενη ημέρα;

Και ποιος δεν φοβάται! Με όλα αυτά τα ζόρια και τα βάσανα στο κεφάλι μας. Σκέφτομαι ότι έχω και παιδί και πως θα είναι τα πράγματα στη χώρα μας όταν μεγαλώσει. Μέχρι πότε θα χρωστάει και αυτός;

Αν ήσουν υπουργός Τύπου και είχες πλήρη δικαιοδοσία σε τηλεόραση, εφημερίδες, ραδιόφωνα, τι θα άλλαζες και τι θα άφηνες....;

Στην τηλεόραση θα καταργούσα τα παράθυρα και τα πάνελ και όλες αυτές τις εκπομπές τύπου "ανάλυση του τίποτα" και θα μείωνα τον χρόνο των ειδήσεων. Οι εφημερίδες είναι μεγάλο θέμα υπάρχουν ένα δυο που στέκονται με αξιοπρέπεια ακόμη, με ενοχλούν και τα περιοδικά με κους-κους και ψεύτικα κουτσομπολιά αλλά ταμπλόιντ υπάρχουν σε όλον τον κόσμο τι να κάνεις, απλά στην Ελλάδα παράγινε το κακό. Ραδιόφωνο πέρα από ειδήσεις δεν προλαβαίνω να ακούσω και πολύ αλλά σκέφτομαι να καθιέρωνα σε όλα τα μέσα ένα ποίημα την ημέρα, τι λέτε;

Η ΕΡΤ3 πιστεύεις πως προσφέρει την ποιότητα που λείπει από την ελληνική τηλεόραση;

Η τηλεόραση στην Ελλάδα φαίνεται πια γερασμένη. Η ΕΡΤ3 έχει ποιότητα και παρά τις εργασιακές δυσκολίες που συνάντησα στα 12 χρόνια πάντα πίστευα ότι ήμουν τυχερή που ξεκίνησα από εκεί και έμαθα την δουλειά δίπλα σε ανθρώπους που πάνω από όλα ήταν αξιοπρεπείς και ηθικοί. Είναι περιφερειακό κανάλι πανελλαδικής βέβαια εμβέλειας και με τα μέσα που υπάρχουν νομίζω ότι κρατά παραγωγές που έχουν ενδιαφέρον και ντοκιμαντέρ που ο κόσμος μας λέει ότι του αρέσουν και τα βλέπει. Από την άλλη και οι εσωτερικές παραγωγές όπως η δική μας εκπομπή γίνονται με κόπο και με ανθρώπινο δυναμικό πολύ περιορισμένο σε σχέση με τα ιδιωτικά κανάλια.

Ποιες εκπομπές ξεχωρίζεις, τόσο από την ΕΡΤ3, όσο και από άλλα κανάλια;

Στην ΕΡΤ3 τα "Αληθινά Σενάρια" του Νίκου Ασλανίδη γιατί μετά από τόσα χρόνια παραμένει ένας καλός ρεπόρτερ και ανακαλύπτει απίθανες ιστορίες και ήρωες της ζωής σε όλη την Ελλάδα, το "Balcan Express" γιατί γνώρισα την γειτονιά μας τα Βαλκάνια και για την αισθητική του Θοδωρή Καλέση, τις πολιτιστικές εκπομπές της ΕΤ1, την εκπομπή «στα Άκρα» της ΝΕΤ και τους «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη. Και στο καθαρά ειδησεογραφικό κομμάτι νομίζω ότι η Πόπη Τσαπανίδου είναι άπιαστη.

Τι τίτλο θα έβαζες στη ζωή σου έως τώρα;

Μου αρέσει να βάζω τίτλους στα ρεπορτάζ, στη ζωή μου, όχι :)

Δημήτρης Γιατζόγλου: “Τα Γυρίσματα” είναι μία εκπομπή που δε θα με εξέθετε ποτέ...

"Ένα διάστημα πολύ μικρό αναγκάστηκα να μην κάνω ραδιόφωνο και μου έλειψε αφάνταστα, νόμιζα πως δεν δούλευα”


"Δεν μπορούν εύκολα συνάδελφοι να προσαρμοστούν στο μοτίβο του ραδιοφώνου του ΣΚΑΪ"

Του Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλου

Αν σας ρώταγε κάποιος ποιος είναι ο πιο συμπαθής παρουσιαστής που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην ελληνική τηλεόραση, αυτομάτως θα απαντήσετε ο Δημήτρης Γιατζόγλου των “Γυρισμάτων” του ΣΚΑΪ. Ο ίδιος πάντα χαμογελαστός μας ξεναγεί σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας. Ωστόσο δεν στέκεται μόνο στην παρουσιάση, αλλά θα λέγαμε πως τα “Γυρίσματα” είναι ένα μωσιακό που πάνω σε αυτό αποτυπώνεται η ελληνική λαογραφία, η ιστορία, ο πολιτισμός και η παράδοση. Βρέθηκα την περασμένη εβδομάδα με το Δημήτρη Γιατζόγλου στη γειτονιά του, στο Κορυδαλλό. Ήταν η ημέρα που είχαν οι δημοσιογράφοι απεργία κι έτσι ξέκλεψε λίγο από το βαρύ του πρόγραμμα και ήπιαμε έναν καφέ. Το ραντεβού ήταν στην πλατεία Ελευθερίας, ήρθε με το ποδήλατο του ακριβώς στις 16:00. Ζεστός και σε καμία περίπτωση ψωνισμένος.Μιλήσαμε για τα “Γυρίσματα” , για την εκπομπή του στο ραδιόφωνο, για τον ΣΚΑΪ, για την ελληνική τηλεόραση... Μου εξομολογήθηκε πως το ραδιόφωνο είναι η μεγάλη του αγάπη και αντιλήφθηκα πως δίνει μεγάλη σημασία στις πράξεις αλλά και στο λόγο των νέων, ενώ υποστηρίζει πως για να γίνει καλύτερος ο κόσμος πρέπει πρώτα όλοι μας να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι. Παρά την απήχηση που έχουν τα “Γυρίσματα” δεν έχει καβαλήσει το καλάμι κάθε άλλο, νιώθει πως κάνει τη δουλειά του όπως ξέρει και απο ότι φαίνεται ο Γιατζόγλου έχει βρει τη συνταγή της επιτυχίας η οποία φαίνεται να έχει και άρωμα ραδιοφώνου... Και κάτι ακόμη που μου έκανε εντύπωση όσο και να σας φαίνεται περίεργο ο παρουσιαστής δεν παρακολουθεί τηλεόραση εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις.

Πως ξεκίνησε η ιδέα των "Γυρισμάτων";
"Η ιδέα των Γυρισμάτων ήταν μια ιδέα του κ. Αλαφούζου. Είχε αναλάβει ο ΣΚΑΙ μια παραγαγωγή του Skai Olympous Marathon.Ήταν ένας μαραθώνιος στον Όλυμπο και μαγεμένοι από την ελληνική φύση όλη μας μα πιο πολύ ο κ. Αλαφούζος, αποφασίστηκαν τα “Γυρίσματα” μια εκπομπή που θα έδειχνε την όμορφη πλευρά της Ελλάδας. Την Ελλάδα που δώ εμείς οι αστοί, την έχουμε ξεχάσει. Αλλιώς ξεκίνησε και αλλη δομή έχει πάρει τώρα. Είναι η τρίτη χρονιά άλλωστε η φετινή και έχουμε προσθέσει πολλά νέα στοιχεία. Καταρχάς η εκπομπή από καθημερινή έγινε εβδομαδιαία και έτσι μπορούμε να στεκόμαστε και σε περισσότερες ενότητες, όπως αυτή του πολιτισμού και της παράδοσης της κάθε περιοχής. Επίσης, από αυτή τη σεζόν σε κάθε εκπομπή πλέον έχουμε και έναν καλεσμένο"

Περίμενες ότι θα έχει τέτοια επιτυχία;
“Καταρχάς δεν περιοριστήκαμε στο να κάνουμε απλώς μια περιήγηση και τέλος. Κοιτάξαμε και κοιτάμε φυσικά να αναδείξουμε θέματα, δίνουμε το βήμα στην νεολαία του κάθε τόπου να μας εκθέσει τα προβλήματα της, τις σκέψεις της, τα όνειρα της κι όχι μόνο καθώς παρουσιάζουμε συγκροτήματα,νέους που δραστηριοποιούνται στον αθλητισμό ή σε κάτι άλλο. Δεν θέλω κάτι φλατ αλλά κάτι πολυεπίπεδο να δώσω στον κόσμο.Και ξέρεις κάτι τη δουλειά μου κάνω. Δεν ήταν μια εκπομπή που θα μπορούσε να με εκθέσει. Έκανα μια εκπομπή ταξιδιωτική για την Ελλάδα. Το άγχος μου είναι να κάνω όσο πιο καλά μπορώ τη δουλειά μου. Όλο το άλλο κομμάτι για μένα είναι πολύ εκτός (σ.σ εννοεί αυτό της ειτυχίας). Σου μιλάω ειλικρινά το ζητούμενο για μένα όπως πάντα να κάνω σωστά τη δουλειά όμως όπως τη θεωρώ εγώ σωστή".

Η Ελλάδα έχει μαγευτικά μέρη;
“Έχει πάρα πολλά ωραία μέρη αλλά και πάρα πολύ κακοποιημένα μέρη. Δηλαδή την Ελλάδα δεν την έχουν προσέξει πάρα πολύ. Μπορεί να πας σε ένα απομακρυσμένο χωριό και να φας προτηγανισμένη πατάτα ή να έχει τραπεζάκια και καρέκλες πλαστικές, εκεί δηλαδή που περιμένεις να γνωρίσεις την παράδοση δεν υπάρχει. Ωστόσο έχουμε υπέροχα μέρη. Μ' αρέσουν πολύ τα Ζαγοροχώρια, θεωρώ απίστευτο μέρος το Πήλιο, τη Σκόπελο

Που θα πρότεινες τους αναγνώστες να πάνε όπωσδήποτε για ενα ΣΚ αλλά που τώρα το Πάσχα;
“Αν είναι για διήμερο και μένει κάποιος στην Αθήνα θα πρότεινα ανεπιφύλακτα την ορεινή Αρκαδία, ή τα Καλάβρυτα. Αλλιώς Πήλιο...”

Ποια μέρη θα ήθελες να επισκεφτείς;
“Δεν έχω πάει στους Οθωνούς, στα νησάκια πάνω από την Κέρκυρα. Αλλά είναι άλλα πολλά μέρη που θα ήθελα να επισκεφτώ”

Πιστεύειες πως η ελληνική τηλεόραση έχει χάσει την ποιότητα της; “Δεν μπορώ να το πω αυτό. Μπορεί εγώ να είμαι ένας άνθρωπος που να μη βλέπει τηλεόραση, όμως υπάρχουν εκπομπές που έχουν ποιότητα. Να αντιστρέψω την ερώτηση και να σου πω, πως υπάρχουν και θετικά παραδείγματα. Δεν μπορώ να πω πως δεν είναι ποιοτική η εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη οι Πρωταγωνιστές ή του Χρήστου του Βασιλόπουλου και τη Μηχανή του Χρόνου. Όποιος δε θέλει απλά δε τα βλέπει τα άλλα.

Όταν ξεκίνησε ο ΣΚΑΙ (τη δεύτερη φορά) πολλοί από τα ανταγωνιστικά κανάλια ήταν αυτοί που λέγανε που πάει με τέτοιο πρόγραμμα με τα ντοκιμαντέρ με εκπομές σαν τη δική σου και όμως καταφέρατε και μπήκατε στα σπίτια του κόσμου. Είναι μια δικαίωση αυτό;
“Μακάρυ να συνεχίσουμε έτσι και θα συνεχίσουμε”

Κάνεις και ραδιόφωνο;
“Ραδιόφωνο κάνω καθημερινά στην συχνότητα του ΣΚΑΪ στις 16:00-18:00 μαζί με τη Χριστίνα Βίδου. Το ραδιόφωνο το αγαπάω, το ραδιόφωνο είναι η δουλειά μου. Φαντάσου πως για ένα διάστημα πολύ μικρό αναγκάστηκα να μην κάνω ραδιόφωνο και μου έλειψε αφάνταστα, νόμιζα πως δεν δούλευα”


Δύο λόγια για την εκπομπή;
“Η εκπομπή λέγεται Ζωή.gr και έχει να κάνει με τα μυστικα και οι αλήθειες του "ευ ζην". Ένα δύωρο γεμάτο... καθημερινότητα. Η εκπομπή ασχολείται με την ποιότητα της ζωής μας. Προσπαθούμε να αφουγκραστούμε τις ανάγκες που έχει η κοινωνία, με έμφαση την νεολαία. Η εκπομπή έχει πολλές ανατροπές. Δηλαδή την ώρα που είμαστε στον αέρα μπορεί να προκύψει κάτι πολύ διαφορετικό απο αυτό που έχουμε ετοιμάσει. Για παράδειγμα κάναμε ένα θέμα για τον εθισμό στο διαδίκτυο, αλλά ζητήσαμε την άποψη από νέα ζευγάρια. Δεν μπορείς να φανταστείς τι έγινε. Δύο μέρες ακυρώσαμε τις εκπομπές μας και έβγαινε κόσμος στον αέρα και έλεγε την εμπειρία του. Υπήρχε ζευγάρι που επέστρεφε σπίτι, ταίζε ο ένας ή ο άλλος το παιδί και την υπόλοιπη μέρα και νύχτα μέχρι να ξαναπάνε στη δουλειά ήταν μέσα στο νετ”.

Για να κάνεις αλλαγές on-air και βγαίνεις τελείως από το πλάνο της εκπομπή σου, δεν απαιτεί μεγάλη δημοσιογραφική εμπειρία;
“Από μόνο του το ραδιόφωνο είναι μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη. Δηλαδή δεν μπορούν εύκολα συνάδελφοι να προσαρμοστούν στο μοτίβο του ραδιοφώνου του ΣΚΑΪ. Γενικά δψεν είναι εύκολο ραδιόφωνο ο ΣΚΑΪ. Όταν βλέπεις το λαμπάκι κόκκινο είσαι σύ και ο κόσμος, ούτε μουσικά χαλιά, ούτε τραγούδια, τίποτα”.

Τι κάνει ο Δημήτρης Γιατζόγλου ότι δεν έχει “Γυρίσματα” και ραδιόφωνο;
“Μ' αρέσει πάρα πολύ να οδηγώ. Με χαλαρώνει πάρα πολύ η οδήγηση, κάνω ποδήλατο, πάω θέατρο και περνάω ωρές στιγμές με τους φίλους μου. Μας αρέσει να συναντιόμαστε για λίγο κρασί σε ένα σπίτι. Οι φίλοι είναι ιερο πράγμα, είναι και η σανίδα σωτηρίας μας.

Είσαι προσιτός όπως φαίνεσαι στην εκπομπή η κρατάς αποστάσεις απο τους ανθρώπους;
“Είμαι προσιτός σε βαθμό κακουργήματος. Μπορεί αυτό κάποιος να το κακοχαρακτηρίσει ή ακόμη και να το παρεξηγήσει αλλά δε με νοιάζει. Αν κάποιον δεν το πάω του το δείχνω αμέσως.

Τι θα άλλαζες στον κόσμο;
“Αν ο καθένας έκανε καλύτερο τον εαυτό του τότε θα άλλαζε και ο κόσμος. Πρώτα πρέπει να αλλάξουμε εμείς ως άνθρωποι και μετά όλα τα άλλα” Θα έμενες ποτέ σε μια απο τις πόλεις που έχεις βρεθεί για τα γυρίσματα; “Στα Γιάννενα ή στη Ρόδο, αλλά από την άλλη δε θα έφευγα ποτέ από τον Κορυδαλλό. Το πατρικό μου ήταν στην Αγ. Βαρβάρα, αλλά πάντα εδώ ήταν πάντα το σημείο αναφοράς μας για όσους μεγαλώσαμε στις γύρω γειτονιές”.

Ποιοι δημοσιογράφοι είναι συνένοχοι με το κατεστημένο

Αυλικοί – Ρουφιάνοι – Τσουτσέκια λύνουν και δένουν στον Τύπο

Σαν στημένες λεμονόκουπες πετιούνται τα νέα δημοσιογραφικά μυαλά

Στις εφημερίδες πάντα επικρατούσε ένα περίεργο κλίμα… Όπου και αν εργάστηκα σε όποιο μέσο πάντα υπήρχε αυτή η μυρωδιά του φόβου και πάντα ανασκουμπωνόσουν για αυτό που είπες αφού δεν ήξερες πως θα το μεταφράσει ο άλλος αλλά και πως θα το μεταφέρει στο Μεγάλο Κεφάλι ή Αδελφό δηλαδή το Αφεντικό σου.

Πηγαίναμε το πρωί με τα ρεπορτάζ μας, με την αγωνία μας και στήναμε από το 0 εφημερίδα.

Απλήρωτοι πολλές φορές, ταλαιπωρημένοι, δουλεύαμε με 40 βαθμούς σε ένα κλειστό χώρο χωρίς ανεμιστήρες και όμως σφίγγαμε τα δόντια και δουλεύαμε.

Δεν αναγνωρίστηκε ποτέ άλλωστε ζούμε στην εποχή που αυτοί που έχουν τη δύναμη και το χρήμα σε υποχρεώνουν να δουλέψεις για την επιβίωση σου κάτω από συνθήκες δύσκολες και αν δεν τα κατάφερνες η απάντηση στα χείλη του ενός από τους 7 παρατηρούντες –και μόνο- διευθυντές που είχες …ξέρεις πόσοι περιμένουν έξω στην πόρτα αγοράκι μου, χιλιάδες μη μας πρήζεις τον έρωτα και δούλεψε φέρε μου την είδηση, γράφτην και δούλεψε για την επόμενη. Δεν τον ένοιαζε αν ήσουν απλήρωτος τρεις μήνες, αν δεν είχες λεφτά πάνω σου όχι μόνο για ταξί να γυρίσεις σπίτι σου μετά τις 12 το βράδυ αλλά ούτε και για να αγοράσεις εισιτήριο αστικών συγκοινωνιών.

Άλλοι διαβάζοντας τις παραπάνω σειρές θα πείτε πως για να γίνεις καλός πρέπει να υπομένεις πολλά, όμως δεν ισχύει, εγώ είδα με τα μάτια μου ότι καριέρα έκαναν στο χώρο μόνο οι αδελφές και τα βύσματα… κανείς άλλος. Οι υπόλοιποι δουλέψανε και δουλεύουν σκληρά και μάλιστα στα 9 χρόνια που είμαι ας το πούμε στην πιάτσα μόνο δύο προχώρησαν σε κάτι καλύτερο που και εκεί τους βασάνιζαν με άλλους τρόπους.

Αλλά ας μην ξεφεύγω… θα επιστρέψω στις επόμενες παραγράφους.

Αυλικοί –διευθυντές-ρουφιάνοι

«Αλήτες ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι», είναι ένα σύνθημα που ακούγεται στις πορείες. Ποτέ δεν θίχτηκα γιατί ποτέ δεν ένιωσα ρουφιάνος, κάθε άλλο μάλιστα και εγώ είχα δικαιώματα γιατί δούλευα. Πάνω στην πλάτη μου έβγαζαν εκατομμύρια έκαναν συμφωνίες και εγώ έγραφα έκανα λάντζα. Έκανα αυτά που γουστάρω τους ήρωες του πεζοδρομίου της διπλανής πόρτας. Όχι πολιτικά ποτέ δεν έγραφα. Δεν τα γούσταρα. Δεν γούσταρα τους πολιτικούς αλλά ούτε και τους πολιτικούς συντάκτες. Μέσα στην κύριλα να στο παίζει ιστορία. Στο ασανσέρ ήμουν εγώ μια συνάδελφος και μετράγαμε τα ψιλά για το φραπέ από το κυλικείο που θα παίρναμε και ταυτόχρονα ήταν μαζί μας ένας πολιτικός συντάκτης που το κουστούμι του ήταν οι τρεις μισθοί μου. Δεν με ενδιέφερε όμως γιατί εγώ ποτέ δεν πούλησα αυτά που ένιωθα και που νιώθω.

Όπως ανέφερα λίγο πριν είχαμε διευθυντές παρατηρητές. Τι ήταν αυτοί; Χωρίζονταν σε δύο κατηγορίες σε γέρους που είχαν πάρει σύνταξη και έχωναν τη μύτη τους παντού… παράδειγμα : «Άκουσα στο ράδιο στον τάδε σταθμό –έναν άκυρο εν τω μεταξύ- αυτόν να κάνει δηλώσεις γι αυτό» και τρέχα εσύ μικρέ και βρες το γιατί ο έτερος υπεύθυνος διευθυντής ήταν απασχολημένος με τη «μικρή» που ήρθε για δουλειά. Και εντάξει έτρεχες γιατί ήταν δουλειά σου να βρεις τη δήλωση και να την κάνεις απομαγνητοφώνηση και την ώρα που τα έκανες όλα αυτά είχες φορτωθεί και του διευθυντή σου το θέμα, είχες και τα δικά σου, ξαφνικά ο διευθυντής του κάτω ορόφου ήθελε να παίξει στοίχημα. Τρέχα μαλάκα, γιατί αν δεν πήγαινες δε θα είχες δουλειά την επόμενη και όλος σου ο κόπος οι 7 μήνες που δούλευες χωρίς να πάρεις μισό ευρώ και 8 με 150 μηνιαίως πήγαινε χαμένος. Να υπηρετείς τους αλήτες του συνατξιούχους που έπαιρναν την σύνταξη τους και έπαιρναν και παχουλό μισθό από την εφημερίδα και εσύ απλήρωτος να τρέχεις να βρεις ανταγωνιστική ύλη για να καλύψεις σελίδες και να κάνει η εφημερίδα πωλήσεις. Οι τέσσερις διευθυντές από τους εφτά που είχα ήταν συνταξιούχοι. Ποιοι ήταν οι άλλοι τρεις….ΤΣΟΥΤΣΕΚΙΑ που έγλυφαν το Αφεντικό και κατηγορούσαν εσένα ότι καθόσουν και ξυνόσουν και αυτοί παρότι διευθυντές έτρεχαν και έγραφαν για το καλό της τσέπης του Αφεντικού τους. Θυμάμαι δε μια φορά που είχα πάει να δω την κοπέλα μου στην Καστοριά με άδεια που διακαιόμουν και το είχα ζητήσει και ενώ είχα πάρει το ΚΤΕΛ και είχα ανέβει πάνω με παίρνει τηλέφωνο το πρωί και μου την ανακαλεί. Αυτός δεν είχε ποτέ ορμές, δεν είχε κοπέλα, δεν είχε έναν άνθρωπο που ήθελε να πάει να δει. Αλλά τι λέω ή αν προτιμάτε τι γράφω. Αυτός ήταν μάγκας. ¨Ήταν διευθυντής με αρχίδια ή μήπως ήταν το αντίστροφο ένα αρχίδι που έγινε διευθυντής ; Αυτός μάλιστα είχε και ένα βοηθό εκεί…τον είχαν κάνει διευθυντή και αυτόν, χειρότερο ρουφιάνο δεν έχω συναντήσει στην ζωή μου και παραμυθά. Ερχόταν σου το έπαιζε και αυτός πονεμένος και θιγμένος και ότι του έλεγες τσουπ γραμμή πήγαινε και τα έλεγε όπου αυτός νόμιζε. Το χόμπυ του, ποιο ήταν; Κρυβόταν στις σκάλες για να ακούσει διαλόγους. Μπορεί να γελάτε όμως ήταν τραγικό. Σε ένα επάγγελμα που πρεσβεύει την ελευθερία του λόγου να κατακρίνεται αυτή πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι που είχαμε γράψει τα κείμενα.

Κι όλοι μαζί οι διευθυντές συνταξιούχοι ρουφιάνοι και ρουφιάνοι τσουτσέκια, έγλυφαν το αφεντικό. Ήταν αυλικοί του. Τους πέταγε τασάκια αυτός… Τα στρατιωτάκια προσοχή. Τους έφτυνε στο πρόσωπο και αυτοί αναζητούσαν και άλλη ροχάλα. Δεν είναι υπερβολές. Γινόντουσαν αυτά και υποψιάζομαι ότι γίνονται ακόμη.

Δεν βρέθηκε ποτέ ένας άνθρωπος αξιοπρεπής. Το έχω παράπονο ότι σε καμία μου δουλειά πέρα τις προσωπικές δεν συνάντησα έναν διευθυντή με αρχίδια να με ξεζούμιζε στη δουλειά αλλά να ήταν η ομπρέλα προστασίας μου, σε κάποιο λάθος μου, γιατί όταν δουλεύεις είναι φυσικό επακόλουθο να κάνεις και λάθη.

«Νεκρό Μπλογκ» και απάντηση σε αίτημα συνεργασίας του Πινακίου

Έφυγα από το χώρο αναζητώντας λύσης επιβίωσης μα με το βλέμμα πάντα στραμμένο στις εφημερίδες και στα περιοδικά, γιατί είναι κάτι που αγαπάω και ξέρω να το υπηρετώ με όλη μου τη ψυχή. Δούλεψα και δεν το κρύβω και δουλεύω ακόμη ταξί. Μόνο ένας άνθρωπος βρέθηκε να μου συστήσει μια δουλειά στα τρία χρόνια. Πήγα δεν τα βρήκα δεν έχει σημασία ,επειδή αυτός προσπάθησε να με βοηθήσει. Είναι από τους ελάχιστους του χώρου που αγαπάω πολύ και θεωρώ κέρδος μου ότι το συνάντησα κάπου στο ταξίδι στης ζωής μου και γι’ αυτό το λόγο βρέθηκα το περασμένο Σάββατο στο γάμο του γιατί ήθελα να ήμουν παρόν στην πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής του. Είναι ο μόνος με αρχίδια δημοσιογράφος που γνώρισα, που κάθε φορά διαβάζω κείμενο του και ταξιδεύω, όμως και αυτός επειδή δεν είναι ρουφιανός και είναι καλός σαν άνθρωπος δεν τον αφήνουν να ξεδιπλώσει το ταλέντο τους και τις δυνάμεις του για να κάνει τη διαφορά στο Μέσο που θα επιλέξει. Τι να κάνουμε; Οι συνταξιούχοι ρουφιάνοι παππούδες δεν θέλουν άλλον μέσα στα πόδια τους γιατί φοβόνται.

Έψαχνα –και ψάχνω ακόμη δηλαδή- ένα τηλέφωνο ενός αναγνωρισμένου ηθοποιού για να δώσει συνέντευξη στο Πινάκιο. Ζήτησα βοήθεια από κάποιον υψηλά ιστάμενο στον Όμιλο το δημοσιογραφικό που δούλευα. Μου είπε πως το ΠΙΝΑΚΙΟ δεν λέει κάτι και θα κάνει ότι μπορεί για να μου βρει το τηλέφωνο. Την άλλη μέρα με παίρνει τηλέφωνο και μου λέει. Δεν μπορώ να μιλήσω στον τάδε για να σου βάλει συνέντευξη –λες και του είπα να κάνει αυτό εγώ απλός το τηλέφωνο ζήτησα- είναι ένα «νεκρό μπλογκ» μου είπε και κόντεψε να μου φύγει το ακουστικό από τα χέρια. Αν θες να συνεργαστούμε να στο ανεβάσω μου είπε και του έκλεισα το τηλέφωνο.

Οπότε λέω και εγώ την δική μου απάντηση εκ μέρους και των άλλων δύο παιδιών που είμαστε το ΠΙΝΑΚΙΟ:

1- Δε σεβόμαστε κανέναν που δεν μας σέβεται

2- Δεν είμαστε νεκροί, όπως εύκολα διακρίνει κάποιος από τις ημερομηνίες είμαστε στον αέρα μόλις 10 ημέρες

3- Δεν είμαστε νεκροί γιατί είμαστε άνθρωποι της νέας γενιάς με μεγαλύτερο εμένα που είμαι 27 χρονών και οι άλλοι δύο συνεργάτες που είναι 24

4- Λέμε φρέσκες ειδήσεις. Το τόλμημα του Πινακίου απευθύνεται σε νέους κυρίως ανθρώπους και οι ειδήσεις που ανεβάζουμε δεν έχουν σχέση με ριραϊτινγκ και είναι δικές μας

5- Θέλουμε να προβάλουμε πρωταγωνιστές της διπλανής πόρτας όπως η τριταθλήτρια κόσμου του Τάεκβοντό και τον πατέρα της που κάθε μέρα δίνουν μάχη για να αναδειχθεί η πόλη τους, η χώρα μας γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν κάθονται να δίνουν εντολές και να το παίζουν πολύξεροι και μάγκες. Είναι άνθρωποι που πληρώνουν τους φόρους τους, που ζουν δύσκολα σε μια επαρχιακή πόλη. Που καμία εφημερίδα ποτέ δεν πρόβαλε ως πρώτο θέμα. Έχουμε επίσης στις αναρτήσεις μας ένα παιδί που ξεκίνησε από την Καστοριά με μια κιθάρα και ένα χαμόγελο και πήγε και κατέκτησε το Φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης και έκανε τον Σπανό να κλάψει. Αυτούς τους ανθρώπους προβάλουμε εδώ στο Πινάκιο. Οπότε συνεργαζόμαστε με αυτούς και μόνο με αυτούς.

6- Γιατί εσείς ποτέ δεν μείνατε άνεργοι, ποτέ δεν κάνατε κάτι άλλο πέρα από αυτό που γουστάρατε

7- Και …3 χρόνια γιατί δεν πήρατε τηλέφωνο να πείτε όχι μόνο σε εμένα αλλά και σε άλλα παιδιά για μια δουλειά αλλά τώρα που βγήκε το Πινάκιο στον αέρα θέλετε συνεργασίες

8- Η νέα Γενιά είναι εδώ….. Ακόμη και άνεργοι ή κάνοντας οτιδήποτε άλλο για να επιβιώσουμε εμείς δεν συμβιβαζόμαστε και ας μπαίνουμε στο μπλογκ μόνο εμείς οι τρεις που το δημιουργήσαμε