Γενοκτονία Ποντίων 100 χρόνια μετά: Συγκλονιστικές μαρτυρίες και μνήμες

Ο χρόνος σταμάτησε, ο ήλιος της 19^ης Μαΐου του 1919 δεν ήθελε να βγει, δεν ήθελε να ξημερώσει για να μη φωτίσει το μεγάλο κακό που ερχόταν. 

Φωνές σπαρακτικές, αίματα, και φόβος μύριζε στον μαρτυρικό Πόντο την ώρα που οι Τούρκοι έγραφαν την πιο απάνθρωπη σελίδα στην παγκόσμια Ιστορία.

Του Λευτέρη Χ. Θεοδωρακόπουλου για το Πινάκιο

Λυγμοί μανάδων που έβλεπαν τα παιδιά τους να σφάζονται μπροστά στα μάτια τους και στην συνέχεια δεν ένιωθαν το σπαθί που διαπερνούσε τα σπλάχνα τους.

Η σημερινή ημέρα είναι ημέρα μνήμης . Ένα αφιέρωμα ιστορικό διαφορετικό από τα άλλα. Δίνουμε το Βήμα στους απόγονους των ανθρώπων που επέζησαν της γενοκτονίας, μιας γενοκτονίας που δεν έχει αναγνωριστεί από την διεθνή κοινότητα 100 χρόνια μετά.

Μια γενοκτονία η οποία δειλά-δειλά ήρθε ως θέμα δυο δεκαετίες πριν στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Διακεκριμένοι Πόντιοι επιστήμονες μιλάνε σήμερα στο Πινάκιο.

Μιλάνε για το θέμα της αναγνώρισης αλλά και για τον κίνδυνο της λήθης. 

Ξεχωρίζει η κατάθεση ψυχής, η μαρτυρία της δημοσιογράφου Πόπης Τσαπανίδου.  Για το πώς ο παππούς της σώθηκε.

Από την πλευρά της η Ολυμπιονίκης μας Βούλα Πατουλίδου υπογραμμίζει τη σημασία της αναγνώρισης προς ανακούφιση του αβάσταχτου πόνου.