Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2016

Ορφανές νότες…


Δεν θα ξεχάσω ποτέ εκείνη την μπαλάντα, που οι νότες της έσφιξαν τα κορμιά μας…
Μια μπαλάντα ξεθωριασμένη από το χρόνο, όπως είναι σήμερα και ο έρωτας μας… Ο τότε έρωτας ανθούσε έτοιμος να πέσει στην φωτιά και να νικήσει τους δράκους.
Σήμερα πια ούτε η στάχτη, από την καμένη γη που αφήσαμε δεν μυρίζει πια…
Και σε πείσμα όλων των παραμέτρων της ερωτικής εξίσωσης εκείνη η μπαλάντα ξεπροβάλλει από το ταλαιπωρημένο ηχείο ως άλλη νύμφη της Άρτεμης…

Νότες και στίχοι ορφανοί πια περιπλανιούνται στο χώρο αναζητώντας το κορμί σου να το δέσουν με το δικό μου…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου