του Χρήστου Κακούρου
Χασμουρήθηκε έντονα και έκανε να τρίψει τα μάτια του που μόλις είχε ανοίξει. Άλλη μια μέρα ίδια, σαν όλες τις προηγούμενες. Ο ήλιος έμπαινε από το παράθυρο. Το δωμάτιο μύριζε αρμύρα και η δροσερή υγρασία της θάλασσας δημιουργούσε μια ωραία αίσθηση ξεκούρασης πάνω στα φρεσκοπλυμένα σεντόνια. Κι όμως ο ίδιος ένιωθε κουρασμένος. Η κυρα-Ευτυχία καθάριζε τα δωμάτια ανά δύο μέρες. Τέσσερα δωμάτια στη σειρά, με μια μικρή κουζινούλα το καθένα, δυο βήματα από την αμμουδερή παραλία στη νοτιοανατολική πλευρά του νησιού. Θα μπορούσαν σίγουρα να είναι οι ωραιότερες καλοκαιρινές διακοπές που είχε κάνει μέχρι τότε.
Σηκώθηκε μηχανικά, έβαλε τον καφέ να ψήνεται στο μικρό μάτι της κουζίνας και πήγε μέχρι το μπάνιο. Η αλμύρα του νερού που έτρεξε δειλά από τη βρύση είχε τη γνώριμη αστεία γεύση στα χείλη. Φόρεσε το μαγιό για μια ακόμη φορά, τακτοποίησε τα μπανιερά του στην τσάντα και χύθηκε στην πλαστική καρέκλα στο μπαλκονάκι με τους κατιφέδες και τις πετούνιες να απολαύσει τον καφέ του. Διπλός ελληνικός, με δυο κουταλιές ζάχαρη. «Τουλάχιστον ο καφές αποτελεί σταθερή απόλαυση», μουρμούρησε στο μυαλό του. Στο διπλανό μπαλκονάκι ο σιρόκος έπαιζε με τα μαγιό των κοριτσιών που νοίκιαζαν το δωμάτιο. Είχαν φτάσει μόλις δυο μέρες πριν και θα έμεναν άλλες τρεις. Μετά θα πήγαιναν σε άλλο νησί για τέσσερις ακόμη μέρες και πίσω στην Αθήνα. Μετά... γιατί προς το παρόν ήταν για τα καλά αμετακίνητες στο νησί.
