*Του Παναγίωτη Μπαρμπαγιάννη
Αρχή. Ένα σημείο έναρξης μίας πράξης. Για να υπάρξει αυτό,
δεχόμαστε άμεσα και το αντίθετο του, το τέλος. Για κάθε τέλος υπάρχει ένα νέο
ξεκίνημα και πάλι πίσω. Και τώρα θα μου πεις ‘τι φιλοσοφικά αποφθεύγματα και
τούμπανα’. Δίκιο θα σου δώσω αλλά αυτή είναι και για μένα μία αρχή, οπότε
μπαίνω, και καλά, δυναμικά. Και αφού φιλοσόφησα τόσο ώστε να συνεχίσεις την
ανάγνωση ως εδώ, μπαίνω στο ψητό.
Ονομάζομαι Παναγιώτης και μένω σύνορα Νέου Κόσμου και Νέας
Σμύρνης. Νέα και τα δύο, είπα να μπω κι εγώ στη μέση. Εδώ και λίγο καιρό, αργά
το βράδυ, πηγαίνω βόλτα σε ένα μεγάλο πάρκο δύο στενά πιο πάνω. Λίγο η ζέστη,
λίγο η ανάγκη για περπάτημα και παρατήρηση, λίγο οι πολλές αλλαγές που συμβαίνουν
γύρω μας με οδήγησαν στο να βάλω αθλητικά και να το παίξω τυπάς με ακουστικά
και μουσική στο τέρμα. Περπατώντας ανάμεσα στα δέντρα, στις πλάκες του
πεζόδρομου, στις δύο ουρές των ATM (η μία για πριν τις δώδεκα και η άλλη για το
μετά), μου ‘σκασε στο κεφάλι σκέψη που την αναλύω παρακάτω.
