Πως η ανεργία «ραγίζει» την ψυχική μας υγεία

 

Παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας. Μια ακόμη μέρα σε μια εποχή που η σκιά της κρίσης έχει απλωθεί σε όλες τις κοινωνικές ομάδες και η κατάθλιψη χτυπά την πόρτα σε πολλούς ανθρώπους αφού πρώτα η ανεργία έχει εδραιωθεί στις ζωές τους.

Συνέντευξη στον Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλο για το Πινάκιο

Ο ψυχολόγος της Γραμμής 115-25 της Ένωσης Μαζί για το Παιδί δρ. Λευτέρης Πετρόπουλος εξηγεί στο Πινάκιο πως η κρίση έχει επηρεάσει την ψυχική μας υγεία και δημιουργεί ευνοϊκές συνθήκες για την κατάθλιψη. Σημειώνει δε πως η ανεργία είναι το νούμερο 1 πρόβλημα των ελληνικών οικογενειών οι οποίες χάνουν τις ισορροπίες τους. 

Επίσης τονίζει πως τα παιδιά που είναι οι δέκτες της κατάστασης αυτής μπορούν να προφυλαχθούν. Τα κλειδιά είναι η επικοινωνία, ο ποιοτικός χρόνος αλλά και οι δραστηριότητες που βασίζονται στις ανθρώπινες επαφές.

H Chiney Ogwumike αποκλειστικά στο Πινάκιο

Συνέντευξη στον Σταύρο Θεοδωρακόπουλο

Να ...και κάτι καλό στον ελληνικό αθλητισμό, το Πρώτο Παγκόσμιο Τουρνουά 3x3 στην Αθήνα. Όσοι αγαπάμε την πορτοκαλι μπάλα με τα σπυριά έχουμε δοκιμάσει με φίλους ή σε αλανά ή σε μπασκέτες του σχολείου στην γειτονιά μας να κάνουμε κάποια σουτάκια...και εκεί που δοκιμάζαμε με φίλους μας την τύχη με την μπασκέτα έρχεται μια άλλη μικρή παρέα και μας ζητάνε να ρίξουν και αυτοί με την σειρά τους. Μέχρι κάποιος να πει: ρε παιδιά δεν παιζουμε , ένα μονό; Άλλες φορές νικούσαμε, άλλες χάναμε πάντα όμως ιδρωμένοι,κουρασμένοι αλλά χαρούμενοι που κάναμε κάτι που μας ευχαριστεί.Αυτό ειναι το 3x3 με απλά ελληνικά το γαπημένο μας μονό.

Σήμερα έξω απο την Αίγλη του ζαπείου ξεκίνησε το πρώτο παγκόσμιο τουρνουά με την αιγίδα του Δήμου Αθηναίων και της FIBA. Το Πινάκιο ήταν εκεί! Συναντήσαμε, όπως είπε και ένας φίλος, όλη την μπασκετική πιάτσα. Κώστας Σλούκας,Κώστας Παπανικολάου, Δήμος Ντικούδης αλλά και παλιούς γνώριμους μας όπως τον Γιώργο Σιγάλα.

Ωστόσο δεν σταθήκαμε μόνο στις συναντήσεις, αλλά μιλήσαμε και με  το νέο μεγάλο αστέρι στο γυναικείο μπάσκετ  των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής την Chiney Ogwumike. Σημείωστε το όνομα σίγουρα θα μας απασχολήσει τα επόμενα χρόνια. Δείτε τι μας είπε

ΕΛΣΑ ΠΟΙΜΕΝΙΔΟΥ: Δεν υπάρχουν τηλεοπτικοί ήρωες

Οι τηλεθεατές αναζητούν απλότητα και ειλικρίνεια

Έλειπε πολύ καιρό από τη μεσημβρινή-απογευματινή ζώνη, της ελληνικής τηλεόρασης μια εκπομπή ποιότητας και ουσίας. Σχεδόν είχαμε ξεχάσει τις δύο παραπάνω έννοιες.
Με έκπληξη μου και ενώ έκανα ζάπινγκ στις 14 Μαρτίου “έπεσα” πάνω στην ΕΤ 3 λίγο μετά τις 5 το απόγευμα. Μια νεαρή κοπέλα παρουσίαζε ενημερωτική εκπομπή. Στάθηκα και άρχιζα να παρακολυθώ, στην αρχή από περιέργεια αλλά όσο πέρναγε η ώρα, χωρίς να το καταλάβω είχα απορροφηθεί. Ο λόγος; Μα γιατί παρουσίαζε θέματα που περνάνε στα “ψιλά” -κυρίως στην τηλεόραση- και τα προσέγγιζε με έναν ανθρώπινο και όχι τον αδηφάγο -δημοσιογραφικό-τηλεοπτικό τρόπο.
Το όνομα της Έλσας Ποιμενίδου. Ήρθα σε επαφή μαζί της και της ζήτησα να παραχωρήσει μια συνέντευξη στο ΠΙΝΑΚΙΟ. Δέχθηκε με χαρά και από τις συζητήσεις μας στο τηλέφωνο κατάλαβα πως είναι γνήσια ρεπόρτερ και δεν κουβαλούσε σε καμία περίπτωση τον τηλεοπτικό αέρα των σταρ που συνήθως έχουν παρουσιαστές που δεν μπορούν να γράψουν μονόστηλο.
Η Έλσα μας μιλάει για τη δημοσιογραφική της πορεία, για την εκπομπής της που κέρδισε -και με το παραπάνω- το στοίχημα της απογευματινής ενημέρωσης. Παράλληλα μας λέει πως δεν υπάρχουν “τηλεοτικοί ήρωες” και πως οι τηλεθεατές επειδή έχουν κουραστεί από την τηλεόραση στρέφονται σε άλλα είδη ενημέρωσης.
Για όσους δεν το ξέρατε η Θεσσαλονικιά δημοσιογράφος, έχει ένα μικρό παιδί και μας εξηγεί γιατί οι γυναίκες-μητέρες είναι οι ηρωίδες της εποχής μας.
Το μήνυμα που εκπέμπει η Έλσα Ποιμενίδου και μέσω του ΠΙΝΑΚΙΟΥ είναι στις δύσκολες εποχές που διανύουμε να παραμένουμε αισιόδοξοι και δημιουργικοί.

Συνέντευξη στον Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλο

Από τις 14 του Μάρτη, εμφανίστηκε στις οθόνες μας το 5+ και κέρδισε το στοίχημα της απογευματινής ενημέρωσης. Πόσο εύκολο ήταν αυτό σε μία δύσκολη θεωρητικά ζώνη;

Ήταν πολύ δύσκολο, πρώτα από όλα για μένα, γιατί για πρώτη φορά ήμουν μέσα στο στούντιο και έπρεπε να κάνω εγώ «παιχνίδι». Τόσα χρόνια είχα συνηθίσει έξω στο ρεπορτάζ, στην ανταπόκριση. Έπειτα εκείνην την ώρα μέσα στον Μάρτη οι περισσότεροι έβλεπαν τα τούρκικα σίριαλ ή ψυχαγωγικές εκπομπές στα ιδιωτικά κανάλια και εμείς έπρεπε να κλείσουμε το μάτι στο κόσμο που βαρέθηκε το συγκεκριμένο τηλεοπτικό προϊόν. Ε, δεν ήταν καθόλου απλό σε αυτή την μεσημεριανή-απογευματινή ζώνη. Μπορεί να έχεις την καλύτερη ιδέα και στην πράξη να διαπιστώσεις ότι δεν τραβάει, τότε την προσαρμόζεις και παρατηρείς τις αλλαγές και το ενδιαφέρον του κόσμου και αυτό είναι το δελεαστικό αφού πρόκειται για άμεση επικοινωνία για ένας είδος καθημερινής μεταμόρφωσης.

Ποιες είναι οι ενότητες της εκπομπής και με ποια θέματα ασχολείται κυρίως;

Παρουσιάζουμε θέματα επικαιρότητας προσπαθώντας να αναδείξουμε αυτούς που είναι πίσω από κάθε είδηση, μας ενδιαφέρουν χρηστικές πληροφορίες, μικρά και πρακτικά πράγματα που βελτιώνουν τη ζωή μας και την κάνουν πιο ποιοτική. Επικεντρωνόμαστε σε νέες τεχνολογίες. Με τον καιρό καταλάβαμε ότι μπορεί μερικά θέματα να τα θεωρούμε αυτονόητα αλλά τελικά χρειάζεται να τα επαναπροσδιορίζουμε, έτσι εντάξαμε θέματα μητρότητας, θηλασμού, διατροφής προτείνοντας και μια άλλη άποψη από αυτήν που έχουμε συνηθίσει। Θέλουμε να είμαστε θετικοί και να μην ξεχνάμε ότι πάντα υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης για όλους μας. Για το καθημερινό ρεπορτάζ συνδεόμαστε με το κέντρο, με γειτονιές δυτικά της Θεσσαλονίκης που πιθανόν δεν τις γνωρίζουμε, με την περιφέρεια: Χαλκιδική, Γιάννενα, Θεσσαλία, Κομοτηνή, Κρήτη, Μυτιλήνη για να ακολουθήσουμε ανθρώπους και ρεύματα, μια διαφορετική δηλαδή στάση ζωής.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως το 5+ είναι ένα εναλλακτικό μαγκαζίνο που δίνει βήμα σε θέματα σημαντικά που περνάνε στα “ψιλά” των κεντρικών δελτίων;

Ναι, γιατί ασχολούμαστε μεν με την επικαιρότητα με θέματα εκπαίδευσης, φορολογικά, χρηστικά, κοινωνικά αλλά επικεντρωνόμαστε στο πως αλλάζουν αυτά την ζωή μας και τον οικογενειακό προϋπολογισμό. Έχουμε ασχοληθεί με ανθρώπους που θέλησαν και κατάφεραν πραγματικά να αλλάξουν τη ζωή τους, με ερευνητές, με μαθητές που διακρίνονται διεθνώς με ότι αξίζει και κρύβει αισιοδοξία. Θέλουμε να βάζουμε περισσότερο θετική ενεργεία στη ζωή μας, το έχουμε ανάγκη και προσπαθούμε να το μεταδώσουμε μέσα από τις οθόνες καθημερινά στην ΕΤ3 στις «Πέντε και».

Ο κόσμος αναζητά την ποιότητα στην ενημέρωση του ή “τρώει” ότι του “πλασσάρουν”;

Μάλλον έχει κουραστεί από τα δελτία ειδήσεων। Ας πούμε οι φίλοι μου δεν βλέπουν ειδήσεις ενημερώνονται από το διαδίκτυο. Από την άλλη ακούω κόσμο γύρω στα εξήντα να λέει ότι αν δεν δει πρώτα ειδήσεις το μεσημέρι δεν τρώει, τι να πω...εξαρτάται από τις ηλικίες και το πώς σκέφτεται ο καθένας. Όταν βγαίνεις όμως έξω για ρεπορτάζ το πρώτο πράγμα που αντιλαμβάνεσαι είναι η αγανάκτηση. Κάποτε έβαζες το μικρόφωνο μπροστά και σου απαντούσαν ευχαρίστως, τώρα ο κόσμος μπούχτισε.

Η πορεία σου για να φτάσεις να παρουσιάζεις μια καθημερινή εκπομπή ήταν εύκολη, δύσκολη, στρωμένη με ροδοπέταλα..ή...δρόμος με αγκάθια;

Εργάζομαι στην ΕΤ3 από το 1999, τόσα χρόνια έκανα ρεπορτάζ και ήθελα πάντα το έξω κλίμα το πώς ζουν και σκέπτονται οι άνθρωποι να το φέρνω μέσα, τώρα προσπαθώ να το κάνω αυτό από την εκπομπή. Ήταν και παραμένει μια μεγάλη δοκιμασία. Άνοιξε στην ουσία ένας άλλος κόσμος μπροστά μου. Στο ρεπορτάζ σημασία έχει για μένα η παρατηρητικότητα και το να πεις καλά την ιστορία που σου εμπιστεύονται, στην παρουσίαση χρειάζεται εκτός από παρατηρητικός να είσαι τόσο ευγενικός και οικείος ώστε να πει ο άλλος απευθείας την ιστορία του και να αποκαλυφθεί από μόνος του. Όλοι οι κόποι όμως από τα ρεπορτάζ των δώδεκα χρόνων ξαφνικά μετά την εκπομπή μετατράπηκαν σε εμπειρία και αυτό είναι συναρπαστικό. Τώρα αν ήταν με αγκάθια ή ροδοπέταλα αν εργάζεσαι και βασίζεσαι στις δυνάμεις σου δεν έχεις να φοβηθείς κανέναν και έρχεται τελικά μια στιγμή που κάποιος στο αναγνωρίζει και το βλέπει πριν από σένα.

Πολλά είναι τα παιδιά που βλέπουν στην τηλεόραση ανθρώπους και θέλουν να μπουν στη θέση τους, νομίζοντας ότι είναι όλα είναι απλά και ωραία. Αν τα είχες αυτά τα παιδιά απέναντι σου τι θα τους έλεγες;

Κάθε δουλειά έχει καλά και άσχημα το ξέρουμε αυτό. Σημασία έχει πέρα από τον ενθουσιασμό να γνωρίσεις ουσιαστικά αυτό που θέλεις να κάνεις και να αναζητάς πάντα την ποιότητα. Η τηλεόραση είναι σαν φούσκα που σκάει, το θέμα είναι τι μένει μετά.

Παρουσιάζεις μια καθημερινή εκπομπή, απαιτητική -προφανώς- και παράλληλα είσαι μητέρα ενός μωρού. Πως μπορείς και τα συνδυάζεις;

Ξέρω πολλές γυναίκες που το κάνουν αλλά είναι δύσκολο. Εγώ έχω μικρό παιδί και ακόμη δεν μπορεί να καταλάβει γιατί λείπω τόσες ώρες από το σπίτι. Είναι πολύ απαιτητικό να είσαι κάθε μέρα στον αέρα και να μην μπορείς να λείψεις ακόμη και αν ψήνεται το παιδί σου στον πυρετό ή αν είσαι ξενυχτισμένη και κουρασμένη γιατί το φρόντιζες. Αυτά βέβαια τα ζουν καθημερινά όλες οι μητέρες στις δουλειές τους. Απλά καμιά φορά σε βαραίνουν πολύ αλλά πρέπει να είσαι συνεπής και με χαμόγελο μπροστά στο φακό.

Οι γυναίκες -μάνες της εποχής μας είναι ηρωίδες;

Φυσικά και είναι. Έχουν τόσους πολλούς ρόλους καθημερινά και δουλεύουν σκληρά μέσα και έξω από το σπίτι. Ποτέ δεν σου φτάνει ο χρόνος για να φροντίσεις ή να παίξεις με το παιδί σου. Για κάθε βήμα που χάνεις από την ζωή του σε τρώνε οι ενοχές και οι τύψεις. Είσαι με ένα χρονόμετρο για να τα προλάβεις όλα. Θέλει όμως λίγα λεπτά κάθε μέρα να σταματάς από όλα, να σιωπάς και να ακούς μέσα σου, τον εαυτό σου.

Θα ήθελες το παιδί σου να γίνει δημοσιογράφος;

Όχι. Υπάρχουν τόσα άλλα ωραία πράγματα να κάνει κανείς. Εκτός αν δεν ασκούσε το επάγγελμα στην Ελλάδα.

Θα ήθελες το παιδί σου να γίνει δημοσιογράφος;

Όχι. Υπάρχουν τόσα άλλα ωραία πράγματα να κάνει κανείς. Εκτός αν δεν ασκούσε το επάγγελμα στην Ελλάδα.

Η κρίση έχει πλήξει και τα ΜΜΕ....ποιο εκτιμάς πως θα είναι το μέλλον του Τύπου στην Ελλάδα;

Ήδη μετράμε εκατοντάδες απολύσεις σε εφημερίδες Θεσσαλονίκης και Αθήνας. Η δημοσιογραφία ανήκει στα επαγγέλματα που δεν έχουν μέλλον τα επόμενα δέκα χρόνια. Το διαδίκτυο αντικατέστησε τις εφημερίδες είναι το νέο μέσο.

Καλύπτετε με ρεπορτάζ κάθε μέρα τη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα, πως είναι τα πράγματα στην εποχή του Μεσοπρόθεσμου, μέσα από τη δημοσιογραφική σου ματιά;

Τι να σας πω, κόσμος που χρωστάει μας τηλεφωνεί κάθε μέρα από όλη την Ελλάδα για να πάρει πληροφορίες για το πως θα υπαχθεί στο νόμο για τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Στη Θεσσαλονίκη οι επιχειρηματίες χρωστάνε δάνεια και νοίκια, από την άλλη ακούμε συνέχεια για απολύσεις. Στην επαρχία δουλειές δεν υπάρχουν ακόμη και σε σούπερ μάρκετ για να μπεις θέλει γνωστό να μεσολαβήσει. Από την άλλη υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα νεαρών γυναικών στην Έδεσσα που επέστρεψαν στα χωριά τους έκαναν συνεταιρισμό και πωλούν κεράσια μέσω διαδικτύου. Βλέποντας και τα καλά λες δεν μπορεί θα υπάρχει τρόπος να γίνουμε παραγωγικοί…


Ο κόσμος τι σου λέει στο δρόμο....να ασκείς τη δική σου αντίσταση μέσα από την εκπομπή σου;

Δεν νομίζω ότι σκέφτονται πλέον ποιος μπορεί να αντισταθεί μέσα από την τηλεόραση. Δεν υπάρχουν τηλεοπτικοί ήρωες, οι τηλεθεατές αναζητούν απλότητα και ειλικρίνεια.

Φοβάσαι για την επόμενη ημέρα;

Και ποιος δεν φοβάται! Με όλα αυτά τα ζόρια και τα βάσανα στο κεφάλι μας. Σκέφτομαι ότι έχω και παιδί και πως θα είναι τα πράγματα στη χώρα μας όταν μεγαλώσει. Μέχρι πότε θα χρωστάει και αυτός;

Αν ήσουν υπουργός Τύπου και είχες πλήρη δικαιοδοσία σε τηλεόραση, εφημερίδες, ραδιόφωνα, τι θα άλλαζες και τι θα άφηνες....;

Στην τηλεόραση θα καταργούσα τα παράθυρα και τα πάνελ και όλες αυτές τις εκπομπές τύπου "ανάλυση του τίποτα" και θα μείωνα τον χρόνο των ειδήσεων. Οι εφημερίδες είναι μεγάλο θέμα υπάρχουν ένα δυο που στέκονται με αξιοπρέπεια ακόμη, με ενοχλούν και τα περιοδικά με κους-κους και ψεύτικα κουτσομπολιά αλλά ταμπλόιντ υπάρχουν σε όλον τον κόσμο τι να κάνεις, απλά στην Ελλάδα παράγινε το κακό. Ραδιόφωνο πέρα από ειδήσεις δεν προλαβαίνω να ακούσω και πολύ αλλά σκέφτομαι να καθιέρωνα σε όλα τα μέσα ένα ποίημα την ημέρα, τι λέτε;

Η ΕΡΤ3 πιστεύεις πως προσφέρει την ποιότητα που λείπει από την ελληνική τηλεόραση;

Η τηλεόραση στην Ελλάδα φαίνεται πια γερασμένη. Η ΕΡΤ3 έχει ποιότητα και παρά τις εργασιακές δυσκολίες που συνάντησα στα 12 χρόνια πάντα πίστευα ότι ήμουν τυχερή που ξεκίνησα από εκεί και έμαθα την δουλειά δίπλα σε ανθρώπους που πάνω από όλα ήταν αξιοπρεπείς και ηθικοί. Είναι περιφερειακό κανάλι πανελλαδικής βέβαια εμβέλειας και με τα μέσα που υπάρχουν νομίζω ότι κρατά παραγωγές που έχουν ενδιαφέρον και ντοκιμαντέρ που ο κόσμος μας λέει ότι του αρέσουν και τα βλέπει. Από την άλλη και οι εσωτερικές παραγωγές όπως η δική μας εκπομπή γίνονται με κόπο και με ανθρώπινο δυναμικό πολύ περιορισμένο σε σχέση με τα ιδιωτικά κανάλια.

Ποιες εκπομπές ξεχωρίζεις, τόσο από την ΕΡΤ3, όσο και από άλλα κανάλια;

Στην ΕΡΤ3 τα "Αληθινά Σενάρια" του Νίκου Ασλανίδη γιατί μετά από τόσα χρόνια παραμένει ένας καλός ρεπόρτερ και ανακαλύπτει απίθανες ιστορίες και ήρωες της ζωής σε όλη την Ελλάδα, το "Balcan Express" γιατί γνώρισα την γειτονιά μας τα Βαλκάνια και για την αισθητική του Θοδωρή Καλέση, τις πολιτιστικές εκπομπές της ΕΤ1, την εκπομπή «στα Άκρα» της ΝΕΤ και τους «Πρωταγωνιστές» του Σταύρου Θεοδωράκη. Και στο καθαρά ειδησεογραφικό κομμάτι νομίζω ότι η Πόπη Τσαπανίδου είναι άπιαστη.

Τι τίτλο θα έβαζες στη ζωή σου έως τώρα;

Μου αρέσει να βάζω τίτλους στα ρεπορτάζ, στη ζωή μου, όχι :)

Δημήτρης Γιατζόγλου: “Τα Γυρίσματα” είναι μία εκπομπή που δε θα με εξέθετε ποτέ...

"Ένα διάστημα πολύ μικρό αναγκάστηκα να μην κάνω ραδιόφωνο και μου έλειψε αφάνταστα, νόμιζα πως δεν δούλευα”


"Δεν μπορούν εύκολα συνάδελφοι να προσαρμοστούν στο μοτίβο του ραδιοφώνου του ΣΚΑΪ"

Του Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλου

Αν σας ρώταγε κάποιος ποιος είναι ο πιο συμπαθής παρουσιαστής που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην ελληνική τηλεόραση, αυτομάτως θα απαντήσετε ο Δημήτρης Γιατζόγλου των “Γυρισμάτων” του ΣΚΑΪ. Ο ίδιος πάντα χαμογελαστός μας ξεναγεί σε όλες τις γωνιές της Ελλάδας. Ωστόσο δεν στέκεται μόνο στην παρουσιάση, αλλά θα λέγαμε πως τα “Γυρίσματα” είναι ένα μωσιακό που πάνω σε αυτό αποτυπώνεται η ελληνική λαογραφία, η ιστορία, ο πολιτισμός και η παράδοση. Βρέθηκα την περασμένη εβδομάδα με το Δημήτρη Γιατζόγλου στη γειτονιά του, στο Κορυδαλλό. Ήταν η ημέρα που είχαν οι δημοσιογράφοι απεργία κι έτσι ξέκλεψε λίγο από το βαρύ του πρόγραμμα και ήπιαμε έναν καφέ. Το ραντεβού ήταν στην πλατεία Ελευθερίας, ήρθε με το ποδήλατο του ακριβώς στις 16:00. Ζεστός και σε καμία περίπτωση ψωνισμένος.Μιλήσαμε για τα “Γυρίσματα” , για την εκπομπή του στο ραδιόφωνο, για τον ΣΚΑΪ, για την ελληνική τηλεόραση... Μου εξομολογήθηκε πως το ραδιόφωνο είναι η μεγάλη του αγάπη και αντιλήφθηκα πως δίνει μεγάλη σημασία στις πράξεις αλλά και στο λόγο των νέων, ενώ υποστηρίζει πως για να γίνει καλύτερος ο κόσμος πρέπει πρώτα όλοι μας να προσπαθήσουμε να γίνουμε καλύτεροι. Παρά την απήχηση που έχουν τα “Γυρίσματα” δεν έχει καβαλήσει το καλάμι κάθε άλλο, νιώθει πως κάνει τη δουλειά του όπως ξέρει και απο ότι φαίνεται ο Γιατζόγλου έχει βρει τη συνταγή της επιτυχίας η οποία φαίνεται να έχει και άρωμα ραδιοφώνου... Και κάτι ακόμη που μου έκανε εντύπωση όσο και να σας φαίνεται περίεργο ο παρουσιαστής δεν παρακολουθεί τηλεόραση εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις.

Πως ξεκίνησε η ιδέα των "Γυρισμάτων";
"Η ιδέα των Γυρισμάτων ήταν μια ιδέα του κ. Αλαφούζου. Είχε αναλάβει ο ΣΚΑΙ μια παραγαγωγή του Skai Olympous Marathon.Ήταν ένας μαραθώνιος στον Όλυμπο και μαγεμένοι από την ελληνική φύση όλη μας μα πιο πολύ ο κ. Αλαφούζος, αποφασίστηκαν τα “Γυρίσματα” μια εκπομπή που θα έδειχνε την όμορφη πλευρά της Ελλάδας. Την Ελλάδα που δώ εμείς οι αστοί, την έχουμε ξεχάσει. Αλλιώς ξεκίνησε και αλλη δομή έχει πάρει τώρα. Είναι η τρίτη χρονιά άλλωστε η φετινή και έχουμε προσθέσει πολλά νέα στοιχεία. Καταρχάς η εκπομπή από καθημερινή έγινε εβδομαδιαία και έτσι μπορούμε να στεκόμαστε και σε περισσότερες ενότητες, όπως αυτή του πολιτισμού και της παράδοσης της κάθε περιοχής. Επίσης, από αυτή τη σεζόν σε κάθε εκπομπή πλέον έχουμε και έναν καλεσμένο"

Περίμενες ότι θα έχει τέτοια επιτυχία;
“Καταρχάς δεν περιοριστήκαμε στο να κάνουμε απλώς μια περιήγηση και τέλος. Κοιτάξαμε και κοιτάμε φυσικά να αναδείξουμε θέματα, δίνουμε το βήμα στην νεολαία του κάθε τόπου να μας εκθέσει τα προβλήματα της, τις σκέψεις της, τα όνειρα της κι όχι μόνο καθώς παρουσιάζουμε συγκροτήματα,νέους που δραστηριοποιούνται στον αθλητισμό ή σε κάτι άλλο. Δεν θέλω κάτι φλατ αλλά κάτι πολυεπίπεδο να δώσω στον κόσμο.Και ξέρεις κάτι τη δουλειά μου κάνω. Δεν ήταν μια εκπομπή που θα μπορούσε να με εκθέσει. Έκανα μια εκπομπή ταξιδιωτική για την Ελλάδα. Το άγχος μου είναι να κάνω όσο πιο καλά μπορώ τη δουλειά μου. Όλο το άλλο κομμάτι για μένα είναι πολύ εκτός (σ.σ εννοεί αυτό της ειτυχίας). Σου μιλάω ειλικρινά το ζητούμενο για μένα όπως πάντα να κάνω σωστά τη δουλειά όμως όπως τη θεωρώ εγώ σωστή".

Η Ελλάδα έχει μαγευτικά μέρη;
“Έχει πάρα πολλά ωραία μέρη αλλά και πάρα πολύ κακοποιημένα μέρη. Δηλαδή την Ελλάδα δεν την έχουν προσέξει πάρα πολύ. Μπορεί να πας σε ένα απομακρυσμένο χωριό και να φας προτηγανισμένη πατάτα ή να έχει τραπεζάκια και καρέκλες πλαστικές, εκεί δηλαδή που περιμένεις να γνωρίσεις την παράδοση δεν υπάρχει. Ωστόσο έχουμε υπέροχα μέρη. Μ' αρέσουν πολύ τα Ζαγοροχώρια, θεωρώ απίστευτο μέρος το Πήλιο, τη Σκόπελο

Που θα πρότεινες τους αναγνώστες να πάνε όπωσδήποτε για ενα ΣΚ αλλά που τώρα το Πάσχα;
“Αν είναι για διήμερο και μένει κάποιος στην Αθήνα θα πρότεινα ανεπιφύλακτα την ορεινή Αρκαδία, ή τα Καλάβρυτα. Αλλιώς Πήλιο...”

Ποια μέρη θα ήθελες να επισκεφτείς;
“Δεν έχω πάει στους Οθωνούς, στα νησάκια πάνω από την Κέρκυρα. Αλλά είναι άλλα πολλά μέρη που θα ήθελα να επισκεφτώ”

Πιστεύειες πως η ελληνική τηλεόραση έχει χάσει την ποιότητα της; “Δεν μπορώ να το πω αυτό. Μπορεί εγώ να είμαι ένας άνθρωπος που να μη βλέπει τηλεόραση, όμως υπάρχουν εκπομπές που έχουν ποιότητα. Να αντιστρέψω την ερώτηση και να σου πω, πως υπάρχουν και θετικά παραδείγματα. Δεν μπορώ να πω πως δεν είναι ποιοτική η εκπομπή του Σταύρου Θεοδωράκη οι Πρωταγωνιστές ή του Χρήστου του Βασιλόπουλου και τη Μηχανή του Χρόνου. Όποιος δε θέλει απλά δε τα βλέπει τα άλλα.

Όταν ξεκίνησε ο ΣΚΑΙ (τη δεύτερη φορά) πολλοί από τα ανταγωνιστικά κανάλια ήταν αυτοί που λέγανε που πάει με τέτοιο πρόγραμμα με τα ντοκιμαντέρ με εκπομές σαν τη δική σου και όμως καταφέρατε και μπήκατε στα σπίτια του κόσμου. Είναι μια δικαίωση αυτό;
“Μακάρυ να συνεχίσουμε έτσι και θα συνεχίσουμε”

Κάνεις και ραδιόφωνο;
“Ραδιόφωνο κάνω καθημερινά στην συχνότητα του ΣΚΑΪ στις 16:00-18:00 μαζί με τη Χριστίνα Βίδου. Το ραδιόφωνο το αγαπάω, το ραδιόφωνο είναι η δουλειά μου. Φαντάσου πως για ένα διάστημα πολύ μικρό αναγκάστηκα να μην κάνω ραδιόφωνο και μου έλειψε αφάνταστα, νόμιζα πως δεν δούλευα”


Δύο λόγια για την εκπομπή;
“Η εκπομπή λέγεται Ζωή.gr και έχει να κάνει με τα μυστικα και οι αλήθειες του "ευ ζην". Ένα δύωρο γεμάτο... καθημερινότητα. Η εκπομπή ασχολείται με την ποιότητα της ζωής μας. Προσπαθούμε να αφουγκραστούμε τις ανάγκες που έχει η κοινωνία, με έμφαση την νεολαία. Η εκπομπή έχει πολλές ανατροπές. Δηλαδή την ώρα που είμαστε στον αέρα μπορεί να προκύψει κάτι πολύ διαφορετικό απο αυτό που έχουμε ετοιμάσει. Για παράδειγμα κάναμε ένα θέμα για τον εθισμό στο διαδίκτυο, αλλά ζητήσαμε την άποψη από νέα ζευγάρια. Δεν μπορείς να φανταστείς τι έγινε. Δύο μέρες ακυρώσαμε τις εκπομπές μας και έβγαινε κόσμος στον αέρα και έλεγε την εμπειρία του. Υπήρχε ζευγάρι που επέστρεφε σπίτι, ταίζε ο ένας ή ο άλλος το παιδί και την υπόλοιπη μέρα και νύχτα μέχρι να ξαναπάνε στη δουλειά ήταν μέσα στο νετ”.

Για να κάνεις αλλαγές on-air και βγαίνεις τελείως από το πλάνο της εκπομπή σου, δεν απαιτεί μεγάλη δημοσιογραφική εμπειρία;
“Από μόνο του το ραδιόφωνο είναι μια πολύ σημαντική παρακαταθήκη. Δηλαδή δεν μπορούν εύκολα συνάδελφοι να προσαρμοστούν στο μοτίβο του ραδιοφώνου του ΣΚΑΪ. Γενικά δψεν είναι εύκολο ραδιόφωνο ο ΣΚΑΪ. Όταν βλέπεις το λαμπάκι κόκκινο είσαι σύ και ο κόσμος, ούτε μουσικά χαλιά, ούτε τραγούδια, τίποτα”.

Τι κάνει ο Δημήτρης Γιατζόγλου ότι δεν έχει “Γυρίσματα” και ραδιόφωνο;
“Μ' αρέσει πάρα πολύ να οδηγώ. Με χαλαρώνει πάρα πολύ η οδήγηση, κάνω ποδήλατο, πάω θέατρο και περνάω ωρές στιγμές με τους φίλους μου. Μας αρέσει να συναντιόμαστε για λίγο κρασί σε ένα σπίτι. Οι φίλοι είναι ιερο πράγμα, είναι και η σανίδα σωτηρίας μας.

Είσαι προσιτός όπως φαίνεσαι στην εκπομπή η κρατάς αποστάσεις απο τους ανθρώπους;
“Είμαι προσιτός σε βαθμό κακουργήματος. Μπορεί αυτό κάποιος να το κακοχαρακτηρίσει ή ακόμη και να το παρεξηγήσει αλλά δε με νοιάζει. Αν κάποιον δεν το πάω του το δείχνω αμέσως.

Τι θα άλλαζες στον κόσμο;
“Αν ο καθένας έκανε καλύτερο τον εαυτό του τότε θα άλλαζε και ο κόσμος. Πρώτα πρέπει να αλλάξουμε εμείς ως άνθρωποι και μετά όλα τα άλλα” Θα έμενες ποτέ σε μια απο τις πόλεις που έχεις βρεθεί για τα γυρίσματα; “Στα Γιάννενα ή στη Ρόδο, αλλά από την άλλη δε θα έφευγα ποτέ από τον Κορυδαλλό. Το πατρικό μου ήταν στην Αγ. Βαρβάρα, αλλά πάντα εδώ ήταν πάντα το σημείο αναφοράς μας για όσους μεγαλώσαμε στις γύρω γειτονιές”.

Η Ελληνίδα αμαζόνα Γραμματούλα Χριστίδου άλωσε το Μεξικό

Πάλεψε σαν θηρίο και παρότι τραυματισμένη κέρδισε την τρίτη θέση του κόσμου

Του Λευτέρη Χ Θεοδωρακόπουλου

Οι Έλληνες δεν πολεμούν σαν θηρία αλλά τα θηρία σαν Έλληνες, είχε πει ο Ουίνστον Τσώρτσιλ και φαίνεται πως εξήντα πέντε χρόνια μετά οι Έλληνες δεν ξέχασαν να πολεμούν και να μάχονται.

Τρανή απόδειξη η μόλις 17χρονη Γραμματούλα Χρηστίδου η οποία παρότι τραυματισμένη κατάφερε και κατέκτησε την τρίτη θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ταεκβοντό

Η νεαρή κοπέλα από την Πτολεμαϊδα έλαβε μέρος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Εφήβων/Νεανίδων, στην πόλη Τιχουάνα του Μεξικού και κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα +68 παρά το γεγονός ότι αγωνίστηκε τραυματισμένη.

Η Χριστίδου συνέτριψε στον πρώτο αγώνα την Αλεξάντρα Λούκουις από το Πουέρτο Ρίκο11-1, στα προημιτελικά επικράτησε με 5-4 της Μαρία Ντελογκλάν.

Η τριταθλήτρια κόσμου μιλώντας στο Πινάκιο επισήμανε πως συνοδοιπόρους στην έως τώρα πορεία της έχει την οικογένεια της και τον προπονητή της που είναι ο πατέρας της, Χρήστος Χριστίδης, ενώ μοναδική στιγμή στη ζωή της μας αποκαλύπτει πως ήταν όταν είδε την ελληνική σημαία να κυματίζει μες στο στάδιο του Μεξικού.

Είσαι μόλις 17 χρονών και έχεις κατακτήσει την 3^η θέση σε ολόκληρο στον κόσμο, έχεις συνειδητοποιήσει το μέγεθος της επιτυχίας σου;

-«Είμαι 17 χρονών, ήταν κάτι που το ήθελα πάρα πολύ και προσπάθησα. Δεν μπορείς εύκολα να συνειδητοποιήσεις μια τέτοια διάκριση, δεν μπορώ να σας περιγράψω αυτό που νιώθω».

Πόσο δύσκολο ήταν να φτάσεις εδώ;
-«Με προσπάθεια, θέληση και αγάπη γι’ αυτό που κάνεις όλα γίνονται. Αλλά πάνω απ’ όλα θέλει προπόνηση και να πιστεύεις ότι θα τα καταφέρεις».

Είχες ταλαιπωρηθεί από τραυματισμούς κι επανήλθες λίγες εβδομάδες πριν το πανελλήνιο, πως τα κατάφερες;
-«Φέτος ήμουν πιο αποφασισμένη από κάθε χρόνια, αυτό το πανελλήνιο ήταν η αρχή της μεγάλης μου επιτυχίας στο Μεξικό. Ένας τραυματισμός μπορεί να σε ταλαιπωρεί αλλά εκείνη την στιγμή δεν σκέφτεσαι τίποτα άλλο παρά μόνο το παιχνίδι».

Στο Μεξικό αγωνιζόσουν τραυματισμένη; Πιστεύεις πως αν δεν ήσουν θα πετύχαινες παραπάνω πράγματα;
-«Στο Μεξικό τραυματίστηκα στο πρώτο παιχνίδι αλλά δεν με εμπόδισε να συνεχίσω. Σε ένα τέτοιο επίπεδο αγώνων όλοι οι αθλητές είναι πολύ καλή, αλλά αν δεν υπήρχε ο τραυματισμός πιστεύω πως θα πήγαινα καλύτερα. Η 3^η θέση είναι μια πολύ καλή διάκριση και είμαι ευχαριστημένη».

Ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας σου, η σκληρή δουλεία, η προπόνηση;
«Σε κανένα άθλημα δεν υπάρχει μυστικό της επιτυχίας. Θέλει σκληρή δουλειά, πολύ προπόνηση και συνεργασία με τον προπονητή και τους συναθλητές. Κάθε παιχνίδι είναι μοναδικό και έχει κάτι διαφορετικό, την στιγμή που ξεκινάει ένα παιχνίδι τα ξεχνάς όλα»!

Η οικογένεια σου είναι δίπλα σου;
«Ο προπονητής μου είναι και πατέρας μου .Όλα αυτά τα χρόνια οι οικογένεια μου είναι δίπλα μου και με στηρίζουν πολύ σε ότι κάνω. Δεν μπορείς να τα καταφέρεις μόνος σου».

Πόσο εύκολο είναι να συνδυάζεις προπόνηση και σχολείο;
«Αν υπάρχει θέληση όλα μπορούν να γίνουν, βέβαια είναι πολύ δύσκολο γιατί και τα δύο χρειάζονται χρόνο. Αν υπήρχαν ακόμα τα προνόμια των αθλητών θα είχα ακόμα πιο πολύ χρόνο για να ασχοληθούμε με αυτό που αγαπάμε-το άθλημα μας- θα αφιερώναμε χρόνο και θα είχαμε μεγαλύτερες διακρίσεις. Τώρα αναγκάζουν έναν αθλητή να σταματήσει στην Τρίτη λυκείου για να δώσει πανελλήνιες εξετάσεις. Το καλοκαίρι ψηφίστηκε ο νέος νόμος για τους αθλητές και καταργούν όλα τα προνόμια των αθλητών. Ενώ ένας αθλητής οποιουδήποτε αθλήματος που κατακτούσε μέχρι και 8^η θέση σε Παγκόσμιο Πρωτάθλημα περνούσε σε οποία σχολή ήθελε τώρα με μια θέση στα μετάλλια δεν μπορούμε να περάσουμε ούτε στα ΤΕΦΑΑ, έχουμε μοροιοδότηση 18%. Μ’αυτό τον τρόπο δεν ‘χτυπάν’ το ντόπινγκ αλλά τους αθλητές. Αν ήθελαν πράγματι να σταματήσουν το ντόπινγκ υπάρχουν πολλοί τρόποι να το καταφέρουν. Με τόσες ώρες προπονήσεις πως ένας αθλητής μπορεί να τα καταφέρει και στα δυο;;;»

Οι φίλοι σου και οι συμμαθητές αλλά και οι καθηγητές σου, τι σου είπαν μετά την τελευταία σου διάκριση;
-(γέλιο) «Απ’ όλους είχα θερμή υποδοχή και τους ευχαριστώ. Όλο αυτό το διάστημα με στήριξαν όλοι από τους φίλους μου μέχρι και τους καθηγητές μου. Έχουν και αυτοί ένα ρόλο στην επιτυχία μου. Μου έδωσαν να καταλάβω ότι χάρηκαν και αυτοί με την διάκριση μου» .

Πως ήταν η εμπειρία σου στο Μεξικό;
«Μόνο η συμμέτοχη σε μια τέτοια διοργάνωση και τον κόσμο που γνωρίζεις φτάνει για να ανταμείψει τους κόπους τόσων χρόνων. Όπως είπα στην διοργάνωση υπήρχαν αθλητές υψηλού επιπέδου και ήταν μια από της καλύτερες διοργανώσεις.
Δεν έχει σημασία ο προορισμός αλλά όλο ταξίδι. Μέσα από το άθλημα μου έζησα και γνώρισα πολλούς τόπους, έμαθα να σκέφτομαι αλλιώς (το ταξίδι) αλλά κατάφερα αυτό που είχα όνειρο από μικρή ( ο προορισμός)».

Πως ένιωσες όταν ανέβηκες στο βάθρο;
«Αυτό που ένιωσα εκείνη την στιγμή δεν μπορώ να το περιγράψω…
Είναι το πιο ωραίο συναίσθημα που μπορεί να νιώσει ένας αθλητής, είναι η δικαίωση των κόπων και εύχομαι να την ζήσουν όλοι οι αθλητές.
Εκείνη την ώρα βλέπεις να σηκώνετε η ελληνική σημαία οι συναθλητές μου να φωνάζουν ΕΛΛΑΣ να ακούγεται σε όλο τον κόσμο η Ελλάδα, ανάμεικτα συναισθήματα, ανακούφιση και χαρά»

Χρήστος Χριστίδης: «Είμαι περήφανος για την κόρη μου»

Ο πατέρας της και προπονητής της Γραμματούλας ( Τούλας), Χρήστος Χριστίδης μιλάει αποκλειστικά στο Πινάκιο για το πόσο δύσκολο είναι να προπονεί την ίδια του την κόρη και να την κάνει πρωταθλήτρια κόσμου, αλλά και πως κατάφερε να κάνει το ταεκβοντό μόδα σε μια πόλη όπως η Πτολεμαϊδα, καθώς ο σύλλογος που έχει ιδρύσει και ηγείται τα τελευταία χρόνια πρωταγωνιστεί στα εντός και εκτός συνόρων τουρνουά αποσπώντας μετάλλια και διακρίσεις.

Πόσο εύκολο είναι να προπονείς το ίδιο σου το παιδί;

«Πράγματι είναι δύσκολο γι ατί εξωτερικεύεις όλο το πάθος και τα συναισθήματα σου σαν προπονητής με αγάπη προς το άθλημα που διδάσκεις (TKD) ώστε έτσι να είσαι ο πρώτος δέκτης στη στρατηγική που εφαρμόζει το κάθε παιχνίδι που αγωνίζεσαι. Αυτό είναι ένα ρίσκο το οποίο με μια λάθος εντολή να χάσει ένα κρίσιμο πόντο (που πόντος εδώ ισοδυναμεί και με πόνο) ή ακόμα κ έναν αγώνα. Έτσι κατά κάποιο τρόπο γινόμαστε ακόμη πιο υπεύθυνοι γιατί εδώ τα λάθη δε χωράνε. Θέλει πολύ προπόνηση μες στο σύλλογο, πολύ υπομονή- επιμονή για να γίνεις παγκόσμιος πρωταθλητής.

Η Τούλα αλλά και η Βάσω εί ναι παιδιά μου όταν είμαστε στο σπίτι μας και συζητάμε και παίζουμε….

Αλλά για να πετύχουμε πράγματα πρέπει να δουλέψουμε σαν δάσκαλος και αθλητής, χωρίς να ξεφεύγουμε από τα πλαίσια της οικογένειας। Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο μέσα στο σύλλογο την Εορδαϊκή Δύναμη όλοι οι αθλητές είν αι και παιδιά μου».

Πως αισθάνθηκες όταν είδες την κόρη σου στο βάθρο;

«Αυτό που βιώσαμε στο Μεξικό δεν μπορώ να το περιγράψω। Οι λέξεις δεν στέκουν ικανές να αποδώσω τα συναισθήματα μου. Ήμουν τόσο περήφανος, δεν ήξερα τι να κάνω να γελάσω από τη χαρά μου να κλάψω, δεν ήξερα πραγματικά. Το μόνο που βγήκε από τα χείλη μου ήταν «μπράβο κορίτσι μου». Όλη η ελληνική αποστολή ένιωθε υπέροχα, ήμασταν μια μεγάλη αγκαλιά, μια οικογένεια. Εδώ θα μου επιτρέψετε να ευχαριστήσω και την Ελληνική Ομοσπονδίας Ταεκβοντό και τους ομοσπονδιακούς προπονητές που προσπαθούσαν κάθε στιγμή γι αυτήν την επιτυχία όπως και για κάθε επιτυχία στο Ταεκβοντό)»

Έχεις παράπονα από την Πολιτεία;

«Δεν μπορεί ένας αθλητής ή μια αθλήτρια (μόλις 16-17 χρονών) παγκοσμίου επιπέδου με δεκάδες διακρίσεις σε πανελλήνιο και σε παγκόσμιο επίπεδο να φοιτά στην Τρίτη Λυκείου και να μη μπορεί να περάσει στο Πανεπιστήμιο ούτε καν στα ΤΕΦΑ (Γυμναστική Ακαδημία).

Μιλάμε για μαθητές του 17 και του 18 να περιμένουν τι και ποιος να τους εξετάσει στα αγωνίσματα, που αυτά τα παιδιά αγωνίζονται εδώ και χρόνια και καταφέρνουν να καταξιωθούν σαν αθλητές. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά μερικά από τα παιδιά αυτά έχουν κατορθώσει με τον ιδρώτα τους, τις στερήσεις τους, τις σκληρές και τις ιδιαίτερα επίπονες προπονήσεις τους να φέρουν διάκριση για τη χώρα τους.

Μήπως πρέπει κάποια στιγμή η Πολιτεία να είναι λίγο πιο κοντά σε αυτά τα ελληνόπουλα και τους προπονητές τους…»