Σοφία Σπυρλιάδου: Στην Ελλάδα παραδοσιακά είχαμε αντιήρωες

Η Σοφία Σπυρλιάδου μιλά στο Πινάκιο

«Το κόμικ, είναι απλώς το μέσο της έκφρασης του καλλιτέχνη, μπορεί να κινείται σε όλο το φάσμα της... ρεαλιστικότητας»

«Υπάρχουν αρκετοί καλοί δημιουργοί, με ταυτότητα και πρωτότυπο έργο. Υπάρχουν επίσης πολλοί ερασιτέχνες με αξιόλογες δουλειές. Και πολύ μικρό αναγνωστικό κοινό, οπότε οι περισσότερες προσπάθειες μένουν στην αφάνεια»

Του Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλου

Η Σοφία Σπυρλιάδου είναι ένας νέος άνθρωπος ο οποίος έχει επωμιστεί μια πολύ σημαντική αρμοδιότητα...να βάζει χρώμα στην μουντή ζωή μας.

Την γνώρισα πριν λίγες ημέρες στο comicdom και ο τρόπος που σχεδίαζε μου άρεσε αρκετά. Την πλησίασα και της ζήτησα να κάνουμε μια συνέντευξη...Δε μου αρνήθηκε. Όπως θα δείτε στις παρακάτω αράδες μου μιλά για τα κόμικ, για τον Αστερίξ, την πόλη της το Κιλκίς. Πιστεύει πως οι αντιήρωες είναι αυτοί που κυριαρχούν και όχι οι σούπερ ήρωες (που τους θεωρεί εντελώς αμερικάνικο δημιούργημα -μιας συγκεκριμένης εποχής). Από την άλλη δεν θα σχεδίαζε ποτέ ένα κόμικ μέσα από το οποίο θα παρουσίαζε την κρίση...Επίσης η Σοφία είναι μια εκ των 3 δημιουργών του περιοδικού Frogs&Dogs...ας μη χρονοτριβώ άλλο...γνωρίστε την στην συνέντευξη που ακολουθεί...

«Ανεπιθύμητος ο άνθρωπος που οδήγησε την Ελλάδα στην «αγκαλιά» του ΔΝΤ»

Ο ελληνικός λαός έχει κάτσει και παρακολουθεί βιασμένος και παθητικοποιημένος τις συνέπειες των μέτρων του μνημονίου και δεν αντιδρά. Ο άνθρωπος που έσπειρε τις ελπίδες με τα «λεφτά υπάρχουν» κυκλοφορεί ελεύθερος και δηλώνει πολίτης του κόσμου με την ανοχή τη δική μας. Ωστόσο η αντίδραση κατά της «μαριονέτας των αμερικανών» όπως άλλωστε τον αποκαλούν διεθνείς αρθογράφοι έρχεται από το Εδιμβούργο.

Κάθε λεπτό, πολίτες από όλο τον κόσμο ψηφίζουν κατά της επικείμενης επίσκεψης του Γιώργου Παπανδρέου, στο Εδιμβούργο, στις 11 Ιουνίου του 2013.

Ο Έλληνας «Φιλέας Φογκ» Ηλίας Βροχίδης: Με μια 250 cc μηχανή ταξίδεψε 73.000 χλμ σε 14 χώρες της Ασίας

Ο Ηλίας Βροχίδης με την μηχανή του στην Ινδία

Του Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλου

Φόρεσε το κράνος του, έβαλε τα γάντια του, έβαλε μπρος τη μηχανή του και διήνυσε 73.000 διασχίζοντας 14 χώρες της Ασίας… Ο λόγος για τον Θεσσαλονικιό «μηχανόβιο Φιλέα Φογκ» Ηλία Βροχίδη ο οποίος τώρα ετοιμάζεται για το πιο δύσκολο εγχείρημα του να διασχίσει την Αφρική…

Ο ίδιος μιλά για το όνειρο του που κατάφερε να το πραγματοποιήσει, για το πόσο διαφορετικός γύρισε από τα ταξίδια του, αλλά και για τη φιλοσοφία και τον πολιτισμό άλλων λαών.
Ο 29χρονος Ηλίας υποστηρίζει πως αυτό που συνάντησε, δηλαδή τη φιλοξενία και την απλότητα των ανθρώπων των χωρών που επισκέφτηκε με την 250 c.c μηχανή του, θύμισε την Ελλάδα μέσα από τις διηγήσεις των παππούδων.

Πραγματικά αξιέπαινη η Ζωή Χρήστου – Τα βράδια τραγουδά στο Posidonio, τα πρωινά φοιτά στο τμήμα των Πολιτικών Έργων Υποδομής των ΤΕΙ Αθήνας

Η Ζωή Χρήστου μιλά στο Πινάκιο

Συνέντευξη στον Σταύρο Θεοδωρακόπουλο 

Τι λένε Ζωή Χρήστου είναι μόλις 22 χρονών και με τη φωνή της -αλλά και με την παρουσία της- «ντύνει» με χρώμα τις νύχτες μας. 

Η Ζωή κάνει το όνειρο της πραγματικότητα κι αυτή τη στιγμή τραγουδά στο Posidonio.  Η νεαρή μιλά στο Πινάκιο για τα πρώτα της βήματα, αλλά ταυτόχρονα δεν κρύβει τους προβληματισμούς της. 

Θα ήθελε οι άνθρωποι να μην κλείνονται στους εαυτούς του και να είναι αληθινοί. 

Όπως άλλωστε είναι και η ίδια. Η Ζωή Χρήστου τα βράδια παίρνει το μικρόφωνο και ταξιδεύει τους θαμώνες του κέντρου σε μουσικά μονοπάτια, αλλά τα πρωινά έχει στα χέρια της το στυλό της και κρατά σημειώσεις στο τμήμα των Πολιτικών Έργων Υποδομής του ΤΕΙ Αθήνας. Πραγματικά αξιέπαινη....Go on Ζωή

Η ομορφιά του ναδίρ

«Γιατί η τέχνη δεν είναι για τους πολλούς, ούτε είναι για τους λίγους, είναι πάντα για τον καθένα χωριστά» (Άμλετ, Σαίξπηρ)

Σάββατο μεσημέρι, βόλτα στην Αιόλου με τον Λευτέρη. Πόσο γκρίζο,  άχρωμο και άοσμο μοιάζει το κέντρο. Άοσμο; Μάλλον όχι αφού η μπόχα απ’ τα σκουπίδια ξαφνιάζει δυσάρεστα τη ρινική μου κοιλότητα. Μοιάζει με την ίδια μπόχα που αποπνέουν οι πολιτικοί της χώρας. Αυτοί οι κύριοι με την άγρια έκφραση που χρησιμοποιούν τον ξυλοδαρμό για τη σωστή διαπαιδαγώγηση του πολίτη.

 «Μαίρη βλέπεις; δε χαμογελά κανείς». Δεν απάντησα, έσκυψα το κεφάλι και συνέχισα να περπατάω αμέριμνη σαν να μην το άκουσα. Κι’ όμως είχε τόσο δίκιο. Μας τρομάζει όλους και το ζούμε καθημερινά. Ζούμε στοιβαγμένοι μέσα σε αποστειρωμένα κελιά εξαώροφων πολυκατοικιών ακολουθώντας τη σύγχρονη τάση του ανθρώπου να απομονώνεται και να διατηρεί κίβδηλες, επιδερμικές και εικονικές σχέσεις. Κι’ αναρωτιέμαι, πόσο διαφορετικό είναι το κέντρο που γεννήθηκα και ζω σε σχέση με αυτό της δεκαετίας του 60;

Τότε θυμήθηκα κάποια κυρία γύρω στα 65, που’ χε μοιραστεί μαζί μου πριν 2 καλοκαίρια τις σκέψεις της για την παλιά Αθήνα. Η περιγραφή της κυλούσε κάπως έτσι:  «Όμορφες και πάνω απ’ όλα ανθρώπινες οι γειτονιές εκείνο τον καιρό. Μίλαγες με τον γείτονα, καλωσόριζες τον περαστικό. Θυμάμαι τα καφενεία και τις χαρούμενες παρέες που συναθροίζονταν στις πλατείες. Γέλια, φωνές, μουσικές, ανεκπλήρωτοι έρωτες. Αυθεντικότητα χωρίς πολλά, πολλά. Όλοι μας βιώσαμε την φτώχεια αλλά με ανθρωπιά, μοίρασμα και απλότητα…

Σήμερα τι; Σήμερα δε λες ούτε «καλημέρα» στον διπλανό σου γιατί πολύ απλά δεν ξέρεις καν τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Βρίσκεσαι μπροστά στο «κουτί» αποβλακωμένος ατέλειωτες ώρες και κάνεις διάλειμμα για να φλερτάρεις μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή. Και την επόμενη μέρα τι; μουτρώνεις επειδή είσαι άφραγκος και είχες μάθει αλλιώς, μουντζώνεις στα φανάρια τους συνοδηγούς, βρίζεις τους πολιτικούς ενώ ταυτόχρονα δε χάνεις την ευκαιρία να τους ενισχύσεις με την ψήφο σου και βράζεις από αγανάκτηση στο Σύνταγμα.

Φοβάσαι να βγεις από το σπίτι σου και κλείνεσαι ακόμα περισσότερο στον εαυτό σου. Συμπεριφέρεσαι ρατσιστικά προς τους μετανάστες αλλά ταυτόχρονα  τους εκμεταλλεύεσαι όταν θέλεις να κάνεις τη δουλειά σου παρέχοντας μεροκάματα της πείνας».

Μάλλον έφτασε η ώρα του απολογισμού. Ίσως έπρεπε να φτάσουμε στο μηδέν για να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του και να αναλογιστεί τα λάθη του. Κι’ αν μέχρι σήμερα οι έννοιες ελευθερία, δημοκρατία ή ανθρώπινα δικαιώματα έμοιαζαν λίγο πολύ δεδομένες, όλα κρίνονται από την ατομική μας επανάσταση που μας επανατοποθετεί στην αφετηρία, στο μηδέν, στην εκκίνηση ή πιο απλά απ’ το ζενίθ στο ναδίρ.

Μαίρη Καλλιβωκά

Ο Ιάσονας το πρωί έδινε Πανελλήνιες και το βράδυ τύλιγε σάντουιτς σε καντίνα- Βιωματική ιστορία που την μοιράζεται με το Πινάκιο η Εύη Μόραλη

Η αναγνώστρια του Πινακίου, Εύη Μόραλη, μας έστειλε μια βιωματική ιστορία,  μέσα από την οποία αποτυπώνεται η πραγματικότητα ενός τελειόφοιτου  μαθητή στην Ελλάδα του σήμερα.

Η Εύη, τα ξημερώματα του Σαββάτου  γνώρισε έναν μαθητή  Λυκείου που το πρωί της προηγούμενης ημέρας  διαγωνίστηκε στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας, πρώτη ημέρα των Πανελληνίων,  και το βράδυ εκπαιδευόταν για να πιάσει δουλειά σε μία  καντίνα κάπου στην Αθήνα.

Ο  νεαρός  είναι αποφασισμένος να χαράξει το δικό του δρόμο...προκειμένου να σπουδάσει αυτό που του αρέσει. Παράλληλα, παλεύει  να σταθεί με αξιοπρέπεια  στην κοινωνία βοηθώντας οικονομικά τους γονείς του. Παρά το γεγονός ότι γνωρίζει τις αντιξοότητες που θα αντιμετωπίσει τα επόμενα χρόνια, αυτός ανοίγει τα φτερά του κόντρα σε όλα και ετοιμάζεται να πετάξει προς τη δική του Ιθάκη.

Διαβάστε τη μικρή ιστορία της διπλανής πόρτας που μας έστειλε η Εύη Μόραλη και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα...

O «αγγελιοφόρος»του Χαμόγελου του Παιδιού είναι ο Ιορδάνης Στάιος - Ταξίδεψε σε 8 χώρες με το ποδήλατο του και διέσχισε 2623 χλμ για τα παιδιά – Τι λέει για την προσπάθεια του αλλά και τι υπόσχεται για το μέλλον

Ο "αγγελιοφόρος" του  Χαμόγελου  του  Παιδιού...  Ιορδάνης Στάιος

«Δεν είμαι επαγγελματίας ποδηλάτης αλλά διέσχισα 2623 χλμ για να χαμογελάσουν τα παιδιά»

Πέρασε από την Τσεχία, την Αυστρία, τη Σλοβακία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία, τη Σερβία,τη Βουλγαρία

Του Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλου 

Μια από τις στάσεις του Ιοδάνη Στάιου

Ο «αγγελιοφόρος» του Χαμόγελου του Παιδιού είναι ο Ιορδάνης Στάιος ο οποίος ταξίδεψε σε 8 χώρες με το ποδήλατο του και διέσχισε 2623 χλμ για να υποστηρίξει τις προσπάθειες του φορέα.

Ο ίδιος μίλησε για την «περιπέτεια» του αυτή και υπογράμμισε πως η καλύτερη ανταμοιβή στις κακουχίες που πέρασε ήταν το χαμόγελο των παιδιών και η χαρά τους όταν τον αντίκρισαν…

Ο36χρονος πυροσβέστης Ιορδάνης Στάιος από τον Σταυρό Θεσσαλονίκης πήρε έναν μήνα άδεια από την υπηρεσία του, ανέβηκε στο ποδήλατό του και ξεκίνησε για το μακρύ ταξίδι στις 24 Μαρτίου... και δεν είναι καν ποδηλάτης.