Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Τα πληγωμένα όνειρα που θέλησαν να αγγίξουν το τέρμα του ουρανού σου

Άλλη μια στιγμή που η Ντίνα Παπαγεωργίου «πάγωσε» τον χρόνο στην Καστοριά και την «κρέμασε» στην «Γυρολιμνιά» αποτέλεσε αφορμή για να γράψω κάτι λίγο πιο λυρικό σε σχέση με την πεζή δημοσιογραφία

Κείμενο: Λευτέρης Χ. Θεοδωρακόπουλος
Φωτογραφία: Ντίνα Παπαγεωργίου από την Γυρολιμνιά 


Υπάρχουν όνειρα αέναα; Απάντηση περίπλοκη με πολλές μεταβλητές...
Τις αναμνήσεις που φοβούνται να συγκρουστούν με το παρόν και την λογική!
Μια άλλη μεταβλητή είναι και η Ελπίδα! 
Η Ελπίδα πως κάποια μέρα το όνειρο αποκτήσει ύλη και υπόσταση και βρεθεί στα χέρια μας!!!
Κάθε όνειρο μια διαφορετική εξίσωση, μα όλα τους έχουν μια ισοτιμία. 
Η αξία τους είναι ίδια και το βάρος τους φωλιάζει σε ψυχές και συνειδήσεις: 
Τα όνειρα κρύβονται στους βυθούς των σκέψεων περιμένοντας να αναδυθούν και να θρονιαστούν στις κυρίαρχες ζωές μας!!!
Όμως μέχρι εκείνη την ημέρα μένουν προστατευμένα κάτω από στρώματα πάγου. 
Η αγνότητα του χιονιού είναι η μόνη ασπίδα για τα πληγωμένα όνειρα που θέλησαν να αγγίξουν το τέρμα του ουρανού σου ως άλλοι Ίκαροι.

Δείτε επίσης:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου