Της Ευφροσύνη Φωτεινάκη*
Η
γυναίκα, έχοντας αναλάβει πολλαπλούς ρόλους μέσα στην οικογένεια και την
κοινωνία, επιδιώκοντας να ανταποκριθεί στις μεγάλες προσδοκίες που καλείται να
καλύψει, συχνά προβάλει μια δική της κυρίαρχη ανάγκη: να δείχνει όμορφη,
γοητευτική και ποθητή. Τι συμβαίνει όμως όταν αυτή η ανάγκη της μετατρέπεται σε
εμμονή; Η συνεχής αναζήτηση της ιδανικής της εικόνας είναι μια Φυσική
προδιάθεση, μια Κοινωνική απαίτηση ή μια, ανάγκη για Ναρκισσιστική επιβεβαίωση;
Η
θεωρία της φυσικής προδιάθεσης που «θέλει» τη γυναίκα να κουβαλά μέσα της, στο
πλαίσιο μιας εκ γεννετής εγγραφής, την ανάγκη να δείχνει πάντα υγιής, όμορφη
και θελκτική μιας κι έτσι θα μπορέσει να διεκδικήσει τον «δυνατό άνδρα» με τον
οποίο θα οδηγηθούν στην απόκτηση απογόνων, αποτελεί μια άποψη διαχρονική που
αφήνει όμως απέξω την ισχυρή κοινωνική επιρροή.
Έχει
αξία να αναρωτηθούμε κατά πόσο η ανάγκη της γυναίκας «να δείχνει πάντα όμορφη»
διαμορφώνεται κι ενισχύεται μέσα από μια κοινωνία που «ζητά πολλά» από τη
σύγχρονη γυναίκα, προβάλλοντας την τέλεια εικόνα της αποτυπωμένη σε ένα πρόσωπο
φρέσκο και αψεγάδιαστο, σε ένα κορμί γυμνασμένο και ντυμένο με τρόπο που
αποπνέει ερωτισμό και ηδονή. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο κοινωνικής επιρροής που
κραυγάζει πως «εάν δεν είσαι όμορφη, δεν είσαι αποδεκτή», δεν προκαλεί έκπληξη
η αγωνιώδης προσπάθεια της μέσης γυναίκας να ανταποκριθεί στις μεγάλες
προσδοκίες της κοινωνίας που την περιβάλλει, ενώ η επιθυμία της να παρουσιάσει «την
καλύτερη της εικόνα» γίνεται ανάγκη αποδοχής και επιβεβαίωσης.
