Αγνοείς κάτι όταν φοβάσαι τη σύγκριση μαζί του γιατί εκ των
προτέρων ξέρεις πως ο αντίπαλος είναι σε όλα τα σημεία καλύτερος από εσένα.
Αγνοείς κάτι για να δείξεις υπεροχή ενώ δεν την έχεις.
Αγνοείς κάτι για να το «σβήσεις» και να έρθεις εσύ στην
επιφάνεια.
Τρεις παράμετροι με κοινό παρανομαστή το φόβο της σύγκρισης
σκιαγραφούν τους λόγους που οι Βρετανοί σύγκριναν την δική τους τελετή έναρξη με
αυτή του Πεκίνο και του Σύδνεϋ και όχι με αυτή της Αθήνας.
Όμως αγαπητοί μου αναγνώστες μην είστε επικριτικοί με τους
Βρετανούς, ελάτε και εσείς για λίγο στην θέση τους.
Δεν μπορεί να συγκριθεί ένας πολιτισμός που πέρα από τον Σαίξπηρ, δεν έχει
να επιδείξει κάτι άλλο.
Άλλωστε και οι ίδιοι οι Βρετανοί μέσα στην τρικυμία τους έκαναν
εθνικούς ήρωες σε ένα βράδυ τον James Bond και τον Mr Bean
και στην συνέχεια παρουσίασαν ως τέχνη...τη μουσική τους βιομηχανία.
