Κόντρα στο ρεύμα της εποχής και ακολουθώντας το ένστικτο του
ο Ιωάννης Μήτσιος έγραψε ένα μυθιστόρημα θρίλερ… Ο λόγος, για το «Κοριτσάκι με
τα γυάλινα μάτια»,το οποίο κατορθώνει να καθηλώνει τον αναγνώστη από την πρώτη κιόλας σελίδας αναμειγνύοντας συναισθήματα όπως αυτό της αγωνίας με του φόβου ενώ
την ίδια ώρα η ανδρεναλίνη μέχρι και την τελευταία πρόταση είναι στο κόκκινο.
Ο ίδιος μιλάει για το συγγραφικό του εγχείρημα στο Πινάκιο.
Αναφέρεται στην μεταφυσική, στο αιώνιο ερώτημα του καλού και του κακού αλλά και
στις αναμνήσεις. Απολαύστε την συνέντευξη που ακολουθεί
Συνέντευξη στον Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλο
για το Πινάκιο
Ένα μυθιστόρημα τρόμου δεν είναι ένα δυνατό εγχείρημα κόντρα σε όλη την
αγορά;
«Ποιος ο λόγος να κάνεις κάτι που
έχει ξαναγίνει; Δε διαφωνώ ότι υπάρχουν δοκιμασμένες συνταγές που τις προτιμούν
πολλοί, αλλά κάτι τέτοιο αναγκαστικά σε περιορίζει εντός ορισμένων πλαισίων. Ο
φόβος από τη φύση του είναι μια κατάσταση που σε φέρνει στα όριά σου και σε
οδηγεί σε μονοπάτια που ούτε καν εσύ ο ίδιος ήξερες ότι θα διάβαινες.
Γκρεμίζεται ο μικρόκοσμός σου και φτάνεις στα άκρα για όσα μέχρι πρότινος
θεωρούσες δεδομένα. Τα πάντα είναι ρευστά, όμως! Και το αποτέλεσμα εξαρτάται
από την ψυχοσύνθεση του καθενός. Δείχνει στην τελική από τι στόφα είσαι
φτιαγμένος και τι θυσίες είσαι διατεθειμένος να κάνεις: να σώσεις τον εαυτό σου
και ν’ αφήσεις τους άλλους να πεθάνουν ή να δώσεις τη ζωή σου για κείνους που
αγαπάς!
Η πορεία, οι αποφάσεις και η
αλληλεπίδραση ενός λογοτεχνικού χαρακτήρα σε μια ιστορία τρόμου, χτίζεται με
βάση αυτά τα κριτήρια. Στο τέλος έχει να κάνει την επιλογή του «ποιος ζει -
ποιος πεθαίνει» και ν’ αναιρέσει ή να επιβεβαιώσει τον τρόπο που τον βλέπει ο
κάθε αναγνώστης ως εκείνη τη στιγμή της κορύφωσης. Του απροσδόκητου φινάλε. Δεν
κοιτάμε απλά τις στιγμές τρόμου του μυθιστορήματος –πολλές φορές κλισέ σκηνές–,
μα κι εκείνο που βρίσκεται από πίσω. Δεν είναι συλλογή κεφαλαίων με αναφορές
θανάτου γλαφυρά δοσμένες προς τέρψη των φίλων του μακάβριου. Προσπαθείς να
καταλάβεις το «γιατί». Γιατί αυτό το
μοτίβο; Γιατί τόσοι θεατρινισμοί για κάτι που θα μπορούσε να περάσει
απαρατήρητο; Ποια η ψυχολογία, τα κίνητρα και το όραμα εκείνου που σκοτώνει για
ευχαρίστηση;
Όπως καταλαβαίνετε, τα μυθιστορήματα τρόμου δεν είναι κάτι
το περιθωριοποιημένο που βάζουμε στην άκρη επειδή δεν έχει τίποτα να μας
προσφέρει. Θα είναι σα να λέμε ότι κανένα βιβλίο δεν αξίζει να διαβάζεται! Το
μυθιστόρημα τρόμου θα είναι κι αυτό μια καλή αστυνομική ιστορία, μια ιστορία
μυστηρίου κι αινιγμάτων ή μια χορταστική περιπέτεια. Θα σε διδάξει πράγματα! Η
περιγραφή ορισμένων καταστάσεων, όμως, θα είναι εκείνη που θα το καταστήσει
πόσο τρομακτικό ή μη γίνεται στο αναγνωστικό κοινό. Δεν έχει καμία σχέση με τις
ταινίες όπου κλείνονται καμιά δεκαριά άτομα σ’ ένα στοιχειωμένο σπίτι και
σκοτώνονται ένας-ένας, οπότε γιατί να του βάζουμε μια ανάλογη ταμπέλα;
