Λίγα
μέτρα πιο κάτω από το σχολείο ήταν το αγαπημένο μου παιχνιδάδικο ο Κολλάρος .
Αν
τηρούσα την συμφωνία μου να μην κάνω σκανταλιές και να παίρνω «Μπράβο» στην
ορθογραφία η μητέρα μου ή οι γιαγιάδες μου θα μου έπαιρναν ένα παιχνίδι. «Μπράβο» έπαιρνα, σκανταλιές όμως έκανα αλλά
πάντοτε έβρισκα τον τρόπο και τους τούμπαρα και στις 13:15 βρισκόμουν
αποσβολωμένος να κοιτώ τα παιχνίδια στα ράφια του Κολλάρου.
Συνέντευξη - Φωτογραφίες: Λευτέρης Θεοδωρακόπουλος για το Πινάκιο
Εκεί ήταν η πρώτη μου επαφή με τα επιτραπέζια παιχνίδια, άλλωστε είχα 2 τεράστιους κουβάδες -αφού τότε δεν υπήρχαν ειδικά κουτιά- γεμάτους αυτοκινητάκια κάθε λογής.
Δύο επιτραπέζια πήρα ο έχοντας άγνοια
πιτσιρικάς για τα πόσα χρήματα είχε στο πορτοφόλι της η γιαγιά μου. Μας τα
πρότεινε μάλιστα ο πωλητής. «Είναι
επιτραπέζια καινούργια και το ένα μάλιστα έχει παιδαγωγικό χαρακτήρα. Είναι μια βιοτεχνία στην γειτονιά μας που τα
φτιάχνει, είναι ο Δεσύλλας».
 |
| Από τα πρώτα μου παιχνίδα, το Ποιος, που, πότε,γιατί... παιχνίδι σχεδόν 30 ετών |
Θυμάμαι
ήταν ο «Γκρινιάρης» και το «Οριζόντια & Κάθετα» και αυτό που θυμάμαι ακόμη
πιο έντονα είναι ότι δεκάδες ώρες με παιδιά από την γειτονιά, συμμαθητές,
ξαδέρφια «λιώσαμε» για το ποιος θα αποφύγει τα φιδάκια και θα βρεθεί στο
τελευταίο τετραγωνάκι, αυτό του τερματισμού…
και στην συνέχεια ήρθε το «Ποιος; Που; Πότε; Γιατί;» και μέχρι τις πρώτες
τάξεις του γυμνασίου είχα μανία με αυτά τα παιχνίδια!
27
χρόνια αργότερα ο Δεσύλλας έχει κάνει
ισχυρό brand-name στο χώρο του
επιτραπέζιου παιχνιδιού και πλέον έχει περάσει τα ελληνικά σύνορα.
Τα
παιχνίδια του βρίσκονται στα ράφια ευρωπαϊκών
χωρών και αποτελούν πρώτης τάξεως δείγμα
της ελληνικής πολιτιστικής αλλά και ιστορικής κουλτούρας.
Στο
τιμόνι της εταιρείας πλέον βρίσκεται ο κ. Αναστάσιος Δεσύλλας ο οποίος μιλά στο
Πινάκιο για την ποιότητα των παιχνιδιών, για το πώς κατασκευάζονται, ποια είναι
η διαδικασία «γέννησης» και εκτέλεσης ενός παιχνιδιού αλλά και τι άλλαξε στις ελληνικές
οικογένειες από το 1980 έως σήμερα.
