Ο
καμβάς πολλές φορές στέκει λίγος για να χωρέσει τις χρωματικές εξάψεις.
Ο
λόγος για την ζωγράφο Σοφία Μάμαλη η οποία μιλά στο Πινάκιο για την τέχνη της,
την ζωγραφική για τα ζεστά γήινα χρώματα αλλά και για το γεγονός πως σε πολλά
σχολεία δεν διδάσκεται η ζωγραφική ως μάθημα.
Συνέντευξη: Λευτέρης Χ. Θεοδωρακόπουλος για το Πινάκιο
Μιλά επίσης για τον Μεγάλο Γιάννη
Τσαρούχη που απέδιδε τα θέματά του, μεταξύ ζωής και
ονείρου.
Η
Σοφία Μάμαλη θίγει και το θέμα πως είναι να είναι κανείς καλλιτέχνης στην
Ελλάδα της κρίσης, υποστηρίζοντας ωστόσο πως η «Τέχνη βρίσκει πάντα τον δρόμο της
ν’ αθίσει».
Διαβάστε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη που
παραθέτει στο Πινάκιο
Σοφία Μάμαλη, είσαι μια καλλιτέχνης στην Ελλάδα του 2015. Πόσο δύσκολο είναι να μιλάμε για την τέχνη αυτή την περίοδο;
«Οικονομικά, θα έλεγα πολύ δύσκολο. Η τέχνη σ’ αυτόν τον
τομέα υποφέρει σε όλους τους κλάδους της. Σε περιόδους όμως κρίσης, ο άνθρωπος
έχει περισσότερο την ανάγκη της. Είτε είναι αυτός που την δημιουργεί είτε αυτός
που την απολαμβάνει.
Κατά έναν τρόπο θα έλεγα πως είναι η προστασία μας από την
γενικότερη ισοπέδωση. Είναι η ομορφιά, η ποιότητα και η αισιοδοξία για ένα
καλύτερο κόσμο.
Άλλωστε η ιστορία μας έχει δείξει πως σε «δύσκολους καιρούς»
η Τέχνη βρίσκει πάντα τον δρόμο της ν’ ανθίσει».
Πως ασχολήθηκες με τι ζωγραφική; Από ποια ηλικία και τι σε ώθησε σε αυτήν;
«Από πολύ μικρή ηλικία φάνηκε πως η ζωγραφική θα ήταν ο
τρόπος με τον οποίο θα εκφραζόμουν και θα εξωτερίκευα τα συναισθήματά μου. Τα
χρώματα με μάγευαν και με πήγαιναν σ’ έναν άλλο κόσμο, πιο φωτεινό και
χαρούμενο. Ζωγράφιζα παντού και συνέχεια. Το μολύβι, το στυλό ή ο μαρκαδόρος
δεν έλειπε ποτέ από το χέρι μου. Κάτι σαν προέκταση των δαχτύλων μου θα έλεγα.
Μια βαθύτερη ανάγκη να εκφράσω τον εαυτό μου, τις σκέψεις
μου, την ματιά μου για το πώς «βλέπω» αυτά που ζω ή που ονειρεύομαι».
